مجله علمی - پژوهشی فقه پزشکی

چکیده

زمينه و هدف: سلامت معنوي يكي از مفاهيم بنيادين در مراقبت از بیماران مبتلا به بيماري‌هاي مزمن است كه با ايجاد معنا و هدف در زندگي به عنوان رويكردي مهم در ارتقاء سلامت عمومي و كيفيت زندگي در نظر گرفته مي‌شود. سلامت معنوي شامل دو زير مقياس است شامل سلامت وجودي (بعد افقي) كه به حس داشتن هدف و معنا در زندگي مربوط مي‌شود و سلامت مذهبي (بعد عمودي) كه به رضايت ناشي از ارتباط با خداوند مربوط مي‌شود. پژوهش حاضر با هدف مقايسه سلامت معنوي و ويژگي‌هاي جمعيت شناختي در دو گروه بيماران مبتلا به ديابت نوع2 با كيفيت زندگي بالا و پايين انجام شده است.

مواد و روش كار: اين مطالعه توصيفي تحليلي روي 330 بيمار 74-40 ساله مبتلا به ديابت مراجعه كننده به درمانگاه ديابت بندرعباس در سال 1391 انجام شد. نمونه‌هاي پژوهش با بررسي پرونده بيماران و تعيين بيماران واجد معيارهاي ورود به مطالعه، 330 نفر تعيين گرديد. داده‌ها از طريق پرسشنامه‌هاي سلامت معنوي و كيفيت زندگي، جمع آوري و تجزيه و تحليل آن‌ها با استفاده روش‌هاي آمار توصيفي، آزمون تي مستقل، كاي دو و تحليل واريانس و توسط نرم افزار SPSS انجام گرديد.

يافته ها: طبق نتايج، دو گروه بيماران با كيفيت زندگي بالا و پايين از نظر سلامت معنوي تفاوت معنادار آماري داشتند (0001/0P <) و بر اساس يافته‌هاي توصيفي، بيماران با كيفيت زندگي بالا از سلامت معنوي بالاتري نيز برخوردار بودند. تفاوت ميانگين درآمد ماهيانه بين دو گروه بيماران با كيفيت زندگي پايين و بالا از نظر آماري معنادار بود (05/0P <). آزمون‌هاي آماري در سطح اطمينان 95 درصد نشان داد جنس، وضعيت تأهل و سطح تحصيلات نمونه‌هاي پژوهش با كيفيت زندگي رابطه معنادار آماري دارد (05/0P <).

نتيجه گيري: طبق نتايج اين مطالعه دو گروه بيماران با كيفيت زندگي بالا و پايين از نظر سلامت معنوي متفاوت مي‌باشند. به نظر مي‌رسد توجه به بعد معنوي سلامت به منظور دستيابي به يك رويكرد جامع در امر مراقبت در اين دسته از بيماران مفيد بوده در ارائه خدمات و مراقبت‌هاي جامع در راستاي بهبود كيفيت زندگي اين بيماران كمك كننده و مفيد باشد. در كشوري مانند ايران با زمینه های غنی مذهبي، توجه به اين نكته كليدي مي‌تواند در طراحي برنامه‌هاي مراقبتي- درماني براي اين دسته از بيماران مؤثر و مفيد واقع گردد.