فصلنامه نفس

چکیده

زمینه و هدف: گلیکوپروتئین­ ای­کادهرین و بتاکاتنین نقش مهمی در چسبندگی بین­سلولی و تقسیم و تمایز اپی­تلیال راه­های هوایی و در نتیجه عملکرد سد اپی­تلیالی دارند. ورزش ممکن است بهبود اثرات ناشی از بیماری آسم بر بافت ریه شود. از اینرو هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر تمرین ورزشی بر سطوح  ای­کادهرین و بتاکاتنین  بافت ریه موش­های صحرایی مبتلا به آسم بود.

روش­شناسی: 25 موش صحرایی به 5 گروه کنترل، تناوبی، مقاومتی، ترکیبی و سالین تقسیم شدند. گروه­های آسمی هر جلسه پس از تمرین به مقدار یک میلی­لیتر به­ صورت زیرصفاقی محلول اووالبومین را دریافت کردند. همچنین سه بار در هفته و به مدت 20 دقیقه در معرض افشانه اووالبومین قرارگرفتند. گروه تناوبی (3بار در هفته، MCT80-60% ، 30 دقیقه)، گروه مقاومتی (3بار در هفته، 1RM60% در 3 ست 10 تایی) و گروه ترکیبی (تناوبی+مقاومتی) به مدت 8 هفته به تمرین پرداختند. اندازه­گیری سطوح ای­کادهرین و بتاکاتنین به روش وسترن بلات انجام شد. تجزیه و تحلیل با استفاده از ANOVA  و آزمون LSD در سطح 05/0 P≤ انجام شد.

یافته­ ها: نتایج حاکی از کاهش سطوح بتاکاتنین و ای­کادهرین گروه­های تمرینی نسبت به گروه کنترل بود. به علاوه، افزایش معناداری سطوح بتاکاتنین و ای­کادهرین گروه کنترل نسبت به گروه سالین مشاهده شد. از طرفی سطوح IgE بافت ریه گروه­های تمرینی نسبت به گروه کنترل و سالین افزایش معناداری (0001/0=P) را نشان داد.

نتیجه­ گیری: به نظر می­رسد شدت و یا مدت بالای تمرین ورزشی نمی­تواند اثرات التهابی بیماری آسم را پس از فعالیت­بدنی مهار کند و با کاهش بتاکاتنین و ای­کادهرین، موجب اختلال در عملکرد بافت ریه می­شود.