مقاله اصیل


اپیدمیولوژی ترومای اطفال مراجعه کننده به بخش اورژانس بیمارستان امام حسین

Ali Arhami Dolatabadi, Nasibeh Mohseninia, Marzieh Amiri, Hassan Motamed, Aliasghar Halimi Asl

مجله طب اورژانس ایران, دوره 3 شماره 1 (2016), 9 February 2016 , صفحه 8-4
https://doi.org/10.22037/ijem.v3i1.10971

مقدمه: تروما از مهمترین دلایل مراجعه کودکان به بخش اورژانس و شایعترین علت ناتوانی و مرگ و میر در آنها محسوب می شود. آگاهی از اطلاعات اپیدمیولوژیک تروما در این گروه سنی به برنامه ریزی دقیق جهت پیشگیری از این حوادث کمک می کند. لذا این مطالعه با هدف بررسی اپیدمیولوژی تروما در کودکان مراجعه کننده به بخش اورژانس انجام شد. روش کار: در یک مطالعه مقطعی گذشته نگر به روش سرشماری، پرونده کودکان مراجعه کننده به واحد ترومای بخش اورژانس بیمارستان امام حسین، تهران، ایران در سال های 90 و 91 مورد بررسی قرار گرفتند. اطلاعات مربوط به سن، جنس، زمان بروز و مکانیسم تروما، محل آناتومیک تروما، اقدامات انجام شده و پیامدها جمع آوری شد و با استفاده از نرم افزار آماری SPSS 16 مورد آنالیز توصیفی قرار گرفتند. يافته ها: اطلاعات موجود در پرونده بالینی 547 کودک به روش سرشماری جمع آوری و مورد بررسی قرار گرفت  (3/69 درصد پسر). 169 (9/30 درصد) مورد در فصل تابستان و 322 (9/58 درصد) مورد بین ساعت 16 تا 24 مراجعه کرده بودند. حوادث رانندگی با 286 (3/52 درصد) مورد شایع ترین مکانیسم و  ناحیه سر و گردن با 217 (7/39 درصد) مورد شایع ترین محل تروما بودند. در نهایت 537 (2/98 درصد) کودک با حال عمومی خوب از بیمارستان ترخیص شدند و 10 (8/1 درصد) مورد ترومای منجر به مرگ گزارش گردید. بیشترین ترومای منجر به مرگ ترومای قفسه سینه و شکم (3/14 درصد) بود و رابطه معنی داری بین مکانیسم تروما (845/0 = p) و زمان بروز (895/0 = p) حادثه با مرگ و میر مشاهده نشد. نتيجه گيری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر، بیشترین موارد تروما زیر 14 سال مراجعه کننده به بخش اورژانس بیمارستان امام حسین مربوط به پسر بچه ها، فصل تابستان، ساعت 16 تا 24 و با مکانیسم تصادفات رانندگی بوده است. 8/1 درصد موارد تروما با مرگ و میر همراه بودند و بیشترین ترومای منجر به مرگ مربوط به ترومای قفسه سینه و شکم بود.

تغییرات سطح سرمی آنزیم آنتی اکسیدان پاراکسوناز-1 در بیماران دچار سوختگی حرارتی

Afshin Amini, Hamid Reza Hatamabadi, Mohsen Parvareshi Hamrah, Saeed Safari

مجله طب اورژانس ایران, دوره 3 شماره 1 (2016), 9 February 2016 , صفحه 14-9
https://doi.org/10.22037/ijem.v3i1.11005

مقدمه: افزایش غلظت اکسیدان ها یا افت آنتی اکسیدانی منجر به از بین رفتن تعادل اکسیدان-آنتی اکسیدانی و به وجود آمدن حالتی به نام استرس اکسیداتیو می شود. به نظر می رسد جبران کمبود آنتی اکسیدانی در شرایط مذکور بتواند در کاهش ضایعات ناشی از بیماری و تسریع روند بهبود کمک کننده باشد. لذا مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تغییرات سطح سرمی آنزیم آنتی اکسیدان پاراکسوناز-1 در بیماران دچار سوختگی حرارتی طراحی شده است. روش کار: مطالعه موردی-شاهدی آینده نگر حاضر از تاریخ اول تیر 1393 به مدت 3 ماه  بر روی بیماران دچار آسیب سوختگی حرارتی بستری شده در بخش اورژانس بیمارستان مطهری که حداکثر 4 ساعت از سوختگی آنها گذشته بود انجام شد. گروه شاهد از میان افراد سالم انتخاب شدند. چک لیستی شامل اطلاعات دموگرافیک، سابقه بیماری های قبلی، نتایج آزمایشات و اقدامات پاراکلینیک و سطح سرمی آنزیم پاراکسوناز برای دو گروه مورد مطالعه تکمیل گردید. در نهایت با استفاده از نرم افزار آماری SPSS 19 اقدام به آنالیز آماری و مقایسه نتایج بین دو گروه شد. يافته ها: 33  بیمار مبتلا به سوختگی حرارتی با 53 فرد سالم به عنوان گروه شاهد مورد مقایسه قرار گرفتند. میانگین سنی در گروه کنترل برابر 09/9±61/36 سال و در گروه دچار سوختگی 52/11±69/37 سال بود (632/0=p). میانگین درصد سوختگی بیماران مورد مطالعه 37/23 ± 76/30 (100-3) درصد بود. دو گروه در مورد ویژگی های پایه با هم اختلاف معنی داری نداشتند (05/0 > p). میانگین سطح سرمی آنزیم پاراکسوناز در گروه مورد و شاهد به ترتیب 80/136 ± 52/228 و 08/149 ± 65/350 واحد بین المللی در لیتر بود (001/0p <). ارتباط معنی داری بین سطح فعالیت پاراکسونازی بیماران دچار سوختگی و درصد سوختگی مشاهده نشد (532/0 = p). نتایج آنالیز زیر گروه ها حاکی از تاثیر مخدوش کننده معنی دار سطح آلبومین و کلسترول با دانسیته بالا در سطح فعالیت آنزیم پاراکسوناز-1 بود. نتيجه گيری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر به نظر می رسد که علی رغم پایین بودن سطح فعالیت آنتی اکسیدانی پاراکسوناز-1 در بیماران دچار سوختگی حرارتی، با توجه به پایین بودن سطح آلبومین و کلسترول با دانسیته بالا در این بیماران نمی توان سوختگی را به عنوان تنها عامل دخیل در این امر دانست.

بررسی میزان دانش و عملکرد پرستاران بخش اورژانس درباره تریاژ داخل بیمارستانی

Samanesadat Javadi, Tahere Salimi, Mohammad Taghi Sareban, Mohammad Ali Dehghani

مجله طب اورژانس ایران, دوره 3 شماره 1 (2016), 9 February 2016 , صفحه 22-15
https://doi.org/10.22037/ijem.v3i1.9176

مقدمه: اولویت بندی بیماران برای ارایه خدمات بر اساس شدت آسیب و انجام بهترین اقدام درمانی برای بیشترین افراد در کمترین زمان را تریاژ می گویند. هرچند سابقه راه اندازی تریاژ بیمارستانی در ایران به چند سال اخیر بر می گردد ولی امروزه تقریبا تمام اورژانس های بیمارستانی در کشور دارای این واحد در ساختار خود هستند. مسوولیت انجام تریاژ بر عهده پرستاران گذاشته شده است ولی اطلاعات اندکی از میزان دانش و عملکرد ایشان درباره تریاژ در دسترس می باشد. لذا این مطالعه با هدف تعیین میزان آگاهی و عملکرد پرستاران بخش اورژانس درباره تریاژ بیمارستانی انجام گرفته است. روش کار: این مطالعه از نوع مقطعی آینده نگر می باشد که به منظور بررسی میزان دانش و عملکرد پرستاران در زمینه تریاز بیمارستانی صورت گرفت. نمونه گیری به روش تصادفی ساده و از پرستاران بخش اورژانس بیمارستانهای آموزشی استان یزد انتخاب گردید. جمع آوری داده ها با استفاده از پرسشنامه ای که روایی و پایایی آن قبلا مورد تایید قرار گرفته بود صورت گرفت. این پرسشنامه در سه قسمت مشتمل بر 11 سوال دموگرافیک، 15 سوال ارزیابی دانش و 10 سوال ارزیابی عملکرد بود. داده ها با استفاده از آزمون های آماری توصیفی و استنباطی و نرم افزار آماری SPSS 16.0 مورد تجزیه و تحلیل قرارگرفتند. يافته ها: در مجموع 45 پرسشنامه تکمیل و جمع آوری شد. 2/62 درصد نمونه ها مرد با میانگین سنی 74/5 ± 92/35 سال و 8/37 درصد زن با میانگین سنی 37/7 ± 82/30 سال بودند. میانگین سنی کلیه پرستاران مورد مطالعه نیز 80/6 ± 34 سال بود. میانگین سابقه کار پرستاران مورد مطالعه به طور کل 89/6 ± 07/10 سال و میانگین سابقه کاری ایشان در بخش اورژانس 70/4 ± 31/5 سال بود. بررسی نتایج بخش دوم پرسشنامه که مربوط به میزان دانش پرستاران بود نشان داد که 07/42 درصد پاسخ های داده شده به این بخش صحیح بوده و میانگین نمرات نمونه های مورد پژوهش 96/1 ± 33/6 بود. همچنین بررسی نتایج میزان عملکرد پرستاران نیز نشان داد که 44/50 درصد پاسخ های داده شده به این بخش صحیح بوده و میانگین نمرات کسب شده در این زمینه 47/1 ± 5 بود. در مجموع 33/45 درصد پاسخ های پرستاران شرکت کننده در پژوهش به آزمون مربوط به سناریو ها صحیح بود. میانگین نمره کل (مجموع بخش میزان دانش و عملکرد) شرکت کنندگان نیز معادل 50/2 ± 33/11 بدست آمد. آنالیز آماری تنها ارتباط معنی داری را بین شیفت کاری و نمره مربوط به میزان دانش پرستاران در زمینه تریاژ (003/0p =) نشان داد. نتيجه گيری: به نظر می آید میزان آشنایی و احاطه پرستاران شاغل در بخش های اورژانس مراکز تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد در خصوص تریاژ در سطح کمتر از متوسط قرار دارد. در این راستا برگزاری دوره های باز آموزی مخصوص تریاژ برای پرسنل به منظور ارایه خدمات با کیفیت بالا پیشنهاد می شود.

اپیدمیولوژی شکستگی های ناحیه سر و گردن ناشی از تصادفات موتور سیکلت

Ali Ramouz, Mahdie Hosseini, Samad Shams Vahdati

مجله طب اورژانس ایران, دوره 3 شماره 1 (2016), 9 February 2016 , صفحه 27-23
https://doi.org/10.22037/ijem.v3i1.10501

مقدمه: در سراسر جهان آسیب های ناشی از تصادفات وسایل موتوری یک معضل در حال رشد برای سلامت جمعیت عمومی محسوب می شوند. سالانه تعداد افراد زیادی به علت تصادفات جاده ای شدیدا زخمی می شوند و یا جان خود را از دست می دهند. لذا بر آن شدیم تا با طراحی مطالعه حاضر به بررسی دموگرافیک شکستگی های ناحیه سر و گردن ناشی از تصادفات موتورسیکلت بپردازیم. روش کار: در این مطالعه مقطعی گذشته نگر تمامی بیمارانی که در طول سال 1392 به بخش اورژانس ارجاع شدند و دچار آسیب های ناحیه سر و گردن ناشی از تصادف با موتورسیکلت بودند به صورت سرشماری وارد گردیدند. چک لیستی شامل اطلاعات دموگرافیک، مکانیسم تروما، زمان وقوع تروما، راکب یا سرنشین بودن، کاربری وسیله نقلیه، استفاده از تجهیزات ایمنی، شکستگی های ناحیه سر و گردن، آسیب های همراه، یافته های تصویربرداری و پیامد نهایی از طریق مراجعه به پرونده های بالینی برای تمامی بیماران تکمیل و مورد آنالیز توصیفی قرار گرفت. يافته ها: 386 بیمار با میانگین سنی بیماران 79/10 ± 4/28 سال مورد ارزیابی قرار گرفتند (4/84 درصد مرد). اکثر بیماران در محدوده سنی کمتر از 30 سال قرار داشتند (001/0p =). سه ماهه اول سال با 152 (4/39 درصد) مورد بیشترین آمار تصادفات از جهت توزیع فصلی را به خود اختصاص داد. 223 (8/57 درصد) مورد از تصادفات در طی روز افتاده بود (037/0p =). تنها 191 (5/49 درصد) نفر از بیماران از کلاه ایمنی استفاده کرده بودند. شایع ترین شکستگی مربوط به مهره های گردنی با 61 (8/15 درصد) مورد بود. در نهایت 207 (6/53 درصد) مورد بعد از انجام اقدامات تشخیصی و درمانی مقتضی از اورژانس ترخیص شدند. 175 (4/45 درصد) مورد در بخش های مختلف بیمارستان برای اقدامات درمانی بیشتر بستری و بعد از مدتی با حال عمومی خوب ترخیص گردیدند. 4 (1 درصد) مورد هم مرگ و میر ثبت  شد. نتيجه گيری: نتایج این مطالعه اپیدمیولوژیک نشان می دهد، شیوع شکستگی های ناحیه سر و گردن در تصادف با موتورسیکلت  در افراد با سن پایین، جنس مذکر و عدم استفاده از تجهیزات ایمنی بیشتر است. شایعترین محل شکستگی های ناحیه سر و گردن به ترتیب مربوط به شکستگی مهره های گردن، جمجمه و در نهایت استخوان های صورت بود.

علت و پیامد نهایی حوادث قابل پیشگیری در سالمندان؛ یک مطالعه اپیدمیولوژیک

Monavvar Afzal Aghaei, Saleheh Norouzi, Ali Khorsand Vakilzadeh, Fatemeh Abedi

مجله طب اورژانس ایران, دوره 3 شماره 1 (2016), 9 February 2016 , صفحه 33-28
https://doi.org/10.22037/ijem.v3i1.10750

مقدمه: به موازات افزایش جمعیت سالمندان در جوامع، مشکلات پزشکی این گروه سنی نیز افزایش می‌یابد. از جمله این مشکلات می‌توان به حوادث قابل پیشگیری اشاره نمود. هر ساله بيش از 5 ميليون نفر در نتيجه این گونه آسيب‌ها جان خود را از دست می دهند. لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی علل و پیامد حوادث قابل پیشگیری در سالمندان طراحی شده است. روش کار: پژوهش حاضر يک مطالعه مقطعي‎ گذشته نگر بر روی سالمندان بستری شده در بیمارستان طی دو سال می باشد. اطلاعات مورد نياز از طريق سرشماری و با استفاده از چک لیستی مشتمل بر  اطلاعات دموگرافیک، علت حادثه، طول مدت بستری، تعداد دفعات مراجعه و پیامد نهایی جمع آوری و با استفاده از نرم افزار آماری SPSS 16 مورد آنالیز توصیفی قرار گرفت. يافته ها: در مجموع اطلاعات 2336 بیمار با میانگین سنی 02/9 ± 24/72 سال مورد ارزیابی قرار گرفت (7/50 درصد زن). فراوان ترین علل حوادث به ترتیب عبارت بودند از سقوط 1033 (2/44 درصد) مورد، مسمومیت عمدی 382 (4/16درصد) مورد و مسمومیت تصادفی 360 (4/15 درصد) مورد. متوسط طول مدت بستری 70/7 ± 5 روز بود. تعداد سالمندان فوت شده در طی زمان مورد مطالعه 144 (2/6 درصد) نفر بود. از جهت نوع حادثه (001/0 > p) و پیامد نهایی (001/0 > p) تفاوت معنی داری بین دو جنس مشاهده گردید. نتيجه گيری: بر اساس یافته های مطالعه حاضر سقوط، مسمومیت عمدی و مسمومیت تصادفی به ترتیب شایعترین علل بروز حوادث قابل پیشگیری در سالمندان مورد مطالعه بودند. اکثریت موارد بعد از بهبودی نسبی از بیمارستان ترخیص شده بودند و سه عامل فوق الذکر شیوع بالاتری در زنان داشتند. بهبودی کامل درمسمومیت ها، عدم بهبودی کامل در موارد سقوط و فوت در مسمومیت‌ها و سوختگی بیشترین فراوانی ها را داشتند.

اپیدمیولوژی ترومای اندام فوقانی در بیماران مراجعه کننده به بخش اورژانس

Ali Arhami Dolatabadi, Negar Ebrahimzadeh, Afshin Amini, Majid Shojaee, Marzieh Amiri

مجله طب اورژانس ایران, دوره 3 شماره 1 (2016), 9 February 2016 , صفحه 39-34
https://doi.org/10.22037/ijem.v3i1.11090

مقدمه: با توجه به شیوع تروما در جامعه و عوارض و هزینه های آن، امروزه تروما یکی از مشکلات اساسی تهدید کننده سلامت جامعه محسوب می شود.  آگاهی از اطلاعات اپیدمیولوژیک بیماران می تواند در برنامه ریزی جهت کاستن از بار بهداشتی این معضل کمک کننده باشد. لذا این پژوهش به منظور بررسی اپیدمیولوژی ترومای اندام فوقانی در مصدومان مراجعه کننده به بخش اورژانس بیمارستان امام حسین صورت گرفته است. روش کار: پژوهش مقطعی حاضر با نمونه گیری سرشماری و بر روی کلیه مصدومان مراجعه کننده با ترومای اندام فوقانی مراجعه کننده به بخش اورژانس بیمارستان امام حسین، تهران، ایران، در سال 1391 انجام شد. اطلاعات مورد نظر با استفاده از چک لیستی حاوی سوالاتی پیرامون اطلاعات دموگرافیک (سن، جنس)، مکانیسم تروما، زمان تروما، نوع آسیب و مداخلات درمانی جمع آوری گردید. داده های حاصل به کمک برنامه آماری SPSS 19.0 مورد آنالیز آماری قرار گرفتند. يافته ها: 751 بیمار با میانگین سنی 6/7 ± 27 مورد بررسی قرار گرفتند. 616 (82 درصد) بیمار مرد بودند. محدوده سنی 20 تا 30 سال با 248 (33 درصد) مورد بیشترین موارد را به خود اختصاص دادند. بیشترین موارد در طول فصل بهار با 205 (3/27 درصد) مورد رخ داده بود. اکثریت موارد شامل 339 (1/45 درصد) مورد در بین ساعت 8 صبح الی 16 بعداز ظهر به وقوع پیوسته بودند. آسیب ناشی از تصادف با موتورسیکلت با 185 (6/24 درصد) مورد شایعترین مکانیسم در موارد تحت بررسی بود. از مجموع موارد بررسی شده، 575 (6/76 درصد) بیمار ترومای ایزوله اندام فوقانی داشتند و 176 (4/23 درصد) بیمار دچار ترومای متعدد شده بودند که درگیری اندام فوقانی را نیز شامل می شد. شایعترین آسیب های نیازمند مداخله جراحی به ترتیب عبارت بودند از: شکستگی دیستال رادیوس با 143 (34 درصد) مورد، آسیب های بافت نرم با 75 (8/17 درصد) مورد و شکستگی ایزوله اولنا با 46 (9/10 درصد) مورد. 421 (1/56 درصد) مورد مصدومان تحت انجام عمل جراحی قرار گرفتند.. نتيجه گيری: بنابر نتایج حاصل از این مطالعه بیشترین موارد ترومای اندام فوقانی در مراجعین به اورژانس مورد مطالعه شامل مردان بین 20-30 سال، در فصل بهار و در ساعت 8 تا 16 بود. شایعترین مکانیسم عامل بروز سانحه تصادف راکبین موتورسیکلت بود و شکستگی دیستال رادیوس شایعترین آسیب نیازمند مداخله جراحی بود.

نامه به سردبیر


طب اورژانس؛ گذری در گذشته و نگاهی به آینده

Ali Bidari, Hamid Reza Hatamabadi

مجله طب اورژانس ایران, دوره 3 شماره 1 (2016), 9 February 2016 , صفحه 3-1
https://doi.org/10.22037/ijem.v3i1.10978

قبل از استقرار و توسعه رشته تخصصی طب اورژانس در جهان،‌ وضعیت ارائه خدمات در بخش های اورژانس بیمارستانی به شکلی دیگر بود. در آمریکا قبل از ایجاد بخش اورژانس به شکل تخصصی، آن را یک مکان دست دوم و بی اهمیت در نظر می گرفتند. جایی که در آن صف های طولانی انتظار و تشخیص های اشتباه امری طبیعی محسوب می شد. معمولاً این بخش توسط پرستاران اداره می شد و آنها بر اساس برآورد اولیه  شان از پزشکان درخواست کمک می کردند. تیم پزشکی اورژانس از یک بیمارستان تا بیمارستان دیگر تفاوت فاحش داشت. در بیمارستان های غیر دانشگاهی، معمولاً پزشکان اورژانس کسانی بودند که تازه شروع به کار کرده و یا سال-های آخر کار خود را می گذراندند و در بیمارستان های دانشگاهی بخش اورژانس منطقه كارورزان با کشیک های 24 ساعته  در نظر گرفته می شد و رزیدنت های سال های بالاتر در رشته های مختلف تخصصی تا حد امکان از بخش اورژانس دوری می کردند.

گزارش مورد


پنومومدیاستن علتی ناشایع اما مهم برای درد قفسه سینه؛ معرفی یک مورد

Maryam Motamedi, Maryam Janati, Sona Ziaei

مجله طب اورژانس ایران, دوره 3 شماره 1 (2016), 9 February 2016 , صفحه 43-40
https://doi.org/10.22037/ijem.v3i1.10986

پنومومدیاستن خودبخودی عارضه نادری است که غالبا سیر خوش خیم و خود محدود شونده ای دارد. تظاهر غالب آن درد رترو استرنال ناگهانی می باشد که می تواند به دنبال مانور والسالوا، استفراغ، سرفه های مکرر، ورزش سنگین، استشاق ماری جوانا، تروما و اینتوباسیون اتفاق بیفتد. با توجه به شیوع اندک و اهمیت در نظر داشتن پنومومدیاستن خودبخودی در تشخیص افتراقی بیماران مراجعه کننده به بخش اورژانس با درد قفسه سینه حاد به معرفی یک بیمار 17 ساله با شکایت درد قفسه سینه و تشخیص نهایی پنومومدیاستن خود به خودی خواهیم پرداخت.

آموزشی


پزشکان اورژانس هر روزه با سوالات متعددی در زمینه مدیریت صحیح بیماران و انتخاب مناسبترین تست آزمایشگاهی یا روش تصویربرداری مواجه هستند. آگاهی در مورد ویژگی های غربالگری ابزارهای تشخیصی مورد استفاده در این بخش نقش مهمی در پاسخ به این سوالات بازی می کند. در مقالات گذشته از سری مقالات آموزشی مجله اورژانس به بررسی ویژگی های مذکور پرداختیم. در نوشته حاضر به نحوه استفاده از این ویژگی های غربالگری در انتخاب ابزارهای تشخیصی صحیح خواهیم پرداخت.