مجله علمی - پژوهشی فقه پزشکی

چکیده

قانون گذار در جهت حمایت از پزشک و بیمار، به لزوم اذن در مواردی که اخذ اذن ممکن است و عدم لزوم اذن در موارد ضرور تصریح و با رعایت مقررات و موازین فنی پزشک را فاقد مسؤولیت کیفری و مدنی دانسته است. ولی در جایی که به رغم امکان اذن، خود بیمار از اجازه درمان خودداری کند، این سؤال مطرح است که پزشک چه مسؤولیتی دارد؟

با توجه به مبانی مختلفی که در پاسخ به سؤال یاد شده وجود دارد می‌توان گفت در صورت مخالفت بیمار با درمان، با استناد به ادله سلطه بر نفس، پزشک مجاز به مداوا نیست. ظاهر مواد قانونی و برخی آرای فقهی هم با این برداشت سازگاری دارد و استناد به حرمت اضرار به نفس، ممنوعیت القای در هلاکت و ادله از این دست، برای بی اثر دانستن مخالفت بیمار در اینجا کارایی ندارد.