Dissection in the Medicine under Islamic Civilization Era and Methods to achieve its knowledge
Tārīkh-i pizishkī i.e., Medical History,
Vol. 2 No. 4 (1389),
29 April 2016
,
Page 141-164
https://doi.org/10.22037/mhj.v2i4.12247
Abstract
In the medicine of Islamic civilization era, surgical operation was one of the alternatives in health services and this kind of treatment required physicians to be acquainted with anatomy, however anatomy on those days implied more than dissecting the body organs and included morphology (the science of the structure and form of the body organs) as well as physiology (the science of the functions of body organs).
The physicians of Islamic period could acquire this knowledge through six ways:
1. Study of ancient medical books,
2. Study of animals and dissection of their body organs,
3. Study of the dead bodies,
4. Observing wounds and injuries of wars or accidents, casualties.
5. Logical deductions supported by natural laws and scientific-theoretical backups.
6. Dissection of human corpses.
Historical evidences show that physicians of that era applied the first five methods to cure people; in relation to the last method – regarding the religiously prohibition of dissecting human corpses – there is no evidence for the condemnation of this method by those physicians, though some hints denote that it had even been used by them.
- Islamic civilization era, anatomy, morphology, dissection, physiology
How to Cite
References
الف) منابع فارسی و عربی
ابن ابي أصيبعه. (1965م.). عيون الأنباء في طبقات الأطباء. (شرح و تحقيق نزار رضا). بيروت: دار مكتبة الحياة.
ابن سینا. قانون در طب. ترجمهی شرفکندی. تهران: انتشارات سروش، 1362.
ابن منظور. (1408ق./1988م.). لسان العرب. بيروت: دار إحياء التراث العربي.
ابن نفيس، علي بن ابي الحزم. (1988م.). شرح تشريح قانون (تحقيق سلمان قطايه و مراجعه بول غليونجي). قاهره: الهيئة المصرية العامه للكتاب.
ابن هندو. (1368ش.). مفتاح الطب و منهاج الطلاب (به اهتمام مهدی محقق و محمدتقی دانشپژوه). تهران: مؤسسة مطالعات اسلامی دانشگاه مک گیل و دانشگاه تهران.
اخوینی، ربیع بن احمد. (1344ش.). هدایة المتعلمین (به اهتمام جلال متینی). مشهد.
اسمیت، امیلی سویچ. «جراحی»، دانشنامهی جهان اسلام.تهران: 1384 ج 9.
اعلم، هوشنگ. «بُولُس اجانيطي»، دانشنامهی جهان اسلام. تهران 1377ج 4.
اولمان، مانفرد. (1383ش.). طب اسلامي (ترجمه فريدون بدرهاي). تهران.
جرجانی، سید اسماعیل. (1377ش.). خفّی علایی (به کوشش علی اکبر ولایتی و محمود نجمآبادی). تهران: اطلاعات.
حاجي خليفه، كاتب چلبي. (1951م.). كشف الظنون. بيروت. لبنان: دار إحياء التراث العربي.
حنین بن اسحاق. (1384ش.). رساله حنین بن اسحاق الی علی بن یحیی فی ذکر ما ترجم من کتب جالینوس (به اهتمام مهدی محقق). تهران: انجمن آثار و مفاخر.
خطابی، محمدالعربي. (1990م.). الاغذيه والادويه عند مولفي العرب: مدخل و نصوص. بيروت: دارالغرب.
دهخدا، علياكبر. لغتنامه (زير نظر محمد معين و جعفر شهيدي). تهران: دانشگاه تهران.
رازي. (1408ق/1987م.). المنصوري في الطب (تحقيق حازم بكري صديقي). كويت: المنظمة العربية للتربية و الثقافة و العلوم.
زهراوي، ابوالقاسم خلف بن عباس. (2004م.). التصريف:موسوعه الطبيه من القرن العاشر الميلادي (حققه و ترجمه الدكتور صبحي محمود حمامي). كويت: مؤسسة الكويت للتقدم العلمي.
زهراوي، ابوالقاسم خلف بن عباس. (1384ش.). جراحي و ابزارهاي آن (ترجمه فارسي بخش سيام از كتاب التصريف لمن عجز عن التأليف به اهتمام احمد آرام و مهدي محقق). تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگي.
سارتون، جورج. (1353ش.). مقدمه بر تاريخ علم (ترجمه غلامحسين صدري افشار). تهران.
سجادي، صادق. (1997م.). «ابن نفيس»، دائرة المعارف بزرگ اسلامي. تهران: 1378.ج 5.
سزگين، فؤاد. (1380ش.). تاريخ نگارشهاي عربي. جلد3 (پزشكي، داروسازي، جانورشناسي، و دامپزشكي. ترجمه، تدوين و آمادهسازي به اهتمام خانهی كتاب). تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي.
شحاده، عبدالكريم. (1976م.). «أضواء علی الطبيب العربي و العالم الموسوعي عبداللطيف البغدادي»، أبحاث الندوه العالميه الأولي لتاريخ العلوم عند العرب. حلب: جامعه حلب.
شطشاط، علي حسين. (2006م.). تاريخ علم التشريح عند المسلمين. طرابلس: مجلس الثقافه العام.
شيرازي، منصور بن محمد بن احمد. (1383ش.). تشريح منصوري (به كوشش سيد حسين رضوي برقعی). تهران: دانشگاه تهران، و مركز بينالمللي گفتگوي تمدنها و دانشگاه مك گيل كانادا.
قبلهاي خويي، خليل. «تشريح»، دانشنامهی جهان اسلام. ج 7.
قفطي. (1371ش.). تاريخ الحكماء (ترجمهی فارسي از قرن يازدهم، به كوشش بهين دارايي). تهران: دانشگاه تهران.
كرامتي، يونس. «تشريح»، دائرة المعارف بزرگ اسلامي. تهران: 1387ج 15.
گلشني، عبدالكريم، «حاجي خليفه»، دانشنامه جهان اسلام. تهران: 1387ج 12.
گیلانی لاهیجی، حکیم عبدالرزاق. (1383ش.). خلاصه التشریح (تصحیح علی فروحی). تهران: دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی ایران.
ماهر عبدالقادر، محمد علي. الطب العربي: رؤية ابستمولوجيه. بيروت: دار النهضة العربية.
مجوسی اهوازی. (1388ش.). كامل الصناعة الطبیة (ترجمهی سید محمد خالد غفاری). تهران: دانشگاه تهران و دانشگاه مک گیل.
مصری، محمود. و محمد هشام النعسان. (1425ق./2005م.). الجراحه في الطب الأندلسي. ابوظبي: المجمع الثقافي.
میه لی، آلدو. (1371ش.). علوم اسلامی و نقش آن در تحول علمی جهان (ترجمهی رضا شجاع رضوی و اسدالله علوی). مشهد: بنیاد پژوهشهای آستان قدس رضوی.
نجمآبادی، محمود. (1375ش.). تاريخ طب در ايران پس از اسلام: از ظهور اسلام تا دوران مغول. تهران: دانشگاه تهران.
هاشمي، سيد احمد. «حنين بن اسحاق»، دانشنامهی جهان اسلام. تهران: 1389.ج 14.
ب) منابع لاتین
Leclerc, Lucien; Histoire de la medecine arabe, Paris, 1876 (2vol.).
ج) سایت
کعدان، عبدالناصر. «الطبيب الاندلسي ابوالقاسم الزهراوي أشهر جراحي القرون الوسطي». واقع در پايگاه
Internationl Society for the History of Islamic Medicine (ISHIM.net)
- Abstract Viewed: 1373 times
- PDF (فارسی) Downloaded: 998 times