مجله انجمن آنستزیولوژی و مراقبت‌های ویژه ایران

هدف:  باتوجه به پیشرفت هایی که در علم پزشکی بوجود آمده اما درد پس از عمل جراحی یکی از مشکلات کادر درمان می باشد. به علت عوارض و مقاومت به اوپیوئیدها در بیماران معتادف توجه به داروهای کمکی نظیر کتامین افزایش یافته است. از اینرو هدف از انجام تحقیق مقایسه تاثیر کتامین و پتدین در کنترل درد بیماران معتاد تحت جراحی شکستگی پروکسیمال هومروس بود. مواد و روش ها: 30 بیمار کاندید عمل جراحی شکستگی پروکسیمال هومروس مراجعه کننده به بیمارستان اختر و امام حسین  انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه  کتامین و پتدین قرار گرفتند. گروه کتامین 5/0 میلی گرم بر کیلوگرم و حجم  2سی سی، گروه پتدین نیز پتدین را با دوز 5/0میلی گرم بر کیلوگرم و حجم  2سی سی بعد از القای بیهوشی و قبل از شروع عمل جراحی دریافت کردند. 2، 4، 6، 12 و 24  ساعت بعد از آن میزان کنترل درد با استفاده از مقیاس دیداری درد VAS اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون تی مستقل تحلیل شدند. یافته ها: یافته ها نشان داد که بین میزان شدت درد در گروه کتامین و پتدین در همه زمان ها تفاوت معنی داری وجود داشت و شدت درد در گروه کتامین نسبت به گروه پتدین کمتر بوده است. نتیجه گیری: در کل با توجه به نتایج تحقیق می توان نتیجه گرفت که کتامین در عمل های جراحی شکستگی پروکسیمال هومروس در بیماران معتاد داروی بهتری نسبت به پتدین در کنترل درد می باشد. Objective: Despite advances in medical science, post-operative pain remains a significant challenge for healthcare providers. Due to the adverse effects and resistance to opioids in addicted patients, adjunct medications such as ketamine have garnered increasing attention. This study aimed to compare the effects of ketamine and pethidine on pain management in addicted patients undergoing proximal humerus fracture surgery. Materials and Methods: A total of 30 opium addicted patients scheduled for proximal humerus fracture surgery, referred to in Akhtar and Imam Hussein Hospitals, were selected and randomly assigned into two groups: ketamine and pethidine. The ketamine group received 0.5 mg/kg (2 ml volume), while the pethidine group received 0.5 mg/kg (2 ml volume) of the respective drugs immediately after anesthesia induction and before the start of surgery. Pain levels were measured at 2, 4-, 6-, 12-, and 24-hour post-operation using the Visual Analog Scale (VAS). Data was analyzed using independent t-tests. Results: The findings demonstrated a significant difference in pain intensity between the ketamine and pethidine groups at all measured time points, with the ketamine group experiencing lower pain scores compared to the pethidine group. Conclusion: Overall, based on the results of this study, ketamine appears to have more impact.  Effective analgesic than pethidine in managing post-operative pain in addicted patients undergoing proximal humerus fracture surgery.

خار پاشنه یا فاسییت پلانتار یکی از شایع‌ترین علل درد پاشنه است. درمان‌های تزریقی مانند کورتیکوستروئید و پرولوتراپی طی سال‌های اخیر به‌عنوان گزینه‌های غیرجراحی مطرح شده‌اند. هدف این مطالعه، مقایسه اثربخشی تزریق پرولوتراپی و کورتیکوستروئید در بیماران مبتلا به خار پاشنه بود.   روش :در این کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی شده، ۸۰ بیمار مبتلا به خار پاشنه به دو گروه دریافت‌کننده تزریق پرولوتراپی و کورتیکوستروئید تقسیم شدند. شدت درد با مقیاس VAS، عملکرد با Oswestry Disability Index (ODI) و رضایتمندی بیماران با پرسشنامه لیکرت در زمان‌های پایه، سه ماه و شش ماه پس از تزریق ارزیابی شد.    نتایج:هر دو روش منجر به کاهش درد و بهبود عملکرد شدند، اما گروه پرولوتراپی در پیگیری‌های سه و شش ماهه بهبود قابل‌توجه‌تری نسبت به گروه کورتیکوستروئید داشت (VAS در شش ماه: 2.9 \pm 1.1 در مقابل 4.3 \pm 1.3; p=0.003). ODI نیز در گروه پرولوتراپی کاهش بیشتری داشت (p=0.02). رضایتمندی بیماران در گروه پرولوتراپی بالاتر بود (۸۲٪ در مقابل ۶۲٪؛ χ²=5.14، p=0.021).    نتیجه‌گیری: پرولوتراپی نسبت به کورتیکوستروئید در کاهش درد، بهبود عملکرد و افزایش رضایتمندی بیماران مبتلا به خار پاشنه مؤثرتر بود و می‌تواند به‌عنوان درمانی نوین در مدیریت این بیماری مطرح شود.   Background and Objective  Plantar heel spur, commonly referred to as plantar fasciitis, is one of the most frequent causes of heel pain. In recent years, injectable treatments such as corticosteroids and prolotherapy have been introduced as non-surgical therapeutic options. The present study aimed to compare the effectiveness of prolotherapy injection with corticosteroid injection in patients with plantar fasciitis.    Methods  This randomized controlled clinical trial enrolled 80 patients diagnosed with plantar fasciitis, who were randomly assigned to receive either prolotherapy injection or corticosteroid injection. Pain intensity was assessed using the Visual Analog Scale (VAS), functional status was evaluated using the Oswestry Disability Index (ODI), and patient satisfaction was measured using a Likert scale questionnaire at baseline, three months, and six months after injection.    Results  Both treatment modalities resulted in significant pain reduction and functional improvement. However, patients in the prolotherapy group demonstrated significantly greater improvement at three- and six-month follow-ups compared with the corticosteroid group (VAS at six months: 2.9 ± 1.1 vs. 4.3 ± 1.3; p = 0.003). The reduction in ODI scores was also significantly greater in the prolotherapy group (p = 0.02). Patient satisfaction was higher in the prolotherapy group (82% vs. 62%; χ² = 5.14, p = 0.021).    Conclusion  Prolotherapy was more effective than corticosteroid injection in reducing pain, improving function, and increasing patient satisfaction in individuals with plantar fasciitis. Prolotherapy may therefore be considered a novel and effective therapeutic option in the management of this condition.    

**مقدمه و اهداف:** دردهای رادیکولار ناشی از پاتولوژی دیسک کمری، چالشی بزرگ در طب درد محسوب می‌شوند. تزریق اپیدورال استروئید (ESI) خط اول درمان مداخله‌ای است. با توجه به عوارض بالقوه غلظت‌های بالای بی‌حس‌کننده‌های موضعی و حجم‌های زیاد تزریق، رویکردهای نوین به سمت استفاده از محلول‌های رقیق‌تر و حجم‌های فیزیولوژیک‌تر سوق یافته است. هدف این مطالعه بررسی اثربخشی و ایمنی افزودن دگزامتازون به حجم ۱۰ میلی‌لیتر روپیواکائین ۰.۱٪ در مقایسه با روپیواکائین تنها در بیماران مبتلا به رادیکولوپاتی کمری است.   **روش کار:** در این کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده دو سویه کور، ۶۴ بیمار کاندید تزریق اپیدورال اینترلامینار وارد مطالعه شدند. بیماران به دو گروه تقسیم شدند: گروه مداخله (RD) که ترکیبی از ۸ میلی‌لیتر روپیواکائین ۰.۱٪ به همراه ۸ میلی‌گرم (۲ میلی‌لیتر) دگزامتازون دریافت کردند و گروه کنترل (R) که ۸ میلی‌لیتر روپیواکائین ۰.۱٪ به همراه ۲ میلی‌لیتر نرمال سالین دریافت نمودند (حجم کل در هر دو گروه ۱۰ سی‌سی). شدت درد (VAS) و ناتوانی عملکردی (ODI) در زمان‌های پایه، ۲ هفته، ۱ ماه و ۳ ماه ارزیابی شد.   **نتایج:** میانگین نمرات VAS در گروه RD در پیگیری‌های یک ماهه (3.2  0.9) و سه ماهه (3.8 1.1) به طور معنی‌داری کمتر از گروه R بود (P < 0.001). اگرچه گروه R در هفته دوم کاهش درد داشت، اما بازگشت درد در ماه‌های بعدی مشاهده شد. بهبود شاخص ODI نیز در گروه دگزامتازون پایدارتر بود. هیچ‌گونه عارضه عصبی یا همودینامیک جدی مشاهده نشد.   **نتیجه‌گیری:** استفاده از دگزامتازون به عنوان ادجوانت در کنار روپیواکائین ۰.۱٪ با حجم محدود ۱۰ سی‌سی، استراتژی موثری است که ضمن حفظ ایمنی و عدم ایجاد بلوک حرکتی، اثرات درمانی طولانی‌مدت‌تری نسبت به بی‌حس‌کننده تنها ایجاد می‌کند. Background: Radicular pain stemming from lumbar disc pathology constitutes a major challenge in pain clinics. Epidural Steroid Injection (ESI) is recognized as the first line of interventional treatment. Given the potential complications arising from high concentrations of local anesthetics and large injection volumes, novel therapeutic approaches have trended towards the use of more dilute solutions and physiological volumes. The aim of the present study was to evaluate the efficacy and safety of adding dexamethasone to a 10-mL volume of 0.1% ropivacaine compared to ropivacaine alone in patients with lumbar radiculopathy.   Methods: In this double-blind randomized clinical trial, 64 patients who were candidates for interlaminar epidural injection were enrolled. Patients were randomly allocated into two groups: the intervention group (RD), receiving a combination of 8 mL of 0.1% ropivacaine plus 8 mg (2 mL) of dexamethasone; and the control group (R), receiving 8 mL of 0.1% ropivacaine plus 2 mL of normal saline (final solution volume was 10 mL in both groups). Pain intensity was assessed based on the Visual Analog Scale (VAS), and functional disability was evaluated using the Oswestry Disability Index (ODI) at baseline, 2 weeks, 1 month, and 3 months post-intervention.   Results: Mean VAS scores in the RD group at the 1-month (3.2 ±0.9) and 3-month (3.8±1.1) follow-ups were significantly lower than those in the R group (P < 0.001). Although the control group (R) demonstrated pain reduction at the second week, a recurrence of symptoms was observed in subsequent months. Additionally, improvement in the ODI score was more sustained in the dexamethasone-receiving group. No serious neurological or hemodynamic complications were observed in any of the patients.   Conclusion: The use of dexamethasone as an adjuvant alongside 0.1% ropivacaine with a limited volume of 10 mL is an effective approach that, while maintaining safety and avoiding undesirable motor block, produces more prolonged therapeutic and analgesic effects compared to the use of local anesthetic alone.   **Keywords:** Dexamethasone, Ropivacaine, Epidural Injection, Radiculopathy, Pain Management, Low Back Pain.

آسیب های فشاری در ناحیه لب‌ها نادر ولی بالقوه جدی هستند و معمولاً در جراحی‌های طولانی‌مدت، به‌ویژه در پوزیشن لترال یا پرون و در حضور وسایل داخل دهانی رخ می‌دهند. این آسیب‌ها در اثر فشار مداوم، نیروهای کششی و کاهش پرفیوژن موضعی ایجاد می‌شوند. شرح مورد:دختر ۱۷ ساله با سابقه نوروفیبروماتوز نوع ۲ و ناشنوایی گوش چپ، کاندید جراحی کاشت ساقه مغز در پوزیشن لترال بود .پس از آماده سازی بیمار اینئاکشن بیهوشی با 0.03 میلی گرم بر کیلوگرم میدازولام ، 2 ماکروگرم بر کیلوگرم فنتانیل ، 1 میلیگرم بر کیلوگرم لیدوکائین ، 2 میلیگرم بر کیلوگرم پوفول و 0.5 میلی گرم بر کیلوگرم آتراگوریوم انجام شد و لوله گذاری با لوله اسپیرال شماره 7 صورت گرفت .. نگهداری بیهوشی با انفوزیون پروپوفول و رمی‌فنتانیل بود. در حین عمل، به دنبال خونریزی ناگهانی یک نوبت افت فشارخون تا 35/70 میلیمتر جیوه رخ داد که با تزریق 10 میلی گرم افدرین اصلاح شد. در کل طول عمل جراحی فشار خون در محدوده 65-75/100-110 میلی متر جیوه ، اشباع اکسیژن شریانی 100% ، دی اکسید کربن انتهای بازدم 30-35  و ضربان قلب 80-95 ضزبه در دقیقه حفظ شد.بیمار در مجموع 2200 میلی لیتر خون ازدست داد و سه واحد پک سل دریافت کرد. به منظور محافظت از زبان و لب‌ها، یک رول گاز داخل دهان بیمار قرار داده شده بود. در انتهای عمل، تورم قابل توجه همراه با تاول در لب پایین مشاهده شد. مراقبت‌های پس از عمل شامل کمپرس سرد، پماد آنتی‌بیوتیک موضعی و پایش منظم انجام شد که منجر به بهبود تدریجی بدون نکروز یا اختلال عملکرد شد Abstract Introduction   Pressure injuries of the lips are rare but potentially serious and usually occur during prolonged surgery, especially in the lateral or prone position and in the presence of intraoral devices. These injuries are caused by continuous pressure, tensile forces, and reduced local perfusion.   Case Description   A 17-year-old female patient with a history of neurofibromatosis type 2 and left-ear deafness was a candidate for brainstem implantation in the lateral position. After preparation, anesthesia was induced with midazolam 0.03 mg/kg, fentanyl 2 μg/kg, lidocaine 1 mg/kg, propofol 2 mg/kg, and atracurium 0.5 mg/kg. Endotracheal intubation was performed with a 7-gauge coiled tube, and anesthesia was maintained with propofol and remifentanil infusions.   During the procedure, following a sudden hemorrhage, there was a single episode of hypotension to 70/35 mmHg, which was corrected by an injection of 10 mg of ephedrine. Overall, blood pressure was maintained within the range of 110–100/75–65 mmHg, arterial oxygen saturation 100%, end-tidal carbon dioxide 30–35 mmHg, and heart rate 80–95 beats per minute during the procedure. The patient lost a total of 2200 ml of blood and received three units of Paxil.   A gauze pad was placed in the patient's mouth to protect the tongue and lips. At the end of the procedure, significant swelling with blistering of the lower lip was observed. Postoperative care included cold compresses, topical antibiotic ointment, and regular monitoring, which resulted in gradual recovery without necrosis or functional impairment.   Conclusion   This case report highlights the importance of considering the risk of lip pressure injuries in long-term surgeries. Preventive measures include the use of appropriate padding, periodic small displacements, proper placement of intraoral appliances, and prompt intervention if a lesion occurs. Early recognition and treatment can prevent the injury from progressing to ischemia or necrosis and the need for reconstructive surgery.

مقدمه: مدیریت بیهوشی در بیماران پرخطر قلبی که نیازمند جراحی اورژانسی ستون فقرات هستند، چالش‌برانگیز است. بلاک ارکتور اسپاینا (ESPB) به‌عنوان یک روش بی‌حسی منطقه‌ای جدید، پتانسیل کاهش نیاز به بیهوشی عمومی و عوارض همودینامیک را دارد. شرح مورد: بیمارآقای ۶۴ ساله با سابقه بیماری قلبی و ترومبوآمبولی ریوی (PTE) تحت درمان آنتی‌کواگولان، دو هفته پس از فیوژن خلفی چهارسطحی ستون فقرات، به علت هماتوم محل جراحی نیازمند تخلیه اورژانسی شد. مشاوره قلب پیش‌تر انجام شده و توصیه به انجام جراحی در مرکز مجهز به کت‌لب و اتاق عمل قلبی داده شده بود. با توجه به فوریت وضعیت، جراحی در مرکز فعلی و تحت بلاک دوطرفه ESPB با هدایت سونوگرافی و سدیشن با دکسمدتومیدین انجام شد. روند جراحی و پس از عمل بدون عارضه گذشت. نتیجه‌گیری: ESPB می‌تواند در بیماران پرخطر جایگزین مناسبی برای بیهوشی عمومی در جراحی‌های اورژانسی ستون فقرات باشد. Background: Anesthetic management in patients with high-risk cardiac diseases who are candidates for emergency spinal surgeries is always challenging. The Erector Spinae Plane Block (ESPB), as a novel technique in regional anesthesia, possesses high potential in reducing the need for general anesthesia and preventing its associated hemodynamic complications.   Case Presentation: The patient was a 64-year-old male, a known case of ischemic heart disease and a history of pulmonary thromboembolism (PTE), undergoing treatment with anticoagulant medications. Two weeks following posterior spinal fusion surgery (at four levels), he presented with progressive neurological symptoms caused by a surgical site hematoma and became a candidate for emergency hematoma evacuation. In prior evaluations, cardiology consultation, considering the high risk, had authorized any surgical intervention solely in a center equipped with angiography facilities (Cath Lab) and cardiac surgery. However, due to the urgency of spinal cord compression and the impossibility of transfer, surgery was performed at the current center. To avoid the risks of general anesthesia, the patient underwent bilateral ESPB under ultrasound guidance with sedation using dexmedetomidine. The surgical process and the postoperative period passed without any hemodynamic or respiratory complications.   Conclusion: The ESPB technique can be a safe and efficient alternative to general anesthesia in high-risk cardiac patients undergoing spinal surgeries (particularly in emergency cases and where neuraxial anesthesia is contraindicated), which, while providing optimal analgesia, maintains the patient's cardiovascular stability.