بررسی اپیدمیولوژیک موارد حیوان گزیدگی و آسیبهای مرتبط با آن در شهرستان قوچان در سال 1392
ارتقای ایمنی و پیشگیری از مصدومیت ها,
دوره 3 شماره 1 (2015),
1 تیر 2015
,
صفحه 14- 9
https://doi.org/10.22037/meipm.v3i1.9289
چکیده
سابقه و هدف: ميزان بروز حيوان گزيدگي در شهرستان قوچان از متوسط کشوري و استاني بالاتر است. اين مطالعه باهدف بررسي اپيدميولوژيکي موارد حيوان گزيده قوچان اجرا گرديد.
روش بررسي: در اين مطالعه مقطعي، افراد حيوان گزيده شهرستان قوچان در سال 1392 بررسي گرديدند. داده ها پس از گردآوري، توسط نرمافزار SPSS17 و آزمونهايي مانند تي تست، کاي اسکوئر، رگرسيون لجستيک تجزيهوتحليل گرديد.
يافتهها: ميانگين سني افراد حيوان گزيده 8/19±2/32 بود. 3/31% مؤنث و 7/68% مذکر بودند. احتمال ايجاد جراحت عميق توسط حيوانات ولگرد 5/2 برابر حيوانات اهلي و توسط سگ 6/12 برابر گربه بود (05/0>P). جراحت ايجادشده در خانمها شديدتر از آقايان بوده و ميانگين سني زنان حدود 10 سال بيشتر از مردان بود (05/0>P). 3/16% ساکن شهر و 7/83% روستايي بودهاند. بيشترين موارد در خرداد (2/11%) و کمترين موارد در ديماه (7/5%) بود (05/0>P). اغلب، جراحت توسط سگ (7/86%) و گربه (5/9%) ايجادشده بود. در 2/95% موارد، حيوان مهاجم، اهلي و صاحب دار بوده که در 3/41% موارد به صاحب خود حمله کرده بود. 9/36% افراد هنگام عبور از کنار حيوان، 1/18% موارد نامشخص و 1/11% هنگام ورود به منزل صاحب حيوان، مجروح شده بودند. بيشترين موارد حمله حيوان، ساعت 18-12 (مد ساعت 17) رخداده بود.
نتيجهگيري: با توجه به بالا بودن ميزان بروز حيوان گزيدگي در شهرستان قوچان، تدارک برنامههاي مداخلهاي مناسب جهت پيشگيري و کاهش موارد حيوان گزيدگي به ويژه در مردان جوان روستايي و دانشآموزان و تأکيد بر ايمنسازي سگهاي صاحب دار ضروري به نظر ميرسد.
- حيوان گزيدگي، اپيدميولوژي، هاري، قوچان
ارجاع به مقاله
مراجع
References
Shirzadi M. 1388; Available from: http://behdasht.gov.ir/index.aspx?siteid=1&pageid=1244&newsview=10262&pro=nobak.
Willoughby RE, Tieves KS, Hoffman GM, Ghanayem NS, Amlie-Lefond CM, Schwabe MJ, et al. Survival after Treatment of Rabies with Induction of Coma. New England Journal of Medicine. 2005;352(24):2508-14.
Madhusudana S. Rabies: An ancient disease that still prevails. The Indian journal of medical research
;122(1):4-6.
Keyvanfar H, Karimi N. Virology of Veterinary Book. 1997.
WHO. Animal bites. 2013. Available at: http://www.who.int/mediacentre/factsheets/fs373/en/.
CDC. Dog Bites. 2013. Available at: http://www.cdc.gov/homeandrecreationalsafety/dog-bites/index.html.
Goya M. 1393; Available from: ttp://www.behdasht.gov.ir/?siteid=1&pageid=177&newsview=114492.
Mirzaee M. 1392; Available from: http://maz.webda.behdasht.gov.ir/index.aspx?siteid=357&pageid=39328&newsview=63491.
Kahn A, Bauche P, Lamoureux J. Child victims of dog bites treated in emergency departments: a prospective survey. European journal of pediatrics. 2003 Apr;162(4):254-8.
Nehbandani Z. 1393; Available from: http://webda.mums.ac.ir/index.php?option=com_content&view=artic
le&id=8525:1393-07-05-08-46-02&catid=66:first-page&Itemid=77.
Bahonar A, Bokaie S, Khodaveirdi K, Nikbakht Boroujeni G, Rad M. A Study of Rabies and the Frequency of Animal Bites in the Province of Ilam, 1994-2004. Iranian Journal of Epidemiology. 2008;4(1):47-51.
Majid pour M, Arshi SH, Sadeghi H, Shamshirgaran M. Animal Bites: Epidemiological Considerations in Ardabil Province, 2000. Journal of Ardabil University of Medical Sciences & Health Services.1382;3(10):39-43.
Amiri M, Khosravi A. Animal Bites Epidemiology in Shahroud City. Knowledge & Health. 1388;4(3):41-3.
Erfaniyan M, Habibi F, Esmaeili H. Animal bites epidemiology in Mashhad City 1385-1387. Journal of Medical Science. 1388;5(4):253-58.
Gilyoma JM, Mabula JB, Chalya PL. Animal-related injuries in a resource-limited setting: experiences from a Tertiary health institution in northwestern Tanzania. World J Emerg Surg. 2013;8(1):1749-7922.
Labecka M, Lorkiewicz-Muszynska DE, Przystanska A, Kondrusiewicz K. Injuries due to human and animal aggression in humans. Annals of agricultural and environmental medicine: AAEM. 2013;20(1):91-5.
- چکیده مشاهده شده: 683 بار
- PDF (English) دانلود شده: 363 بار