Nafas Journal

Abstract

ریه یکی از ارگان­هایی است که به جهت دارا بودن شبکه مویرگی و درخت نایژه­ای گسترده، بالاترین بیان فاکتورهای رشدی در سلول­های آن رخ می دهد. در حالت طبیعی بین بیان فاکتورهای پروآنژیوژنیک و آنتی­آنژیوژنیک تعادل فیزیولوژیایی برقرار است که این تعادل تحت استرس­های مختلف از جمله رشد، جراحت، بیماری و فعالیت ورزشی به هم­ می­خورد. از جمله مهمترین گیرنده­های آنژیوژنیکی ریه  VEGFR-1 و VEGFR-2 هستند که با سیگنالینگ پیام­های VEGF، تاثیرات مهمی بر ساختار و عملکرد بافت ریه بر جای می­گذارند. تمرین ورزشی از طریق سازوکارهای مختلف می­تواند بر بیان یا فعالیت این گیرنده­ها اثر گذارد و از این طریق ساختار و عملکرد میتوژنیک بافت ریوی را دچار تغییر نماید. دانش موجود در زمینه پاسخ و سازگاری این گیرنده­ها در ریه، به پروتکل­های ورزشی مختلف از وضوح کافی برخوردار نیست.