akhlāq-i pizishkī i.e., Medical Ethics

Abstract

طب سنتي پايه‌گذار طب نوين موجود، قدمتي چندين هزار ساله و سابقه‌اي ديرينه به قدمت عمر بشر دارد و چينيان از حدود 300 سال قبل از ميلاد سنگ نوشته‌هایي در مورد طب سنتي دارند.

عليرغم اينكه طب جديد امروزه جهان شمول مي‌باشد ولي در هر جاي آن ردپایي از طب سنتي مشاهده مي‌شود به خصوص اينكه داروها اكثراً ريشه گياهي دارند.

انسان‌هاي متفكر و فيلسوف به‌عنوان پزشك، پيش‌كسوتان اين طب بوده‌اند و با آمدن اديان الهي، پيام‌آوران اين اديان خود جايگاه طبيب را نيز داشته‌اند.

قرآن كه كامل‌ترين راهنماي بشريت و علي‌الخصوص مسلمين مي‌باشد در چندين مورد از سلامتي و درمان به عنوان «شفا» ياد كرده است. درمان جزئي از شفا و جهت گرفتن شفا مهمترين شرطش داشتن ايمان و اعتقاد راسخ به دين مبين اسلام و قرآن است و اين اساس طب نبوي يا طب اسلامي مي‌باشد. چرا كه ارتباط تنگاتنگي بين روح و جسم آدمي از نگاه ديني وجود دارد. در علوم پزشكي جديد هم داشتن اعتقاد به درمان و بهبودي (شفا) و پزشك، جزء اصول اوليه درمان توصيه مي‌شود. كما اينكه بقراط مي‌گويد: پزشكان بايستي بيماران را از نيروي دروني خودشان آگاه نمايند تا آنها از درد رهایي يابند. اين نيروي دروني چيزي به جز اعتقاد و ايمان نيست.

لذا به قرآن ايمان واقعي داشته باشيم كه شفادهنده هر دردي است و دارو و پزشك تنها وسيله اين شفا مي‌باشند و داشتن باورهاي مذهبي قوي مي‌تواند منجر به كاهش مرگ و مير بيماران و بالا بردن ميزان سلامت جامعه باشد.