مجله آنستزیولوژی و مراقبتهای ویژه ایران

Abstract Background and Objective: The pectoral nerve block (PECS block) is recognized as one of the most effective techniques for postoperative analgesia in breast surgery. This systematic review and meta-analysis was conducted to evaluate the success rate of this technique based on published clinical studies. Materials and Methods: This study was conducted according to PRISMA guidelines. A systematic search was performed in Scopus, PubMed, Web of Science, and the Cochrane Library for studies published between 2011 and 2023. A random-effects model was used for the meta-analysis of 35 studies. Results: The pooled success rate of the pectoral nerve block was 92.4% (95% CI: 87.8–96.9%). The PECS II technique demonstrated a significantly higher success rate compared with PECS I (95% vs. 87%). Ultrasound guidance improved block success to 95%. Significant contributing factors included technique type, volume and type of local anesthetic, use of ultrasound, and operator experience. Conclusion: The pectoral nerve block is a highly effective technique for pain control after breast surgery. Its success is strongly influenced by technical and procedural variables. This article presents detailed success-rate statistics and a comprehensive comparative table of key studies and influencing factors.   زمینه و هدف: بلوک پکتورال (PECS block) به‌عنوان یکی از مؤثرترین روش‌های کنترل درد پس از جراحی‌های پستان شناخته می‌شود. این مطالعه مروری سیستماتیک با هدف تحلیل دقیق میزان موفقیت این تکنیک بر اساس مطالعات بالینی منتشر شده انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه با بررسی سیستماتیک ۳۵ مطالعه بالینی منتشر شده بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۳ انجام گردید. یافته‌ها: میانگین میزان موفقیت بلوک پکتورال در کنترل درد پس از جراحی‌های پستان ۹۲٫۴٪ (دامنه ۸۵-۹۷٪) گزارش شد. عوامل متعددی بر این موفقیت تأثیر مستقیم داشتند، از جمله: نوع تکنیک PECS I (در مقابل  PECS II)، حجم و نوع داروی بی‌حسی، استفاده از اولتراسوند و مهارت اپراتور. نتیجه‌گیری: بلوک پکتورال تکنیکی بسیار موفق در کنترل درد پس از جراحی پستان است. موفقیت آن تحت تأثیر عوامل فنی و اجرایی قابل‌توجهی قرار دارد. این مقاله علاوه بر ارائه آمار دقیق، جدول مقایسه‌ای جامعی از مطالعات کلیدی و عوامل مؤثر بر موفقیت بلوک را ارائه می‌دهد.

The management of Diabetes Mellitus (DM) presents significant challenges in the postoperative period and requires meticulous monitoring to ensure favorable patient outcomes. With the increasing global prevalence of DM, understanding the complexities of perioperative and postoperative diabetic care has become crucial for anesthesiologists. As diabetes rates continue to rise due to factors such as obesity, sedentary lifestyles, and aging populations, anesthesia providers must acquire advanced knowledge and skills in postoperative diabetic management to optimize recovery and uphold patient safety.   دیابت ملیتوس (DM) چالش‌های مهمی در شرایط بعد از عمل بیماران ایجاد می نماید که نیازمند مدیریت دقیق جهت اطمینان از حصول نتایج مطلوب می باشد. با شیوع DM در سطح جهانی، درک پیچیدگی های مراقبت از دیابت در طول دوره بعد از عمل برای متخصصان بیهوشی از اهمیت بسزایی برخوردار است.  از آنجایی که شیوع دیابت در حال افزایش است، لازم است ارائه دهندگان بیهوشی در طول دوره بعد از عمل از اطلاعات مهارت بالایی در مدیریت بیماران دیابتی برخوردار باشند تا از دست یافتن به نتایج مطلوب و حفظ ایمنی بیمار اطمینان حاصل نمایند.

Introduction: Higher education institutions are essential for societal development, and assessing student satisfaction with educational services is an important measure of educational quality. This study aimed to assess medical students’ satisfaction with the clinical training departments of Imam Khomeini Hospital in Ahvaz.Materials and Methods: This descriptive cross-sectional study included 200 medical students selected via the A.R.E. sampling method. Data were collected using a validated online questionnaire and analyzed using descriptive and inferential statistics.Results: The mean age was 25.33 ± 2.69 years. Most students rated satisfaction as moderate to good. No significant differences were found between genders, clerkship vs. internship status, or clinical departments. Electronic resource access and administrative staff behavior received the lowest ratings.Conclusion: Overall satisfaction ranged from moderate to good, with key areas requiring improvement including electronic resource accessibility and administrative staff interactions. Faculty supervision and attending interactions were the strongest positive contributors.   مقدمه: مؤسسات آموزش عالی نقش مهمی در رشد و توسعه جوامع دارند و ارزیابی میزان رضایتمندی فراگیران از خدمات آموزشی ارائه‌شده، معیاری مؤثر برای سنجش کیفیت سیستم آموزشی است. این مطالعه با هدف بررسی میزان رضایت فراگیران از بخش‌های آموزشی بیمارستان امام خمینی (ره) شهر اهواز انجام شد. روش کار: این مطالعه توصیفی-تحلیلی روی 200 دانشجوی پزشکی بیمارستان امام خمینی اهواز انجام شد. داده‌ها با پرسشنامه عوامل موثر بر رضایتمندی دانشجویان از دوره آموزش بالینی جمع‌آوری و با نرم‌افزار SPSS نسخه 23 تحلیل شدند. نتایج: میانگین سنی ۲۵.۳۳ سال با نمونه‌ای متشکل از ۲۰۰ نفر بررسی شده است. انحراف معیار ۲.۶۹۰ و سن دانشجویان این نمونه بین ۱۹ تا ۳۴ سال متغیر بوده است. 60 درصد از دانشجویان مرد و 40 درصد زن بودند. از نظر مقطع تحصیلی، 45.5 درصد در مقطع استاجری و 54.5 درصد در مقطع اینترنی بودند. توزیع دانشجویان در بخش‌های مختلف به این شکل بوده است: داخلی (12 درصد)، جراحی (15.5 درصد)، ENT (17 درصد)، طب حاد (14 درصد)، ارتوپدی (12.5 درصد)، چشم‌پزشکی (17 درصد) و پوست (12 درصد). بیشتر دانشجویان رضایت خود را از محیط آموزشی و خدمات بیمارستانی در سطح "متوسط" (34.5% تا 55%) و "خوب" (25% تا 53%) ارزیابی کرده‌اند. رضایت "عالی" فقط در موارد محدودی مانند نظارت اتندینگ (6%) و برخورد اساتید (6%) گزارش شده است. رضایت "بسیار ضعیف" تنها در رفتار منشی‌ها (6%) مشاهده شده است. همچنین، دسترسی به منابع الکترونیکی در سطح "ضعیف" (20%) گزارش شده است. میانگین رضایت کلی فراگیران از دوره آموزش بالینی 53.01 با انحراف معیار 10.08 بوده است. میانگین رضایت از توسعه تیم و کار تیمی 26.29 (انحراف معیار 4.99) و ارتباطات و آگاهی 26.72 (انحراف معیار 5.38) گزارش شده است. بین سن و رضایتمندی دانشجویان از دوره آموزش بالینی (r=-0.011, p=0.877)، توسعه تیم و کار تیمی (r=-0.004, p=0.958)، و ارتباطات و آگاهی (r=-0.017, p=0.809) هیچ ارتباط معناداری وجود ندارد. تفاوت معناداری بین رضایت مردان و زنان (p=0.91)، استاجران و اینترن‌ها (p=0.96)، و بخش‌های مختلف (p>0.05) وجود نداشت. نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که رضایت کلی دانشجویان از دوره آموزش بالینی در سطح متوسط و خوب ارزیابی شده است. میانگین رضایت در بخش‌های مختلف و همچنین بین گروه‌های جنسی و تحصیلی تفاوت معناداری نداشت. همچنین، هیچ ارتباط معناداری بین سن دانشجویان و رضایت آن‌ها از دوره‌های آموزشی مشاهده نشد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل جمعیتی و تحصیلی تأثیر قابل‌توجهی بر میزان رضایت از دوره‌های آموزشی نداشته‌اند و رضایت دانشجویان بیشتر در حد متوسط تا خوب بوده است.

Abstract Introduction: According to World Health Organization guidelines, one of the most important components of maternity care in normal vaginal delivery is maternal satisfaction and comfort. Based on this principle, the present study was conducted as a systematic review of prospective randomized clinical trials to evaluate the technique, complications, and effectiveness of combined spinal–epidural (CSE) analgesia for labor. Materials and Methods: This systematic review included all scientific articles published in English over the past 20 years. A systematic search was performed in eight databases. Keywords were selected by two members of the research team based on prior reviews, the relevant literature, and controlled vocabularies from MeSH, Emtree, and other thesauri. Study quality was screened using the Newcastle–Ottawa/PRISMA-based checklist by three researchers. Results: After screening, 8 randomized clinical trials with a total sample size of 470 patients receiving combined spinal–epidural anesthesia were included. Common inclusion criteria were willingness for analgesia, absence of contraindications to neuraxial anesthesia, good physical health and ASA class I or II, cervical dilation of 3 cm, term pregnancy, and age over 18 years. Exclusion criteria were severe hemodynamic instability, local anesthetic toxicity, and high-risk pregnancy disorders. The procedure was generally performed at the L2–L4 levels, using 2.5 mg intrathecal bupivacaine with 15 µg fentanyl, followed by a 10 mL bolus of 0.1% bupivacaine with 2 µg/mL fentanyl into the epidural space. The most common adverse effect was pruritus. Across all studies, patients reported high satisfaction with pain relief. Advantages of this technique included rapid onset of analgesia, shortened labor stages, absence of motor block, and high maternal satisfaction. Conclusion: The combined spinal–epidural technique improves the quality of labor analgesia with fewer side effects. Further research is recommended to compare this technique with other methods of labor analgesia, using larger sample sizes and newer drugs with fewer adverse effects such as levobupivacaine and alpha-agonists.   مقدمه: براساس دستورالعمل سازمان بهداشت جهانی یکی از مهمترین شیوه‌های مراقبت‌های بهداشتی در زایمان طبیعی، رضایت و آسایش مادر می‌باشد، بر این اساس مطالعه با هدف بررسی تکنیک، عوارض و اثربخشی روش ترکیبی اپیدورال و اسپاینال در بی‌دردی زایمان به شیوه مرور سیستماتیک مطالعات کارآزمایی بالینی تصادفی آینده‌نگر انجام شد. متدولوژی: پژوهش مرور نظام‌مند با جامعه مروری شامل تمام مقالات علمی منتشر شده به زبان انگلیسی در ٢٠ سال اخیر می‌باشد جستجوی مقالات به صورت سیستماتیک در ٨ پایگاه‌ داده انجام گردید. کلمات کلیدی توسط دو نفر از اعضای تیم پژوهش بر اساس بررسی‌های قبلی و ادبیات حوزه مطالعه و براساس دیتابیس های Mesh، Emtree و Thesauruses تعیین شد. غربالگری کیفیت مطالعات براساس چک لیست نیوکاسل-اتاوا PRISMA توسط ٣ نفر از اعضای تیم پژوهش انجام شد. یافته ها: پس از غربالگری، 8 مطالعه کارآزمایی بالینی با حجم نمونه 470 بیمار تحت بیحسی ترکیبی انتخاب شدند. معیارهای ورود مشترک، رضایت بی دردی، عدم منع بیحسی ، سلامت‌جسمی و کلاس ١یا٢ بیهوشی، اتساع دهانه رحم ٣ سانتیمتر، ترم بودن جنین، سن بالای ١٨سال بودند. معیار خروج اختلالات همودینامیک شدید، مسمومیت بیحس‌کننده‌ها، اختلالات پرخطر حاملگی بودند. روش اجرای پروسیجر درسطح بیحسی٢ تا ٤ لومبار و دریافت بوپیواکائین ٢.٥ میلی‌گرم با فنتانیل ١٥ میکروگرم داخل نخاعی، یک دوز بلوس ١٠ میلی‌لیتری بوپیواکائین %١/٠ با فنتانیل 2 میکروگرم در فضای اپیدورال بود. از عوارض شایع آن خارش بود. در تمامی مطالعات بیماران، رضایت بخشی از تسکین درد بالایی داشتند از مزایای این روش، شروع بی‌دردی سریع، کوتاه شدن مراحل زایمان، عدم بلوک حرکتی می باشد نتیجه گیری: روش ترکیبی اسپاینال و اپیدورال موجب افزایش کیفیت بیدردی زایمان با عوارض کمتر می‌گردد. پیشنهاد می‌شود پژوهش‌های بیشتری در مقایسه تکنیک با سایر روش‌های بی‌دردی و جامعه آماری بیشتر و استفاده از داروهای با عوارض  کمتر مانند لووبوپیواکائین، آگونیست های آلفا انجام گردد.

Background: Cardiopulmonary arrest is a life-threatening event that, if not managed promptly, leads to death or irreversible permanent complications. To enable rapid and effective action during cardiopulmonary arrest, an emergency trolley or crash cart has been designed with the purpose of providing all tools, equipment, and medications required for timely and effective intervention. This study was conducted to evaluate the level of preparedness of emergency trolleys in different wards of Imam Khomeini Educational–Therapeutic Center of Urmia University of Medical Sciences and to compare their status with national standards and guidelines. Materials and Methods: This descriptive study was carried out after approval by the Research Council of Urmia University of Medical Sciences. First, all emergency trolleys in all wards of Imam Khomeini Educational–Therapeutic Center in Urmia were identified. Then, using the Ministry of Health and Medical Education’s directive regarding drug items, available equipment, type of trolley, location, and periodic control, each trolley was evaluated and compared with national standards. Results:A total of 38 emergency trolleys in this center were examined. Of these, 25 trolleys (65.8%) were located in easily accessible areas. Twenty-seven trolleys (71.1%) were equipped with a DC shock device mounted on the trolley. Twenty-four trolleys (42.1%) had an oxygen cylinder, and only 50% of these cylinders were full. Daily periodic control was performed in 86.8% of cases. In none of the trolleys were the non-drug consumable items completely consistent with national standards. Discussion and Conclusion: In the present study, many of the evaluated variables did not conform to the standards issued by the Ministry of Health. Some deficiencies—such as the absence of oxygen cylinders and DC shock devices on the trolleys—represent critical shortcomings. While the medications and consumables present generally followed the directive, the number of items actually checked did not comply with the recommended checklist. Failure to regularly control drugs, tools, equipment, and consumable supplies on the trolley can render resuscitation efforts ineffective or cause delays in cardiopulmonary resuscitation, leading to irreversible harm to patients in critical conditions.   چکيده: ایست قلبی-ریوی یکی از حوادث تهدید کنندة حیات بیماران است که در صورت عدم اقدام به موقع، مرگ یا عوارض دائم غیر قابل برگشت در پی خواهد داشت.به منظور اقدام بلادرنگ  و موثر هنگام ایست قلبی-ریوی وسیله ای به نام ترالی اورژانس  یا ترالی احیا  با هدف تامین  ابزارها ،وسایل و داروهای مورد نیاز جهت مداخله سریع و موثرطراحی شده  است.با هدف ارزیابی میزان آمادگی ترالی های اورژانس مستقر در بخشهای  مختلف مرکز آموزشی درمانی امام خمینی  دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، و مقایسه آن با استانداردها و دستور العملهای کشوری، پژوهش حاضر طراحی و اجرا گردید. روش کار:این مطالعه بصورت توصیفی و پس از تصویب در شورای پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه اجرا شد. ابتدا تمامی ترالی های اورژانس در تمامی بخشهای مرکزآموزشی درمانی امام خمینی (ره) ارومیه شناسایی و سپس با استفاده از دستورالعمل وزارت بهداشت و درمان در خصوص  اقلام دارویی، تجهیزات موجود، نوع ترالی، محل استقرار و کنترل های دوره ای با استاندارد کشوری مقایسه گردید. یافته ها: 38 ترالی موجود در این مرکز مورد بررسی قرار گرفتند. از این تعداد 25 عدد (8/65%) در محل قابل دسترسی قرار داشتند.  27 ترالی(1/71%)  مجهزبه دستگاه DC  شوک بر روی ترالی بودند. 24 ترالی (1/42%) دارای کپسول، بوده و فقط 50% از این کپسولها پر بودند (19).کنترل دوره ای روزانه، در 8/86% موارد انجام میشد.در هیچیک از ترالی های مورد بررسی ، اقلام مصرفی غیر دارویی بطور کامل مطابق با استاندارد کشوری نبودند. بحث و نتیجه گیری:در مطالعه حاضر، تعداد زیادی از متغییرهای مورد پژوهش با استاندادهای ابلاغی وزارت بهداشت همخوانی نداشتند.پاره ای از نواقص  از جمله نبود کپسول اکسیژن و دستگاه DC شوک در ترالی ها نقصهای بسیار حیاتی هستند.  اقلام دارویی و مصرفی موجود مطابق با دستورالعمل بودند ولی تعداد اقلام مورد بازبینی، مطابق دستور العمل نبودند. عدم کنترل منظم داروها، ابزارها،تجهیزات و  وسایل مصرفی ترالی میتواند اقدامات احیا را غیر موثر نموده و یا سبب تاخیر در احیای قلبی-ریوی و آسیبهای جبران ناپذیر به بیمار در شرایط بحرانی شود. کلیدواژه ها: ایست قلبی- ریوی، احیای قلبی - ریوی،ترالی اورژانس