مجله انجمن آنستزیولوژی و مراقبت‌های ویژه ایران

مقدمه: چند کارآزمایی بالینی اخیر اثر تجویز پیشگیرانه دگزامتازون پس از اکستوباسیون بر گلودرد را پس از جراحی بررسی کرده‌اند که تابحال نتایج آنان به صورت یک مطالعه منسجم ارائه نشده است. بنابراین، ما یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز با بررسی اثرات تجویز پیشگیرانه دگزامتازون قبل از جراحی بر شیوع گلودرد در طی 24 ساعت اول پس از بیهوشی را انجام دادیم. روش کار: این مطالعه از نوع مروری سیستماتیک و متاآنالیز بود؛ بر این اساس پایگاه های اسکاپوس، وب آو ساینز، پابمد، EMBASE ، ثبت مرکزی کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین، مگ ایران و SID را برای جستجوی مطالعات واجد شرایط بر اساس کلیدواژه های پیشگیری، جراحی، پس از جراحی، پس از بیهوشی، گلودرد و دگزامتازون جستجو شدند. نتایج: بررسی مقالات به کمک نمودار جنگلی برای بروز گلودرد پس از جراحی در 24 ساعت پس از جراحی جراحی یا لوله گذاری، کاهش بروز گلودرد را در بیماران تحت درمان با دگزامتازون وریدی در مقایسه با گروه کنترل (نرمال سالین) نشان داد(62/0=RR- 75/0-51/0:95%CI- 001/0=P- 7=df).(شکل 1) نتیجه گیری: مطالعه ما نشان می‌دهد که تجویز دگزامتازون داخل وریدی 15 دقیقه قبل از اکستوباسیون، گلودرد پس از جراحی را به طور موثرتری کاهش می‌دهد.

مقدمه: جای خالی مطالعه ای که به صورت متاآنالیز در رابطه با مقایسه درد پس از جراحی به دنبال بیهوشی عمومی با سووفلوران و پروپوفول انجام شده باشد و دارای کیفیت بالا باشد و بتواند نتایج مطالعات کارآزمایی با کیفیت بالا که در طی چند سال اخیر انجام شده اند را در یک مطالعه ارائه دهد، احساس می شود. لذا مطالعه حاضر با هدف  مقایسه اثرات سووفلوران با پروپوفول در بیهوشی عمومی کودکان بر درد پس از جراحی به صورت مرور سیستماتیک و متاآنالیز انجام شد. روش کار: یک جستجوی سیستماتیک (کلیدواژه ها: پروپوفول یا دیپریوان یا پروپوفولوم(برای داروی پروپوفول) و سووفلوران یا سوو (برای داروی سووفلوران) ، کودک، درد و بیهوشی)در پایگاه های داده ای  پاب مد، Embase، کتابخانه کاکرین، CNKI، اسکاپوس، وب آو ساینز و مگ ایران و SID  بدون محدودیت زمانی انجام شد. هدف نهایی مقایسه پیامد درد پس از جراحی بود. تجزیه و تحلیل های آماری با نرم افزار RevMan 5.3 و Cochrane Collaboration’s انجام شد. نتایج: افزایش قابل توجهی در بروز درد پس از جراحی برای گروه سووفلوران در مقایسه با گروه پروپوفول وجود دارد.(72/1=OR – ( 64/2-11/1 )95%CI- 45/2=Z Test – 01/0=P) نتیجه گیری: در بیهوشی عمومی کودکان استفاده از پروپوفول می تواند با درد پس از جراحی کمتری همراه باشد.

خلاصه: مقدمه: با توجه به شیوع بالای سزارین واهمیت کنترل درد پس از ان این مطالعه به بررسی تأثیر شیاف دیکلوفناک سدیم، پاراستامول وریدی و ترکیب ان ها بر درد حاد بعد از عمل جراحی سزارین پرداخته است. روش کار: 99 بیمار کاندید عمل جراحی سزارین  به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند،جهت بی دردی پس از عمل در گروه A از شیاف دیکلوفناک سدیم + پمپ PCA حاوی دارونما،در گروه B  از پمپ PCA حاوی پاراستامول وریدی + شیاف دارونما و در گروه C از پمپ PCA حاوی پاراستامول وریدی + شیاف دیکلوفناک سدیم استفاده شد.شدت درد پس از عمل با استفاده از مقیاس VAS (visual analogue scale) در ساعات (1و4و12و24)ارزیابی شد و مقدار اپیویید مصرفی جهت بی دردی پس از عمل ثبت گردید.     نتایج: از نظر  شدت درد، تفاوت معناداری در ساعات 1، 4، 12 و 24 پس از عمل بین گروه های A ، B و C  مشاهده شد (05/0 p<). درد در گروه C در تمام ساعات به طور قابل توجهی کم تر از دو گروه دیگر بود(p<0.0001). در مقایسه ی گروه A و B در ساعات 1 و 4 پس از عمل درد در گروه A  کم تر بود و در ساعات 12 و 24 شدت درد در گروه B کمتر از گروه A بود (05/0 p<). کمترین میزان مورفین مصرفی در دوره ی پس از عمل به ترتیب در گروه C ، B و A مشاهده شد (05/0 p<). نتیجه گیری: ترکیب شیاف دیکلوفناک و پمپ پاراستامول درد پس از عمل و نیاز به مخدررا به طور موثری کاهش می دهد، به علاوه شیاف دیکلوفناک در ساعات (1و4)بی دردی بیشتری نسبت به پمپ پاراستامول داشته است اما میزان کلی مصرف مخدر وریدی در گروه پمپ پاراستامول کمتر بوده است .  

مقدمه: اندوسکوپی دستگاه گوارش یک روش تشخیصی و درمانی مناسب برای بیماری های دستگاه گوارش بوده و انتخاب یک روش آرام بخشی مناسب برای انجام این پروسیجر حائز اهمیت می باشد. آرام بخشی با پروپوفول-کتامین یکی از روش های رایج مورد استفاده است. این مطالعه جهت بررسی لیدوکائین وریدی در اندوسکوپی تحت آرام بخشی طراحی گردید. مواد و روش ها: مطالعه ی طراحی شده از نوع کارآزمایی بالینی دو سوی کور می باشد که پس از تصویب طرح پیشنهادی و اخذ تاییدیه ی کمیته اخلاق پزشکی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز ، بر روی ۱۳۸ بیمار کاندید اندوسکوپی سرپایی انجام شد . بیماران به دو گروه تقسیم شدند، در گروه اول ۰٫۵ میلی گرم بر کیلوگرم پروپوفول و ۰٫۵ میلی گرم بر کیلوگرم کتامین و در گروه دوم ۰٫۵ میلی گرم بر کیلوگرم پروپوفول، ۰٫۵ میلی گرم بر کیلوگرم کتامین و ۱٫۵ میلی گرم بر کیلوگرم لیدوکائین تزریق شد. میزان آرام بخشی، تغییرات همودینامیک و تهوع و استفراغ در بیماران ثبت و مقایسه گردید. نتایج: دو گروه از نظر سن و جنسیت و وزن همگن بودند. بین مدت زمان اندوسکوپی در دو گروه تفاوت معناداری وجود نداشت. میان مدت زمان ریکاوری بین دو گروه تفاوت معنی داری مشاهده نشد. میزان پروپوفول اضافی در گروه دریافت کننده ی لیدوکائین به طور معنی داری کمتر بود. بین تعداد ضربان قلب و فشار خون متوسط شریانی در دو گروه ارتباط معنی داری مشاهده نشد. میزان آرام بخشی بین دو گروه تفاوتی نداشت و میزان تهوع و استفراغ در گروه دریافت کننده ی لیدوکائین به طور معنی داری کمتر بود. نتیجه گیری: افزودن لیدوکائین وریدی به ترکیب پروپوفول -کتامین باعث بهبود پیامد های بالینی و کاهش عوارض جانبی می شود. واژگان کلیدی: آرامبخشی ، اندوسکوپی، پروپوفول، کتامین، لیدوکایین وریدی

مقدمه: عمل جراحی سپتورینوپلاستی یکی از شناخته شده ترین جراحی های زیبایی در بین جراحی های گوش، حلق و بینی است. درد بعد از عمل هنوز هم یکی از مهمترین عوامل موثر بر رضایت بیمار است. این علائم می تواند برای بیمار ناراحت کننده باشد. هدف از انجام این مطالعه مقایسه تجویز حین عمل کتورولاک و مورفین در کنترل درد پس از عمل در بیماران تحت ‏عمل جراحی سپتورینوپلاستی می باشد. روش کار: مطالعه حاضر از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سویه کور می باشد که طی یک دوره شش ماهه از اسفند 1400 تا مرداد 1401 در 180 نفر از بیماران مراجعه کننده به اتاق عمل بیمارستان مطهری شهرستان جهرم که تحت عمل جراحی سپتو رینوپلاستی قرار گرفتند، انجام شد. بیماران به صورت تصادفی، به سه گروه مورفین 6 میلی گرم و کتورولاک با دوزهای 30 و 60 میلی گرمی تقسیم بندی شدند. ابزار جمع آوری اطلاعات شامل؛ سن، جنسیت و میزان درد بعد از عمل بود. شدت درد با مقیاس سنجش درد( VAS) اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از spss نسخه 21 و آمارهای توصیفی(میانگین و انحراف معیار) و آزمون آماری استنباطی(فیشر) صورت گرفت. نتایج: از نظر جنسیتی، 67.22‎ درصد شرکت کنندگان مرد و 32.77 زن بودند. توزیع تعداد مردان و زنان در گروه های مطالعه با هم تفاوت معنی داری نداشت (P=0.80).  اختلاف معنی داری بین گروه های مطالعه از نظر سن وجود نداشت (P=0.14). از نظر درد حس شده، آزمون آماری فیشر نشان داد که افراد بیشتری در گروه دریافت کننده کتورولاک 30 میلی گرم نسبت به دو گروه دیگر درد را حس کرده بودند که از نظر آماری این اختلاف معنی دار بود (P=0.003). نتیجه گیری: به دلیل اهمیت کاهش درد بیماران بعد از انجام عمل جراحی و به حداقل رساندن عوارض عمل جراحی، می توان به دلیل عوارض کمتر کتورولاک نسبت به مورفین، از داروی کتورولاک با دوز 60 میلی گرم حین عمل جراحی سپتو رینوپلاستی، جهت کنترل درد بعد از عمل استفاده نمود. 

زمینه و هدف: مطالعه حاضر با هدف شناسایی تاثیر سن و جنس بر مرگ بیماران کووید-19 انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی 780 بیمار مبتلا به کووید 19 مراجعه کننده به بیمارستان بررسی و اطلاعات دموگرافیک شامل سن ، جنس و مرگ و میر احتمالی در هر دو جنس در دو گروه مجزا در پنج رده سنی (>15، 15 تا 34 ، 35 تا 54 ، 55 تا 74 و < 75 سال ) از سیستم بیمارستانی ثبت گردید. نتایج: از میان گروهای سنی بیشترین میزان مرگ و میر مربوط به گروه های سنی بالای 75 سال بود (38.7%) و بعد از آن گروه سنی 55-74 سال (23.1%) بیشترین میزان فوتی را شامل بود. هر چند میزان مرگ و میر در مردان بیشتر از زنان مشاهده شد ولی این اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود (22.4% Vs . 19.0%; P-value=0.255. نتیجه گیری: عفونت با COVID-19 با مرگ و میر قابل توجهی به طور عمده در بیماران مسن و جنس مرد همراه است .این یافته ها می تواند به شناسایی بیماران مبتلا به کووید-19 که در معرض خطر بیشتر پیش آگهی ضعیف هستند کمک کند و پایش این عوامل می تواند به هشدارهای اولیه برای مداخلات مناسب کمک کند.