فصلنامه نفس

چکیده

بیماری انسدادی مزمن ریه یکی از مهم‌ترین بیماری‌های پیشرونده ریوی است. مهم‌ترین روش به حداقل رساندن پیشرفت بیماری، بازتوانی ریه عنوان‌شده است. بازتوانی ریه موجب بهبود الگوی تنفسی می‌شود. در این مطالعه بدین منظور تاثیر دو نوع تمرین پیلاتس و دیافراگمی بر برخی از فاکتورهای ریوی و کیفیت زندگی در این بیماران بررسی گردید.

در این پژوهش نیمه تجربی 24 بیمار مرد با میانگین سنی (5/4±56) مبتلا به  COPDبا درجه متوسط به صورت در دسترس انتخاب و به شکل تصادفی در سه گروه 8 نفره( تمرین دیافراگمی، تمرین پیلاتس و گروه کنترل) تقسیم بندی شدند. از پرسشنامه اطلاعات فردی برای کنترل معیارهای ورود استفاده شد. به وسیله پالس اکسیمتر میزان اشباع اکسیژن شریانی اندازه­گیری و پرسشنامه SF-12، جهت ارزیابی کیفیت زندگی تکمیل گردید و همچنین آزمون 6 دقیقه قدم زدن جهت ارزیابی ظرفیت تمرینی از همه آزمودنی­ها گرفته شد. تمرینات تنفسی به مدت 8 هفته و 3 جلسه در هفته روی دو گروه تمرینی اعمال گردید. گروه کنترل هیچ تمرینی را انجام نداد. پس از پایان تمرینات برای تجزیه و تحلیل آماری داده­های بدست آمده از آزمون تحلیل کوواریانس به وسیله نرم افزار  SPSS21 استفاده شد.

یافته­ها بیانگر آن بود که هر دو نوع تمرین بر فاکتورهای ریوی تاثیر داشتند و موجب بهبود الگوی تنفسی بیماران شدند (05/0p˂). در گروه کنترل در هیچ یک از متغیرها بهبودی مشاهده نشد (05/0p˃).

نتایج مطالعه ما نشان داد تمرینات پیلاتس و دیافراگمی نقش مهمی در بهبود الگوی تنفسی، ظرفیت تمرینی و کیفیت زندگی بیماران دارد و باید در برنامه بازتوانی ریوی این بیماران گنجانده شود.