فصلنامه نفس

چکیده

مقدمه: سرطان ریه مهم ترین عامل مرگ ناشی از سرطان در سراسر جهان می باشد. پیشرفت بیماری،عوارض درمان(اعم از شیمی درمانی، رادیوتراپی ویا جراحی) و علایم اختصاصی بیماری به طور چشمگیری باعث کاهش کیفیت زندگی در چنین بیمارانی می گردد. بعضی مطالعات نشان داده اند که کیفیت زندگی عاملی مهم در میزان بقای بیماران مبتلا به سرطان ریه است. این مطالعه به منظور ارزیابی کیفیت زندگی ونیز ارتباط آن با بقای بیماران مبتلا به سرطان ریه در ایران انجام شد.
روش: این مطالعه مقطعی بر روی بیماران مبتلا به سرطان ریه در مرحله پیشرفته انجام شد. ارزیابی کیفیت زندگی با استفاده از پرسشنامه های EORTC QLQ-C30 و LQ-LC13 Qصورت گرفت.
یافته ها: از میان 338 بیمار مورد مطالعه،285 بیمار(84.3%) مرد و مابقی را زنان تشکیل می دادند. میانگین سنی بیماران 58.14 سال بود. بقای یک ساله بیماران %14.3 بود که احتمال آن برای زنان بیشتر از مردان بود. هم چنین کمترین احتمال بقا در بازه ی سنی 50-35 سال مشاهده شد. آزمون تحلیل همبستگی نشان می دهد که تنها بین کیفیت زندگی و احتمال بقا رابطه معناداری وجود دارد ( سطح معنی داری=0.0001).
نتیجه گیری: با عنایت به رابطه ی معنی دار بین کیفیت زندگی و بقای بیماران مبتلا به سرطان ریه در مطالعه ی حاضر، فراهم آوردن شرایط ارتقای کیفیت زندگی بیماران برای نیل به بقای طولانی تر این بیماران امری بسیار ضروری می نماید.