مجله انجمن آنستزیولوژی و مراقبت‌های ویژه ایران

ثبات شاخص­های همودینامیک و فیزیولوژیک پس از جراحی قلب باز یکی از مهم­ترین دلیل­های موفقیت در عمل می­باشد. ساکشن تراشه باعث بی­ثباتی همودینامیک و فیزیولوژیک می­شود. بیماران پس از جراحی قلب باز باید تحت آرام بخشی قرار بگیرند، بنابراین نیاز به ساکشن تراشه دارند.  مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر بی­حسی کارینا با تجویز موضعی لیدوکائین در ساکشن تراشه بر شاخص­های همودینامیک و زور­زدن در بیماران بزرگسال پس از جراحی قلب انجام شد. روش اجرا: طی یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده دوسو­کور، بیماران بزرگسال تحت عمل جراحی دریچه قلب و عروق کرونر، در پاییز سال 1399 در مرکز قلب شهید رجایی تهران، به طور تصادفی در دو گروه 34 نفره قرار گرفتند. گروه A ساکشن تراشه با 4 سی­سی لیدوکائین 2% داخل تراشه و گروه B ساکشن تراشه با 4 سی­سی نرمال سالین 9/0% داخل تراشه دریافت کردند و تغییرات پارامتر­های همودینامیک (MAP، CVP، HR)، زورردن و Spo2 در 2 دقیقه قبل و حین و 2 دقیقه بعد از ساکشن در آی­سی­یو مطالعه شدند. داده­ها با آنالیز واریانس دوطرفه با اندازه­گیری­های مکرر (Two-way repeated measures ANOVA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته­ها: در همه پارامترهای همودینامیک و زورزدن، تفاوت آماری معنی­دار بین گروه لیدوکائین و گروه نرمال­سالین حین و 2 دقیقه بعد از ساکشن مشاهده شد (05/0>p). اما در Spo2 هیچ تفاوت آماری معنی­داری بین گروه لیدوکائین و گروه نرمال سالین وجود نداشت (05/0<P). نتیجه­گیری: از نتایج این مطالعه می­توان چنین برداشت کرد که استفاده از لیدوکائین داخل تراشه هنگام ساکشن تراشه در بیماران جراحی قلب باعث کاهش تغییرات شاخص­های همودینامیک و زورزدن حین ساکشن و پس از ساکشن می­شود.

مقدمه: آندوسکوپی یکی از روش­های تهاجمی پزشکی برای تشخیص اختلالات دستگاه گوارش است که باعث ایجاد اضطراب در بیماران می­شود. این مطالعه با هدف تعیین تاًثیر تجسم هدایت شده بر اضطراب بیماران کاندید آندوسکوپی انجام شد. مواد و روش­ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی دو گروهه، 60 بیمار کاندید آندوسکوپی مراجعه کننده به بیمارستان 22 بهمن شهرستان گناباد به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی ساده به دو گروه مداخله (30نفر) و کنترل (30نفر) تقسیم شدند. قبل از مداخله پرسشنامه­های اطلاعات دموگرافیک و اضطراب اشپیل برگر تکمیل شد. برای بیماران گروه مداخله یک ساعت قبل از آندوسکوپی فایل صوتی تجسم هدایت شده به مدت 20 دقیقه از طریق هدفون پخش شد. گروه کنترل فقط مراقبت­های روتین را دریافت کردند. بلافاصله قبل از مداخله مجدد پرسشنامه اضطراب تکمیل و داده­ها با استفاده از نرم افزار SPSS 16  و آزمون­های آماری تجزیه و تحلیل شدند  نتایج: نتایج مطالعه نشان داد دو گروه مداخله و کنترل از نظر میزان اضطراب قبل از مداخله تفاوت آماری معنی­داری نداشتند (05/0P>) اما بعد از مداخله این تفاوت معنی­دار بود (001/0P=). همچنین میانگین نمرات اضطراب آشکار و پنهان بعد از مداخله در گروه مداخله نسبت به گروه کنترل به طور معنی­داری کاهش یافته بود (002/0P=). نتیجه‌گیری: تجسم هدایت شده باعث کاهش اضطراب بیماران کاندید آندوسکوپی می­شود. لذا می­توان از این روش غیر­دارویی در جهت کاهش اضطراب بیماران قبل از انجام آندوسکوپی استفاده کرد. کلید واژه­ها: اضطراب، آندوسکوپی، تجسم هدایت شده

چکیده مقدمه: آندوسکوپی دستگاه گوارش یک روش ضروری برای ارزیابی و درمان اختلالات دستگاه گوارش است.آرامبخشی در اندوسکوپی با هدف کنترل امن و موثر درد و اضطراب، برای فراهم‌کردن درجه‌ی مناسبی از فراموشی یا کاهش هوشیاری و بهتر کردن اندوسکوپی به‌خصوص در موارد درمانی همیشه یک مساله حیاتی بوده است.پروپوفـول داروي آرامبخش موثري است اما بیدردي مناسبی ایجاد نمی‌کند. براي غلبـه بـر عـوارض،اسـتفاده از لیدوکائین و کتـامین در دوزهاي مختلف براي افزایش خاصیت ضـد اضـطراب، آرامبخشی و بهبود مورد استفاده قرار گرفته است اما نتایج متفاوتی از مطالعات مختلف به دست آمده است. لذا هدف مطالعه حاضر مقایسه‌ي اثر آرام بخشی ترکیب دارویی پروپوفول-کتامین با پروپوفول-کتامین به همراه اسپري لیدوکائین در بیماران اندوسکوپی بود. روش كار: مطالعه‌ي طراحی شده از نوع کارآزمایی بالینی که بر روي 154 بیماران کاندید اندوسکوپی سرپایی بخش اندوسکوپی بیمارستان امام خمینی(ره) انجام گردید و بیماران به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. پس از گرفتن شرح حال بیمار، در گروه اول 5/0 میلی گرم بر کیلو‌گرم پروپوفول به همراه 5/0 میلی گرم بر کیلو‌گرم کتامین و درگروه دوم ابتدا 2پاف اسپري لیدوکائین 10 %معادل 20 میلی گرم اسپری شد. سپس 5/0 میلی گرم بر کیلو‌گرم پروپوفول و 5/0 میلی گرم بر کیلو‌گرم کتامین تزریق شده و سپس 2پاف اسپري لیدوکائین 10 %معادل 20 گرم تزریق شد. سپس آرامبخشی، آپنه، تهوع و یافته‌های کلینیکال در بیماران مورد سنجش و مقایسه قرار گرفت. نتایج: در این مطالعه توزیع جنسیت بیماران تحت عمل جراحی در 75/46 درصد زن و 25/53 درصد مرد بودند و میانگین سن بیماران 40/49 سال بود که دو گروه از لحاظ سن و جنسیت همسان هستند.میانگین مدت زمان بیهوشی بیماران84/15دقیقه ومیانگین مدت زمان آندوسکوپی بیماران 34/13 دقیقه بود و میان توزیع پراکندگی مدت زمان بیهوشی و مدت زمان آندوسکوپی در دو گروه اختلاف معنی‌داری مشاهده نشد.بر اساس مطالعه ی انجام شده،میزان آرامبخشی در میان بیمارانی که پروپوفول و کتامین و لیدوکایین دریافت کرده‌اند بیشتر است. سطح فشارخون سیستولیک بیماران در دو گروه اختلاف معنی‌داری ندارد. میزان ضربان قلب در طول مدت زمان دریافت داروی بیهوشی در گروه پروپوفول و کتامین و لیدوکایین به‌طور معنی‌داری کمتر است.میزان اشباع اکسیژن خون در گروه پروپوفول و کتامین و لیدوکایین به‌طور معنی‌داری بیشتر است. میان آپنه و تهوع در بیماران در دو گروه اختلاف معنی‌داری مشاهده نمی‌شود و مدت زمان ریکاوری در بیماران دریافت‌کننده داروی پروپوفول و کتامین و لیدوکایین بیشتر از گروه پروپوفول و کتامین است. نتیجه‌گیری:اضافه کردن اسپری لیدوکائین موضعی به ترکیب دارویی پروپوفول _کتامین برای انجام پروسیجر آندوسکوپی موجب افزایش میزان آرابخشی در آندوسکوپی می شود.

در دسامبر 2019 در ووهان بیماری با علت ناشناخته و به سرعت در سراسر جهان گسترش یافت. توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) به طور رسمی COVID-19 نامگذاری شد.شواهد اخیر نشان داده است که التهاب و هیپرسیتوکینمی نقش مهمی در پیشرفت بیماری ، به ویژه در بیماران با درگیری شدید دارد. بنابراین ، درمان هایی که می توانند بار التهابی را کاهش دهند و یا روند تولید ابشار سیتوکینی را متوقف کنند ، احتمالاً برای بیماران با درگیری شدید موثر است. بنابراین در این مطالعه ما به بررسی تاثیر دگزامتازون در بیماران مبتلا به کرونا و هیپوکسی (o2sat<90% ) پرداختیم. روش کار: مطالعه حاضر به صورت کارآزمایی بالینی می باشد. 1۵۶ بیمار مبتلا به covid-19 وارد مطالعه شدند.. بیماران بصورت بلوک تصادفی به دو گروه مساوی تقسیم شدند بیماران در هر دو گروه از نظر سن و بیماری زمینه ای اختلاف معناداری نداشته اند. بیماری‌های زمینه‌ای شامل: فشار خون، دیابت، بیماری ایسکمیک قلب بوده است در گروه مداخله بیماران تحت درمان معمول و داروی دگزامتازون به صورت 12 تا 16 میلی گرم روزانه به صورت وریدی حداقل سه روز تحت درمان قرار گرفتند. و در گروه کنترل بیماران فقط تحت درمان با درمان معمول قرارگرفتند. نتایج : در پایان مطالعه پیامدهای مرگ و میر و مدت زمان بستری مشخص شد که میانگین مرگ و میر 9/28% در گروه مداخله و 4/49% در گروه کنترل بوده است که این تفاوت معنادار بوده است. میانگین روزهای بستری در گروه مداخله 4.15± 9.46 و درگروه کنترل3.22 ± 6.11 روز بود نتیجه گیری: براساس نتایج این مطالعه ، استفاده از داروهای کورتیکواستروئید در درمان این بیماران در کاهش مرگ ومیر بیماری موثر است.

مقدمه: جراحي و بيهوشي موجب بروز تعدادي اختلال فيزيولوژي مي‌شوند که بر اعضاي بدن مؤثرند و ممکن است در حين ريکاوري پس از بيهوشي به‌صورت عوارضي ظاهر شوند. پس، اين موارد بايستي ارزيابي و شناسايي شوند. روش كار: مطالعه طراحی شده از نوع اپیدمیولوژیک توصیفی-تحلیلی می باشد بر روی 385 نفر از بیماران منتقل شده به بخش ریکاوری بیمارستان امام خمینی (ره) اهواز که تحت اعمال جراحی عمومی قرار گرفته اند طی یک بررسی 4 ماهه در سال 1399 مورد ارزیابی انجام شد. بیماران از گروه های سنی و جنس مختلف با درنظر گرفتن معیار ورود و خروج وارد مطالعه شدند. پس از اتصال مانیتورینگ‌ها به بیماران ابتدا علایم حیاتی پایه شامل فشارخون های سیستولی و دیاستولی، تعداد ضربان قلب و درصد اشباع اکسیژن خون اندازه گیری می شود و درفرم اطلاعاتی ثبت شد. نتایج: در این مطالعه توزیع جنسیت بیماران تحت عمل جراحی در 66/57 درصد مرد و 34/42 درصد زن بودند. براساس یافته‌ها 2/53 درصد بیماران تحت بیهوشی بی‌حسی اسپاینال، 1/43درصد تحت بیهوشی عمومی، 6/1 درصد تحت بی‌حسی موضعی، 3/1 درصد تحت بلاک سدیشن و 8/0 درصد تحت بیهوشی مورد نظارت قرار گرفتند. شایع‌ترین عوارض مشاهده شده در اتاق ریکاوری شامل درد، لرز، تهوع بود؛ بطوری که 52/40 درصد بیماران در اتاق ریکاوری عارضه درد، 5/19 درصد لرز و 4/16 درصد تهوع داشتند. سایر عوارض شامل تغییرات فشارخون (4/8درصد) و استفراغ (6/1 درصد) بود. نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که شایع‌ترین عوارض مشاهده شده در اتاق ریکاوری شامل درد، لرز، تهوع بود. همچنین این عوارض در بیهوشی عمومی بیشتر از بی‌حسی اسپاینال بوده و این در حالی است که در سایر روش‌های بیهوشی هیچگونه عارضه‌ای در حین ریکاوری مشاهده نشد.

مقدمه : هدف از انجام مطالعه حاضر ، تعیین اثر تغییرات تعداد تنفس (Respiration rate) بر نتیجه جداسازی از تهویه مکانیکی در بیماران بستری در بخش مراقبت هاي ويژه بیمارستان گلستان اهواز در سال 1399 بوده است. مواد و روش ها : مطالعه حاضر یک مطالعه مقطعی و توصیفی می باشد. جامعه آماری مورد پژوهش در مطالعه حاضر، کلیه بیماران تحت تهویه مکانیکی بستری شده در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان گلستان اهواز در سال 1399 هستند. حجم نمونه در مطالعه حاضر برابر 135 نفر به دست آمده است. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS 24.0 استفاده گردید. سطح معنی داری برای کلیه آزمونهای فوق 0.05 در نظر گرفته شده است . یافته ها : بیشترین فراوانی علت نیاز به تهویه مکانیکی در بیماران مورد مطالعه جراحی و آسیب حاد مغزی و دیسترس تنفسی بوده است. در یک مطالعه مشابه صورت گرفته توسط لیما و همکاران نتایجی مشابه با یافته های مطالعه حاضر گزارش شده است. بر اساس یافته های مطالعه حاضر، در مجموع 6/52 درصد از بیماران تحت تهویه مکانیکی جداسازی موفقی داشته اند. بر اساس نتایج به دست آمده در مطالعه حاضر، میزان کات آف تعداد تنفس جهت جداسازی موفق از تهویه مکانیکی برابر RR=20 به دست آمده است. بر اساس یافته ها تقریبا برای 67 درصد بیماران با RR<20 نتیجه جداسازی از تهویه مکانیکی موفق بوده است و برای 60 درصد بیماران با تعداد تنفس RR>20 نتیجه جداسازی ناموفق بوده است. همچنین میزان حساسیت و ویژگی با تعیین کات آف RR=20 برابر 70 درصد و 60 درصد به دست امده است. نتیجه گیری : بر اساس نتایج مطالعه حاضر تعداد تنفس رابطه معنی داری با نتیجه جداسازی از تهویه مکانیکی داشته است. بیماران با تعداد تنفس بالا عمدا نتیجه جداسازی از تهویه مکانیکی ناموفقی داشته اند. همچنین میزان حساسیت در مطالعه حاضر با cut of RR>20 برابر 70 درصد به دست آمده است. 60 درصد از بیمارانی که تعداد تنفس بالای 20 داشته اند نتیجه جداسازی ناموفقی داشته اند.