فصلنامه نفس

چکیده

زمینه: با توجه به شیوع بالای اضطراب و افسردگی در بیماران مبتلا به COPD؛ شناسایی نتایج و تاثیرات اضطراب و افسردگی بر پروگنوز بیماران ضروری است تا اقدامات درمانی و مشاوره‌ای مناسبی برای بیماران انجام شود هدف از مطالعه حاضر بررسی ارتباط اضطراب و افسردگی و outcome کوتاه مدت بیماران بستری به علت حمله حاد COPD می ‌باشد.

روش: اين مطالعه از نوع توصیفی تحلیلی می باشد که بر روي 90 بيمار بستری به علت حمله ی حاد COPD انجام گرفت. نمونه گیری به شیوه تصادفی انجام شد. ابزار گردآوری داده؛ پرسشنامه های روا و پایای افسردگی Beck و اضطراب Hamilton بودند. داده ها؛ توسط نرم افزار SPSS با استفاده از آمارهای توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

يافته‌ها: نتایج مطالعه نشان داد که میانگین مدت بستری در بیمارانی که دارای افسردگی و اضطراب بودند به صورت معناداری بیشتر از بیمارانی بود که افسردگی و اضطراب نداشتند (05/0>P). تفاوت بین میانگین اکسیژن خون شریانی و معیار تنگی نفس (mMRC) در هنگام ترخیص در بیماران دارای افسردگی و اضطراب و بیمارانی که افسردگی و اضطراب نداشتند، معنادار بود (05/0>P). همچنین نتایج نشان داد که افسردگی و اضطراب ارتباط مستقیم و معناداری با مدت بستری و mMRC در هنگام ترخیص دارد. ارتباط معکوس و معناداری بین افسردگی با اکسیژن خون شریانی در بدو ورود (334/0= r و 001/0= P-Value) و هنگام ترخیص (53/0- = r و 001/0< P-Value) و بین اضطراب با اکسیژن خون شریانی در هنگام ترخیص (355/0- = r و 001/0= P-Value) وجود دارد.

نتيجه گيري: اضطراب و افسردگی به صورت معناداری سبب بدتر شدن outcome کوتاه مدت بیماران بستری به علت حمله ی حاد COPD می‌شود لذا می‌توان گفت وجود اضطراب و افسردگی باعث افزایش طول مدت بستری و میانگین mMRC روز ترخیص و کاهش میانگین ) SatO2اکسیژن خون شریانی) در بیماران بستری به علت حمله ی حاد COPD می‌شود.