فصلنامه نفس

چکیده

چکیده

زمینه: دیابت نوع 2 به عنوان یک عامل خطر اصلی برای بیماری های ماکروواسکولار و میکروواسکولار، تقریباً در 35٪ از بیماران منجر به بیماری کلیوی می شود. بیماری کلیوی با افزایش مرگ و میر همراه است و نشان داده شده است که استراتژی های سختگیرانه کاهش گلوکز، مارکرهای مرتبط با عوارض کلیوی را در بیماران دیابتی نوع 2 کاهش می دهند. داروی امپاگلیفلوزین، به عنوان یک مهارکننده انتقال دهنده همزمان سدیم-گلوکز2[1]،  با کاهش بازجذب کلیوی گلوکز، هیپرگلیسمی را در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 کاهش می دهد و در نتیجه دفع گلوکز از طریق ادرار را افزایش می دهد. لذا مهارکننده های انتقال دهنده همزمان سدیم-گلوکز2، می توانند طیف گسترده ای از خطر پیامدهای کلیوی از جمله خطر نارسایی کلیوی منجر به دیالیز، پیوند، یا مرگ ناشی از بیماری کلیوی در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 را کاهش دهند

بحث: . مطالعات، شواهد حمایتی در رابطه با استفاده از مهارکننده های انتقال دهنده همزمان سدیم-گلوکز2، برای جلوگیری از پیامدهای کلیوی مهم بالینی در افراد مبتلا به دیابت نوع 2، ارائه می دهند. درمان با مهارکننده های انتقال دهنده همزمان سدیم-گلوکز2، ممکن است برای مدیریت بیماران مبتلا به بیماری مزمن کلیه و آلبومینوری مفید باشد و به کاهش خطر نارسایی کلیوی، بدتر شدن عملکرد کلیه، علاوه بر مرگ قلبی عروقی و بستری شدن در بیمارستان به دلیل نارسایی قلبی کمک کند.

نتیجه گیری: این مطالعه ی مروری نشان می دهد که در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 و نارسایی قلبی با کسر جهشی حفظ شده[2]، مهارکننده‌های انتقال دهنده همزمان سدیم-گلوکز2، بر بهبود پیامدهای کلیوی بیماران موثرند.

[1] Sodium-glucose Cotransporter-2 (SGLT2) Inhibitors

[2] Heart failure with preserved ejection fraction (HFpEF)