Nafas Journal

Abstract

زمینه تحقیق: علیرغم تأثیرات چشمگیر و قابل توجه روش‌های آموزشی نوینی همچون کلاس در بحث آموزش پرستاری، همچنان روش آموزشی کارگاه یکی از پرکاربردترین روش‌های آموزشی است که به منظور ارتقای دانش، نگرش و مهارت پرستاران مورد استفاده قرار می‌گیرد. از طرفی، موفقیّت در فرآیند مدیریت بیماران مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه به منظور جلوگیری از بروز عوارض ارتباط نزدیکی با میزان آگاهی، نگرش و عملکرد پرستاران نسبت به آن دارد.

هدف: هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی عملکرد پرستاران در رائه خدمات درمانی  به بیماران مزمن انسدادی ریه در پاندمی کرونا می باشد.

روش مطالعه: یک مطالعه نیمه تجربی با طراحی یک گروهه پیش آزمون- پس آزمون است که به عنوان دانش پژوهی آموزشی در 6 گام (اهداف مشخص، واضح و قابل اندازه گیری، آماده سازی مناسب، روش مندی مناسب، نتایج قابل اندازه گیری، ارایه موثر، بازبینی نقادانه) در نیمه دوم سال تحصیلی 1401-1400 در دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی بر روی 60 نفر از پرستاران شاغل در بخش های داخلی ریه که به روش مبتنی بر هدف و دسترس انتخاب شدند انجام گرفت. این 60 پرستاری به 6 گروه 10 نفره تقسیم شدند و ترتیب انجام مطالعه در هر گروه شامل موارد زیر بود: انجام پیش آزمون با ارایه کیس های بالینی در ابتدای دوره، ارایه محتوای الکترونیکی در قالب 5 فایل کامتازیا تدوین شده در زمینه مراقبت های پرستاری در بیماران مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه، شرکت در 1 جلسه کلاس وارونه که به صورت آنلاین برگزار شد، و در نهایت شرکت در پس آزمون که از طریق سامانه نوید برگزار شد. برای دستیابی به تعیین میزان رضایت مندی از چگونگی ارایه آموزش پرسشنامه ای حاوی 21 سوال در اختیار همه پرستاران قرار گرفت و میانگین نمره سوالات پرسشنامه به صورت جداگانه با استفاده از آزمون تی یک نمونه ای با مقدار متوسط صفر مقایسه شد. میزان تاثیر آموزش نیز با استفاده از تغییر نمره دانش و تغییر نمره عملکرد براساس مقایسه پیش آزمون و پس آزمون مورد سنجش قرار گرفت.

نتایج: 60 پرستار مشغول به خدمت در بخش داخلی ریه شامل 19 مرد و 41 زن با محدوده‌ی سنی 58-23 سال با میانگین 2/4 ± 8/34 سال وارد مطالعه شدند. میانگین نمره همه سوالات رضایت‌مندی از برنامه آموزشی به طور معناداری بالاتر از صفر بود. بیشترین نمره مربوط به سوال «مشارکت و همکاری با استاد و سایر همکلاسانم به یادگیری من کمک می کرد» و " ارایه بازخورد از سوی استاد به یادگیری من کمک می نمود " بود. افزایش نمره‌ی دانش و عملکرد پرستاران در رابطه با مراقبت پرستاری در بیماران مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه در مرحله بعد نسبت به قبل از اجرای مداخله به ترتیب از لحاظ آماری معنی‌دار بود (001/0P= و P=0/001 ).

بحث و نتیجه گیری: پرستاران نگرش مثبتی نسبت به ارایه برنامه آموزشی ضمن خدمت به صورت مجازی دارند. کلاس وارونه مجازی مراقبت های پرستاری در بیماران مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه می‌تواند سطح دانش و عملکرد پرستاران را به طور معناداری بهبود بخشد. لذا پیشنهاد می‌شود به منظور آموزش پرستاران در رابطه با مراقبت های پرستاری در بیماران مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه از روش دوره پودمانی مجازی با رویکرد کلاس وارونه استفاده شود.