فصلنامه نفس

چکیده

زمینه: این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی تطبیقی D-dimer با تشخیص آمبولی ریوی توسط سی تی آنژیوگرافی بیماران کووید 19 انجام گرفت.

روش: در این مطالعه مقطعی گذشته نگر، 44 بیمار مبتلا به کووید مشکوک به آمبولی ریوی کاندید انجام سی تی آنژیو گرافی بستری در بیمارستان دکتر مسیح دانشوری طی بازه زمانی دی 1400 تا خرداد 1401 ارزیابی شدند. ارتباط بین متغیرها توسط آزمون t و مدل رگرسیون لجستیک بررسی شد.

یافته ها:  از 44 بیمار، 32 نفر فاقد و 12 نفر واجد آمبولی ریوی بودند که از میان بیماران با تشخیص آمبولی ریوی، 3 نفر زن و 9 نفرمرد بودند. همچنین شاخه های سگمنتال، ساب سگمنتال و لوبار با فراوانی 66/44 %، شایع ترین محل آمبولی بودند.

میانگین D-dimer بیماران واجد آمبولی، ng/ml  2724.27±1229.16 و بدون آمبولی ، 28 .1364± 75. 2284 ng/ml بود؛ که این اختلاف به لحاظ آماری معنادار نبود (0.35 =P ). با تعیین سطح D-dimer 2000 نیزاختلاف معناداری میان گروه ها مشاهده نشد ( 256 .0 = P ).

نتیجه گیری: اگرچه میانگین D-dimer بیماران واجد آمبولی از بیماران فاقد آمبولی بیشتر بود؛ اما بر اساس مدل رگراسیون لجسنیک تاثیر سن، جنسیت و سطح D-dimer بیش از ng/ml 2000  بر تشخیص آمبولی ریویاختلاف معناداری ندارد که می تواند بدلیل حجم نمونه کوچک باشد. از آنجایی که D-dimer، پتانسیل پیش آگهی آمبولی ریوی را دارد؛ می توان در پژوهش های آتی با حجم نمونه بزگ تر و D-dimerوابسته به فاکتورهای مختلف از جمله سن به مدل مناسب تشخیص آمبولی ریوی بیماران کاندید سی تی آنژیو دست یافت.