Introduction of Iranian famous physicians: Yoohanna-ibn-Massavayh
Tārīkh-i pizishkī i.e., Medical History,
Vol. 5 No. 16 (1392),
13 Tir 2014
,
Page 75-92
https://doi.org/10.22037/mhj.v5i16.6655
Abstract
Iranian physicians and sages had a major role in the progress of medical science. Jundishapur in the past was known as one of the most important cities around the world. Jundishapur, in the third century (Hijri) was considered as one of the foremost medical schools in the world. Since then, gradually, Baghdad took the place of Jundishapur as the most important medical center of the world. In this transition, the Iranian physicians, including Joohanna-ibn-Massavayh had a very prominent role. Unfortunately, there are scant information about Joohanna's life and ideas despite his great role in the beginning of the translation movement and writing many valuable works in the medical sciences. This research is about to introduce one of the leading physicians in the third century whose valuable works, particularly in the fields of ophthalmology and anatomy, were considered as the referral textbooks for medical students in the medieval era.
- Yoohanna-ibn-Massavayh, Iranian Traditional Medicine
How to Cite
References
ابن ابی اصیبعه. (۱۳۴۹). عیون الانباء فی طبقات الاطباء. ج ۱. (ترجمه سید جعفر غضبان و محمود نجمآبادی). تهران: دانشگاه تهران.
ابن قفطی. (۱۳۴۷). تاریخ الحکماء. تهران: دانشگاه تهران.
الأطرقجی، رمزیة محمد. (۱۴۰۰). بیت الحکمة البغدادی و أثره فی الحرکة العلمیة. المورخ العربی. (۱۴). ۵۵ إلی ۳۱۷.
براون، ادوارد. (۱۳۶۴). تاریخ طب اسلامی. (ترجمه مسعود رجبنیا). چاپ چهارم. تهران: نشر علمی و فرهنگی.
بیضاوی، ابوالمجد. (۱۳۸۷). مختصر در علم تشریح. (تصحیح و تحقیق حسین رضوی برقعی). تهران: مؤسسه مطالعات اسلامی دانشگاه تهران.
جمعی از نویسندگان. (۱۳۷۵). مجموعه مقالات کنگره بینالمللی تاریخ پزشکی در اسلام و ایران. ج ۲. تهران: بینا، توسعه دانش و پژوهش ایران.
جمعی از نویسندگان. (۱۳۸۵). دائرةالمعارف بزرگ اسلامی. (زیر نظر محمدکاظم موسوی بجنوردی). تهران: مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی.
جمعی از نویسندگان. (۱۳۸۷). جستارهایی در تاریخ پزشکی. تهران: حقوقی.
حمارنة، سامی خلف. (۱۴۱۵). الطبیب الرائد یحیی بن ماسویه: حیاته و آثاره. مجمع اللغة العربیة. ج ۶۹. (۴). ۷۶ إلی ۷۳۳.
خاکرند، شکرالله. (۱۳۹۰). سیر تمدن اسلامی. قم: بوستان کتاب.
راشد و دیگران. (۱۳۸۹). موسوعة العلوم العربیة. تهران: مرکز تحقیقات علوم قرآن و حدیث و طب.
سرمدی، محمدتقی. (۱۳۷۹). دائرةالمعارف پژوهشی در تاریخ پزشکی و درمان جهان از آغاز تا عصر حاضر. ج ۱. چاپ دوم. تهران: سرمدی.
سزگین، فؤاد. (۱۳۹۲). تاریخ نگارشهای عربی. (ترجمه کیکاووس جهانداری). ج ۳. تهران: فهرستگان.
سیریل، لویید الگود. (۱۳۷۱). تاریخ پزشکی ایران و سرزمینهای خلافت شرقی. تهران: امیرکبیر.
شعبانی، رضا. (۱۳۸۲). جندیشاپور و سهم آن در انتقال علوم به جهان اسلام (۲). نامه انجمن. ج ۳. (۱). ۴۸ تا ۱۲۵.
الفاخوری، حنا. (۱۴۲۴). الجامع فی تاریخ الأدب العربی. ج ۱. چاپ دوم. قم: ذوی القربی.
گیب، راسکین؛ الکساندر هامیلتون. (۱۳۶۲). درآمدی بر ادبیات عرب. تهران: امیرکبیر.
مصلحی، شاد ابراهیم. (۱۳۸۹). دانشگاه جندیشاپور. طب سنتی اسلام و ایران. ۱۲ تا ۱۰۵.
ولایتی، علیاکبر. (۱۳۸۴). پویایی فرهنگ و تمدن اسلام و ایران (از پیدایش تا شکوفایی). ج ۱. چاپ چهارم. تهران: وزارت امور خارجه.
هاشمی، سید احمد. (۱۳۸۴). مدرسه ترجمه حنین بن اسحاق. تاریخ علم. ۲۳ تا ۴۶.
- Abstract Viewed: 2137 times
- PDF Downloaded: 454 times