مجله علمی - پژوهشی فقه پزشکی

چکیده

استفاده از تخمک اهدایی یکی از روش‌های کمکی تولید مثل است که زمينه‌ باروري خانواده‌های نابارور را فراهم می‌کند. گرفتن تخمک از بانک تخمک از جنبه‌های مختلف پزشکی، فقهی (حقوقی) و اخلاقی قابل بررسی است. در این مقاله بر آن هستیم تا مشروعیت یا عدم مشروعیت استفاده از این روش درمان ناباروری را بر اساس آموزه‌های فقه اسلامی ارزیابی و تحلیل کنیم. همچنین معلوم کنیم که رابطه خویشاوندی میان کودک و کدامیک از دو زن اهداکننده تخمک و زن نابارور برقرار است.

خدشه‌پذیری دلایل مشروعیت استفاده از تخمک اهدایی از یکسو، نادیده‌گرفته‌شدن حق کودک، برهم‌خوردن روابط خویشاوندی و لزوم استفاده از اندام‌ها و مایعات جنسی در کانون خانواده، سبب می‌شود تا استفاده از تخمک اهدایی را برای درمان ناباروری نامشروع بدانیم. همچنین کودک تنها با زن اهداکننده تخمک رابطه خویشاوندی فرزندی ـ مادری داشته، هیچ پیوند خویشاوندی با زن نابارور ندارد.