مجله علمی - پژوهشی فقه پزشکی

چکیده

مقدمه: مراقبت معنوی با حمایت‌های معنوی از بیمار با روش‌هایی مانند پایبندنمودن به برنامه مراقبت، انجام رفتارهای ارتقای سلامت و واسطه‌گری در آشفتگی‌های روانشناختی و انزوای اجتماعی باعث تسریع بهبودی بیماران می‌شود. این مطالعه با هدف مقایسه صلاحیت مراقبت معنوی دانشجویان پرستاری و پرستاران دانشگاه علوم پزشکی شهر کرمان در سال 1390 طراحی شد.

روش: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی مقایسه‌ای است. نمونه پژوهش 400 نفر (80 دانشجو و 320 پرستار) و ابزار جمع‌آوری داده‌ها پرسشنامه مقیاس صلاحیت مراقبت معنویSpiritual Care Competence Scale (SCCS) ( بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS 18.0 و آزمون‌های تی مستقل، رگرسیون، آنالیز واریانس انجام شد.

یافته‌ها: میانگین نمرات صلاحیت مراقبت معنوی دانشجویان 68/13±26/101 و پرستاران 59/13±58/97 بود و بین دو گروه پرستاران و دانشجویان پرستاری تفاوت معنی‌دار وجود داشت (p<0.05). در ارتباط با ویژگی‌های فردی در دانشجویان تفاوتی مشاهده نشد، ولی در پرستاران کسانی که در کارگاه‌های اخلاق شرکت کرده بودند، نمره صلاحیت بالاتری داشتند (p<0.05).

نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد نمرات صلاحیت مراقبت معنوی دانشجویان نسبت به پرستاران بالاتر بود که می‌تواند ناشی از توجه دانشجویان در محیط‌های آموزشی به مراقبت معنوی و توجه کمتر پرستاران به موضوع باشد. از این رو، برنامه‌ریزی جهت آموزش پرستاران در قالب برنامه‌های آموزش مداوم و کارگاه‌های اخلاق و همچنین تأکید بیشتر بر موضوع در آموزش بالینی دانشجویان پیشنهاد می‌شود.