akhlāq-i pizishkī i.e., Medical Ethics

Abstract

 تا اواخر قرن نوزدهم، ناباروري هر يک از زوجين به منزله يک امر درمان نايذير و موجب انقطاع نسل محسوب مي‌گرديد. با تولد اولين کودک ناشي از لقاح آزمايشگاهي، آگاهي مردم از درمان‌هاي نوين ناباروري افزايش يافت و روش‌هاي جديد کمک باروري به سرعت رشد و گسترش پيدا کرد. وسالانه تعداد زيادي کودک از راه اهداي گامت متولد مي‌شوند.  در مورد اين کودکان سئوالات متعددي وجود دارد که مهمترين اين سئوالات در مورد افشاء يا عدم افشا‌ء اهداي گامت يا رويان براي ديگران يا کودک حاصله از گامت مي‌باشد که در اين مقاله به آن پاسخ داده شده است.

ناباروري، درمان‌هاي کمکي توليدمثل، انواع باروري اعم از باروري طبيعي و مصنوعي،

دلايل طرفداران اهداي ناشناخته و اهداي شناخته شده گامت، بررسي دلايل موافقان و مخالفان افشاي راز اهداء به ديگران و کودک، منافع و زيان‌هاي رازداري گامت اهدايي، و استقلال فردي از جمله موارد مورد مطالعه در این مقاله است ودر نتيجه باید گفت که اولاً، زوج‌هاي نابارور قبل از شروع به درمان بايد با شرکت در جلسات مشاوره‌اي با روند درماني و پيامد‌هاي آن آشنا شوند. ثانياً، فرزند حاصله از گامت اهدايي حق دارد از منشاء ژنتيکي خود مطلع شود. ثالثاً، بايد راه‌حلي پيدا کرد که حق وحقوق اين کودکان به عهده والدين غيرژنتيکي آنها باشد. رابعاً، افشاء نسب زيست‌شناختي کودک براي وي بر عهده والدين غيرژنتيکي باشد.