Nafas Journal

Abstract

هدف: قرنطینه افراد پس از بیماری کرونا باعث افزایش بی‌حرکتی، چاقی و تغییرات در سیستم قلبی ریوی شده است. در حالی که، اثربخشی همزمان تمرینات دایره ای با سرعت بالا (HSCT) و تمرینات تناوبی با سرعت بالا (HSIT) رویکردهای خوبی برای شاخص های آمادگی جسمانی و عملکردهای تنفسی هستند.

روش‌شناسی: جامعه آماری پژوهش 65 دانشجوی تربیت‌بدنی دانشگاه فرهنگیان (22-18 سال) بودند که به صورت داوطلبانه در پژوهش حاضر شرکت کردند و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش (28 نفر) و کنترل (26 نفر) قرار گرفتند. این دانشجویان سال گذشته به کرونا مبتلا شدند و اکنون در سلامت کامل به سر می‌برند. این دانشجویان قبل و بعد از پروتکل‌های تمرینی (HSCT و HSIT) در تست‌های آمادگی جسمانی مانند ضربان قلب (HR)، تست کوپر، حداکثر اکسیژن مصرفی (VO2max)، سرعت 30 متر، انعطاف‌پذیری، تعادل پای راست و چپ، چابکی9x4 متر، بارفیکس، دراز و نشست، پرش سارجنت، شنای سوئدی شرکت کردند. همچنین، دانشجویان قبل و بعد از پروتکل‌های تمرینی در تست‌های حجم ریه اسپیرومتری شرکت کردند. پارامترهای حجم ریه شامل حجم بازدمی اجباری (FEV) در فواصل زمانی 0.5، 1.0 (FEV1)، ظرفیت حیاتی اجباری با فشار (FVC)، حداکثر تهویه ارادی (MVV)، حداکثر جریان بازدمی (PEF)، جریان بین بازدمی اجباری  (FEF25-75%)بود و نسبت (FEV1) به (FVC) می‌باشد.

یافته‌ها: بعد از جمع‌آوری داده‌ها در مرحله اول نرمال بودن داده‌ها از طریق آزمون آماری شاپیرو-ویلک بررسی شد. سپس با توجه به نرمال بودن داده‌ها، داده‌های متغیرهای تحقیق حاضر از طریق آزمون‌های آماری تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی تجزیه و تحلیل شدند. بررسی داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار گراف‌پد پریسم نسخه‌ 5/9 انجام گرفت. سطح معناداری پژوهش حاضر، 05/0P≤ در نظر گرفته شد.

اجرای همزمان HSCT و HSIT بر شاخص‌های آمادگی جسمانی مثل VO2max، انعطاف‌پذیری، دراز و نشست، شناسوئدی، پرش عمودی، بارفیکس، تعادل پاها، چابکی 9×4 ،30 متر سرعت، تست کوپر و شاخص‌های تنفسی (FVC، FEV1، PEF، MVV و FEV1/FVC) تأثیر معنی‌داری داشتند. در حالیکه بر سایر متغیرها تأثیری نداشتند.

نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد اجرای همزمان HSCT و HSIT می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی بر شاخص‌های آمادگی جسمانی و شاخص‌های تنفسی دانشجویان پسر داشته باشد.