Nafas Journal

Abstract

وابستگی به مواد مخدر با اختلال در عملکرد اندام‎های مختلف بدن، بویژه ریه‎ها همراه است. هدف از این تحقیق تعیین اثر تمرین ‏ورزشی زیر بیشینه هوازی بر عملکرد ریوی افراد وابسته به مواد مخدر بود.

تحقیق حاضر از نوع تحقیقات نیمه تجربی با طرح دو وهله پیش آزمون و پس آزمون بود. نمونه آماری تحقیق را 20 فرد 20-33 ساله وابسته به مواد مخدر تشکیل می‏دادند که در گروه‏های تجربی تمرین– دارو درمانی (10 فرد)  و دارو درمانی (10 فرد) قرار گرفتند. گروه اول متشکل از افرادی بودند که علاوه بر مصرف روزانه 10 میلی‏گرم متادون، فعالیت ‏ورزشی را با شدتی برابر 70 الی 75 درصد VO2max به مدت 20 جلسه متداوم تمرینی انجام می‏دادند. در مقابل گروه دوم متشکل از افرادی بودند که تنها روزانه 10 میلی‏گرم متادون مصرف می‏کردند. پس از پایان مداخله‏های تحقیق، شاخص‎های عملکرد ریوی بررسی شدند. در نهایت، داده‏ها با استفاده از نرم افزار آماری Stata مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

تجزیه و تحلیل آماری بیانگر افزایش معنادار آزمون‎های عملکرد ریوی نظیرFEV1/FVC ، FEV1 ، PEF، FEF25، FEF25-75، FEF50 و FEF75 تنها در گروه تمرین– دارو درمانی بود (05/0>P). همچنین، مداخله دارویی نیز توانسته بود در نسبت FEV1/FVC افزایش معناداری را ایجاد نماید (05/0 >P). پس از مداخله تحقیقی در گروه تمرین ورزشی، مقادیر سرمی CC16 به طور معناداری کاهش یافته بود (591/2=9t و 029/0=P).

یافته‎های این پژوهش نشان داد که روش ترکیبی تمرین ‏– دارو درمانی در بهبود عملکرد ریوی افراد وابسته به مواد مخدر نسبت به گروه دیگر عملکرد بهتری دارد. اگرچه جهت تایید این یافته‎ها به تحقیقات بیشتری نیاز است.