مجله انجمن آنستزیولوژی و مراقبت‌های ویژه ایران

چکیده

**مقدمه و اهداف:** دردهای رادیکولار ناشی از پاتولوژی دیسک کمری، چالشی بزرگ در طب درد محسوب می‌شوند. تزریق اپیدورال استروئید (ESI) خط اول درمان مداخله‌ای است. با توجه به عوارض بالقوه غلظت‌های بالای بی‌حس‌کننده‌های موضعی و حجم‌های زیاد تزریق، رویکردهای نوین به سمت استفاده از محلول‌های رقیق‌تر و حجم‌های فیزیولوژیک‌تر سوق یافته است. هدف این مطالعه بررسی اثربخشی و ایمنی افزودن دگزامتازون به حجم ۱۰ میلی‌لیتر روپیواکائین ۰.۱٪ در مقایسه با روپیواکائین تنها در بیماران مبتلا به رادیکولوپاتی کمری است.   **روش کار:** در این کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده دو سویه کور، ۶۴ بیمار کاندید تزریق اپیدورال اینترلامینار وارد مطالعه شدند. بیماران به دو گروه تقسیم شدند: گروه مداخله (RD) که ترکیبی از ۸ میلی‌لیتر روپیواکائین ۰.۱٪ به همراه ۸ میلی‌گرم (۲ میلی‌لیتر) دگزامتازون دریافت کردند و گروه کنترل (R) که ۸ میلی‌لیتر روپیواکائین ۰.۱٪ به همراه ۲ میلی‌لیتر نرمال سالین دریافت نمودند (حجم کل در هر دو گروه ۱۰ سی‌سی). شدت درد (VAS) و ناتوانی عملکردی (ODI) در زمان‌های پایه، ۲ هفته، ۱ ماه و ۳ ماه ارزیابی شد.   **نتایج:** میانگین نمرات VAS در گروه RD در پیگیری‌های یک ماهه (3.2  0.9) و سه ماهه (3.8 1.1) به طور معنی‌داری کمتر از گروه R بود (P < 0.001). اگرچه گروه R در هفته دوم کاهش درد داشت، اما بازگشت درد در ماه‌های بعدی مشاهده شد. بهبود شاخص ODI نیز در گروه دگزامتازون پایدارتر بود. هیچ‌گونه عارضه عصبی یا همودینامیک جدی مشاهده نشد.   **نتیجه‌گیری:** استفاده از دگزامتازون به عنوان ادجوانت در کنار روپیواکائین ۰.۱٪ با حجم محدود ۱۰ سی‌سی، استراتژی موثری است که ضمن حفظ ایمنی و عدم ایجاد بلوک حرکتی، اثرات درمانی طولانی‌مدت‌تری نسبت به بی‌حس‌کننده تنها ایجاد می‌کند. Background: Radicular pain stemming from lumbar disc pathology constitutes a major challenge in pain clinics. Epidural Steroid Injection (ESI) is recognized as the first line of interventional treatment. Given the potential complications arising from high concentrations of local anesthetics and large injection volumes, novel therapeutic approaches have trended towards the use of more dilute solutions and physiological volumes. The aim of the present study was to evaluate the efficacy and safety of adding dexamethasone to a 10-mL volume of 0.1% ropivacaine compared to ropivacaine alone in patients with lumbar radiculopathy.   Methods: In this double-blind randomized clinical trial, 64 patients who were candidates for interlaminar epidural injection were enrolled. Patients were randomly allocated into two groups: the intervention group (RD), receiving a combination of 8 mL of 0.1% ropivacaine plus 8 mg (2 mL) of dexamethasone; and the control group (R), receiving 8 mL of 0.1% ropivacaine plus 2 mL of normal saline (final solution volume was 10 mL in both groups). Pain intensity was assessed based on the Visual Analog Scale (VAS), and functional disability was evaluated using the Oswestry Disability Index (ODI) at baseline, 2 weeks, 1 month, and 3 months post-intervention.   Results: Mean VAS scores in the RD group at the 1-month (3.2 ±0.9) and 3-month (3.8±1.1) follow-ups were significantly lower than those in the R group (P < 0.001). Although the control group (R) demonstrated pain reduction at the second week, a recurrence of symptoms was observed in subsequent months. Additionally, improvement in the ODI score was more sustained in the dexamethasone-receiving group. No serious neurological or hemodynamic complications were observed in any of the patients.   Conclusion: The use of dexamethasone as an adjuvant alongside 0.1% ropivacaine with a limited volume of 10 mL is an effective approach that, while maintaining safety and avoiding undesirable motor block, produces more prolonged therapeutic and analgesic effects compared to the use of local anesthetic alone.   **Keywords:** Dexamethasone, Ropivacaine, Epidural Injection, Radiculopathy, Pain Management, Low Back Pain.