Nafas Journal

Abstract

پیوند ریه یک روش درمانی شناخته شده برای افراد مبتلا به طیف وسیعی از بیماری های پیشرفته ریه است که به درمان های پزشکی پاسخ نمی دهند و منجر به بهبود بقا و کیفیت زندگی می شود. بزرگترین گروهی از بیماران که کاندید این نوع پیوند می شوند مبتلایان به فیبروز ریه و آمفیزم هستند. بیمار آقای 28 ساله مورد  فیبروز ریوی بوده است که طی ۷ سال گذشته تحت درمان سرپایی بوده است. مورد اهدا کننده آقای 39 ساله که به دنبال خونریزی مغزی (  MT(accidentدچار کاهش شدید سطح هوشیاری و مرگ مغزی شده بود. عمل جراحی پیوند بدون عارضه انجام پذیرفت. بیمار روز بعد از عمل از دستگاه ونتیلاتور اکستوبه شد و به آهستگی با تحمل مایعات، رژیم غذایی را آغاز نمود. از روز بعد از عمل ابتدا نشستن در کنار تخت و سپس راه رفتن در بخش را آغاز نمود.  داروهای ایمنوساپرسیو شامل تاکرولیموس و سلسپت و پردنیزولون به همراه ضد قارچ ووریکونازول و ضد ویروس گانسیکلویر و سپس والگانسیکلویر و آنتی بیوتیک های مروپنم، سیپروفلوکساسین و وانکومایسین دریافت می نمود. دقیقا پس از گذشت یک هفته براساس نتایج کشت ها ابتدا وانکومایسین و بعد از ۲ هفته سیپروفلوکساسین قطع گردید. مروپنم تا پایان بستری تزریق گردید. بیمار بعد از 19 روز با حال عمومی خوب مرخص شد. بیمار 2 روز پس از ترخیص به درمانگاه پیوند مراجعه نمود که  سی تی اسکن انجام شد و پلورال افیوژن لوکوله و آمفیزم های زیر جلدی مشاهده گردید و یک هفته بعد با شکایت از تهوع و استفراغ مجددا به درمانگاه مراجعه نمود که با توجه به نتایج آزمایش که ESR   و CRP  بالا گزارش گردید و همچنین ترومبوسیتوز دستور بستری صادر گردید. بیمار با داروهای تاکرولیموس، سلسپت، پردنیزولون، واریکونازول، کوتریموکسازول و ولگلنسیکلوویر تحت درمان قرارداشت. پس از بستری شدن، مروپنم تجویز گردید. بعد از گذشت 10 روز بیمار اینتوبه شد. در روز بعد، بیمار تحت CRRT قرار گرفت. متیلن بلو و وازوپرسین تجویز شد . در واقع، نارسایی چند عضوی و شوک سپتیک رخ داد. بیمار با شک به رد پیوند و عفونت، کاندید انجام برونکوسکوپی شد که آسپرژیولوس مشاهده گردید. در نهایت بیمار به دلیل نارسایی ارگانها و سپتیک شوک فوت گردید. با توجه به رژیم سرکوب کننده سیستم ایمنی، مدیریت پس از عمل پیوند پیچیده است که اساس آن پیشگیری از رد حاد و مدیریت عفونت های فرصت طلب است.