Nafas Journal

Abstract

زمینه و هدف: تعیین آستانه تحمل کاربران نسبت به ترازصوتی در استخرهای سرپوشیده شهر مشهد بوده است.

روش بررسی: در ابتدا تراز معادل توسط نرم‌افزار Decibel X اندازه‌گیری و با استاندارد صوتی (OSHA-90 dBA) مورد مقایسه قرار گرفت. در ادامه، حد مجاز مواجهه با استفاده از نموگرام HSE به دست آمد. سپس با ایجاد تراز صوتی پلکانی اقدام به ثبت مشاهدات اعتراضی کاربران شد. وضعیت شنوایی کابران با روش شنوایی­سنجی (PTA) اندازه­گیری شد و به همراه سن توسط نرم­افزار SPSS مورد بررسی قرار گرفت.

یافته‌ها: کمترین و بیشترین تراز فشارصوتي برابر با 36/81 و 5/94 دسی‌بل بوده است. اکثر استخرهای مورد سنجش دارای میانگین ترازصوتی کمتر از استاندارد NIOSH و  OSHAو ACGIH هستند. در حالیکه تمامی استخرها، دارای تراز صوتی بالاتر از استاندارد آژانس حفاظت محیط‌زیست هستند. همچنین، برای پرسنل (مدیریت و کارکنان) حد مجاز 5 ساعت و کاربران (شناگران و مشتریان) 3.0/1 ساعت تعیین شد. ازطرفی، نقطه شکست منحنی (اعتراض بیش از 50 درصد) برای بانوان، تراز صوتی 95 دسی‌بل و برای آقایان 100 دسی‌بل بوده است. نقطه بحرانی منحنی نیز برای بانوان و آقایان ترازصوتی 58 دسی‌بل بوده است. همچنین، از نظر اختلال شنوایی شایعترین نوع، اختلال خفیف در میانگین آستانه شنوایی (7/59%) و پس از آن اختلال متوسط (6/35%) و اختلال شدید (7/4%) بود.

نتیجه‌گیری: در استخرهای سرپوشیده شهر مشهد، پرسنل و کاربران در معرض آلودگی صوتی بالایی قرار دارند و احتمال آسیب‌های جسمی و افت­شنوایی زیاد است. پیشنهاد می‌شود مدیریت مجموعه‌ها نسبت به آکوستیک کردن فضا و کنترل صوت تا حد مجاز 75 دسی‌بل اقدام نمایند.