Nafas Journal

Abstract

پیلاتس یک روش موثر برای بهبود عملکرد ریوی می‌تواند باشد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی تاثیر تمرینات پیلاتس بر عملکرد ریوی و حداکثر اکسیژن مصرفی زنان چاق می‌باشد.

24 زن چاق با شاخص توده بدنی  (BMI)برابر 49/3±91/35، بصورت تصادفی به دو گروه تمرین (15 نفر) و کنترل (9 نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی در برنامه تمرین پیلاتس (به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته) شرکت کردند، در حالی که در این مدت گروه کنترل در هیچ برنامه تمرینی شرکت نداشت. متغیرهای FVC، FEV1، نسبت FEV1/FVC و حداکثر اکسیژن مصرفی قبل و بعد از تمرین پیلاتس اندازه‌گیری شدند. برای تجزیه ‌و ‌تحلیل داده‌های آماری از آزمون تی وابسته و تحلیل کواریانس استفاده گردید.

نتایج مطالعه نشان داد که FVC، FEV1 و VO₂max در گروه تمرین پیلاتس در مقایسه با پیش­آزمون افزایش معناداری یافت (05/0≥p). همچنین نتایج تحلیل کواریانس برای مقایسه دو گروه پیلاتس و تمرین نشان داد که FEV1 و VO₂mx در گروه تمرینی در مقایسه با گروه کنترل افزایش یافته‍اند. این در حالی بود که در مقادیر FVC و FEV1/FVC تغییر معناداری مشاهده نشد (05/0<p).

تمرینات پیلاتس می‌تواند باعث افزایش ظرفیت هوازی و برخی شاخص‌های عملکرد ریوی در زنان چاق گردد. در حالی که علی­رغم افزایش میانگین شاخص‌های دیگر گروه تمرینی، افزایش معناداری مشاهده نشد.