بررسی عوامل پیش بینی کننده موفقیت دستیاران طب اورژانس در کسب صلاحیت بالینی در پایان دوره دستیاری؛ یک کوهورت گذشته نگر

ابراهیم قربانی, امین دوستی ایرانی, مجتبی صداقت, سید هادی میرفضائلیان, محمد جلیلی
38

دیده شده


چکیده

مقدمه: اورژانس یکی از مهمترین بخش های بیمارستان است وکیفیت ارایه خدمات در آن بسیار مهم است. طب اورژانس به عنوان قیم اصلی این بخش رشته­ی چند وجهی ­­­است و با رشته هاي تخصصي ديگر در تعامل است. تضمین کارایی علمی و عملی پزشکان این بخش از اهمیت به سزایی برخوردار است. در این مطالعه به بررسی عوامل موثر بر موفقیت آکادمیک دستیاران طب اورژانس پرداخته شده است.

روش کار: این مطالعه با هدف تعیین شاخص های پیش بینی کننده موفقیت دستیاران طب اورژانس دانشگاه علوم پزشکی تهران در کسب صلاحیت بالینی لازم در پایان دوره دستیاری به روش همگروهی گذشته نگر انجام شده است. ابتدا با جستجوی الکترونیکی، شاخص ها از متون مقالات بیرون آورده شد.  لیست استخراج شده در جلسه ای با حضور تعدادی از اساتید با سابقه مسولیت آموزشی مورد بحث قرار داده شده و تکمیل گردید. لیست تکمیل شده در جلسه ای مورد بررسی قرار گرفتن و 27 معیار به صورت لیکرت 5 سطحی در پرسشنامه نهایی قرار داده شد. این پرسشنامه، برای متخصصین فارغ التحصیل که 150 نفر بودند حضورا و یا به صورت اینترنتی ارسال گردید. میزان پاسخ دهی دستیاران (response rate) ثبت گردید. نمرات گواهینامه دستیاران سال آخر که سالانه به دانشکده ارسال می شود و از عدد 150 احتساب می گردد به عنوان نتیجه نهایی عینی عملکرد علمی دستیاران از آرشیو دانشگاه استخراج گردید.

نتایج: [S1] 150 دستیار طب اورژانس که در سالهای 91 تا 97 فارغ التحصیل شده بودند وارد مطالعه شدند. از این میان، 95 نفر پرسشنامه را تکمیل کردند. در بین این افراد، 54 نفر مرد و 55 نفر متاهل بودند. 40.35% متاهلین دارای فرزند و 67.27 % ایشان همسر شاغل داشتند. 68.42% پاسخ دهندگان در طول دوره دستیاری ساکن تهران بودند و 58.95% رفاه مالی مناسبی داشتند. 23 نفر سابقه فعالیت جدی هنری و 36 نفر سابقه جدی ورزشی داشتند. 5 نفر رشته را بدلیل مردودی در بیش از سه سال به اتمام رسانده اند. در بررسی رگرسیونی چندگانه و با حذف اثرات متغیرهای مخدوش کننده، انتخاب به عنوان دستیار برتر دارای بیشترین ارتباط (r=7.89   P=0.001) و پس از آن فعالیتهای هنری (r=4.58 P=0.03)، فاصله زمان فراغت از تحصیل تا شروع دستیاری بود(r=1.53  P=0.004). با شدت ارتباط کمتر، سن و رتبه کنکور هر دو به شکل معکوس با نمره آزمون گواهینامه ارتباط داشته است.

نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که از میان شاخص های مورد بررسی دستیار برتر بودن، بیشترین ارتباط مستقیم و معنی دار با موفقیت آکادمیک داشت. در این مطالعه همچنین، ارتباط بین فعالیتهای هنری، فاصله فراغت از تحصیل تا شروع دستیارای رابطه مستقیم و معنی دار و سن و رتبه کنکور سراسری معکوس و معنی دار است.


 [S1]بسیار خلاصه  است. چند یافته دیگر اضافه شود و در ترجمه نیز لحاظ گردد


کلید واژه‌ها

طب اورژانس; آموزش

مراجع

Ericsson A, Pool R. Peak: Secrets from the new science of expertise: Houghton Mifflin Harcourt; 2016.

Duvivier RJ, van Dalen J, Muijtjens AM, Moulaert VR, van der Vleuten CP, Scherpbier AJ. The role of deliberate practice in the acquisition of clinical skills. BMC Medical Education. 2011;11:101.

Moore MJ, Bennett CL. The learning curve for laparoscopic cholecystectomy. The American journal of surgery. 1995;170:55-9.

Counselman FL, Babu K, Edens MA, et al. The 2016 model of the clinical practice of emergency medicine. Journal of Emergency Medicine. 2017;52:846-9.

Considine J, Botti M, Thomas S. Do knowledge and experience have specific roles in triage decision‐making? Academic emergency medicine. 2007;14:722-6.

Wimmers PF, Splinter TA, Hancock GR, Schmidt HG. Clinical competence: General ability or case-specific? Advances in health sciences education. 2007;12:299-314.

Davis DA. How to help professionals maintain and improve their knowledge and skills: Triangulating best practices in medicine. Development of professional expertise: Toward measurement of expert performance and design of optimal learning environments. 2009:180-202.

James PM, Guthrie C, Macleod MR, et al. What's a good doctor and how do you make one? Bmj. 2002;325.

Sobowale K, Ham SA, Curlin FA, Yoon JD. Personality traits are associated with academic achievement in medical school: a nationally representative study. Academic Psychiatry. 2018;42:338-45.

Galazka SS, Kikano GE, Zyzanski S. Methods of recruiting and selecting residents for US family practice residencies. Academic Medicine. 1994;69:304-6.

Crane JT, Ferraro CM. Selection criteria for emergency medicine residency applicants. Academic Emergency Medicine. 2000;7:54-60.

Ullian JA, Bland CJ, Simpson DE. An alternative approach to defining the role of the clinical teacher. Academic medicine: journal of the Association of American Medical Colleges. 1994;69:832-8.

Hayden SR, Hayden M, Gamst A. What characteristics of applicants to emergency medicine residency programs predict future success as an emergency medicine resident? Academic emergency medicine. 2005;12:206-10.

Nazari R, Beheshti Z, Arzani A, HAJI HF, SAAT SS, Bizhani A. Stressor agents in clinical education of nursing students in Amol nursing and midwifery faculty. 2007.

Weiss ST, Rosa RM, Jofe T, Munoz B. A prospective evaluation of performance during the first year of the medical residency. Academic Medicine. 1984;59:967-8.

Boor K, Teunissen PW, Scherpbier AJ, van der Vleuten CP, van de Lande J, Scheele F. Residents’ perceptions of the ideal clinical teacher—a qualitative study. European Journal of Obstetrics & Gynecology and Reproductive Biology. 2008;140:152-7.

Omidi S, Mirfazaelian H, Zebarsast J, Akhgar A, Jalili M. The Construct Validity and Predictive Validity of In-Training Evaluations of Emergency Medicine Residents in Tehran University of Medical Sciences. Iranian Journal of Medical Education. 2019;19:394-402.

Pollard C, Ellis L, Stringer E, Cockayne D. Clinical education: a review of the literature. Nurse Education in Practice. 2007;7:315-22.




DOI: https://doi.org/10.22037/ijem.v7i1.26977

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.


افزودن نظر