Nafas Journal

Abstract

زمینه و هدف: بیمارانی که به دلیل درمان با ریتوکسیماب دچار کمبود CD20 می‌شوند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به عفونت‌های مداوم و عوارض کووید-19 هستند. مدیریت چنین مواردی همچنان نامشخص است و شواهد محدودی در مورد اثربخشی درمان‌های ترکیبی وجود دارد. این مطالعه با هدف ارزیابی نتایج درمان و عوارض در بیماران تحت درمان با ریتوکسیماب با کمبود CD20 که به دلیل کووید-19 بستری شده‌اند، انجام شد.

روش‌ها: این یک مطالعه توصیفی گذشته‌نگر بود که شامل 19 بیمار بود که در شش ماه گذشته ریتوکسیماب دریافت کرده و با کووید-19 تایید شده در بیمارستان بستری شده بودند. داده‌های جمعیت‌شناختی، بالینی و آزمایشگاهی پایه، از جمله سطح CD20 ، سطح IgG و رژیم‌های درمانی، جمع‌آوری و از آمار توصیفی برای خلاصه کردن یافته‌ها استفاده شد.

نتایج: میانگین (انحراف معیار) سن شرکت‌کنندگان 45.00 (15.51) سال بود. شایع‌ترین علائم شامل تنگی نفس، ضعف و خستگی و پس از آن سرفه و تب بود. در بین بیماری‌های زمینه‌ای، بیماری ام‌اس (۷۸.۹٪) شایع‌ترین بیماری بود و پس از آن لوسمی لنفوسیتی مزمن (۱۵.۸٪) و لوسمی سلول مویی (۵.۳٪) قرار داشتند. سطح CD20 در همه بیماران (۱۰۰٪) کمتر از ۱ بود و آزمایش کووید-۱۹ از طریق PCR مثبت بود. در ۳۱.۶٪ موارد بستری در بخش مراقبت‌های ویژه لازم بود و میانگین (انحراف معیار) سطح IgG، ۳۷۷.۱1 )۱۲۲.۷۸ (بود. میانگین (انحراف معیار) مدت بستری در بیمارستان ۱۶ (۷.۲۱) روز بود. درمان‌های ضد ویروسی، از جمله رمدسیویر و ایمونوگلوبولین داخل وریدی ، برای اکثر بیماران تجویز شد و دگزامتازون به همه (۱۰۰٪) داده شد. در همه موارد بهبودی حاصل شد و هیچ مورد مرگ گزارش نشد. عوارضی که منجر به بستری مجدد شوند، نادر بودند (۵.۳٪)، که شایع‌ترین دلایل آن اوتیت مدیای حاد و ترومبوآمبولی ریوی بودند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که درمان ترکیبی با داروهای ضد ویروسی و IVIG در درمان کووید-۱۹ در بیماران تحت درمان با ریتوکسیماب با کمبود CD20 مؤثر است. این نتایج بینش‌های ارزشمندی را برای پزشکانی که بیماران دارای نقص ایمنی را مدیریت می‌کنند، فراهم می‌کند و اهمیت رویکردهای درمانی متناسب با این گروه آسیب‌پذیر را برجسته می‌سازد.