مجله انجمن آنستزیولوژی و مراقبت‌های ویژه ایران

این پژوهش به بررسی رابطه بین استرس ادراک شده و عدم تحمل ابهام (IU[1]) با نقش میانجی گری انعطاف پذیری روانشناختی در زنان تحت درمان لقاح آزمایشگاهی (IVF[2]) می پردازد.  IVFیک پیشرفت پیشگامانه در پزشکی برای کمک به باروری می باشد. با این حال، چالش های هیجانی مرتبط با IVF می تواند منجر به افزایش سطح استرس در زنان شود. انعطاف‌پذیری روان‌شناختی، که به عنوان توانایی ارتباط کامل با لحظه حال و همسویی با ارزش‌های شخصی تعریف می‌شود، به‌عنوان عاملی حیاتی در ارتقای رفاه شناخته شده است. جامعه آماری پژوهش حاضر زنان تحت درمان لقاح آزمایشگاهی در بیمارستان های قم می باشد که تعداد 204 نفر از آنها به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و به مقیاس انعطاف پذیری روانشناختی وندروال(2010)، استرس ادراک شده کوهن(1983) و عدم تحمل ابهام کارلتون(2007) پاسخ دادند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از مدل سازی معادلات ساختاری  و نرم افزار SPSS23 و ایموس استفاده شد. نتایج نشان داد که بین عدم تحمل ابهام، استرس ادراک شده و انعطاف ناپذیری روانی همبستگی مثبت وجود دارد، در حالی که انعطاف پذیری روانشناختی با عدم تحمل ابهام و استرس ادراک شده همبستگی منفی نشان داد. مدل رگرسیون ساختاری نشان داد که IU و انعطاف‌ناپذیری روان‌شناختی استرس ادراک شده را به‌طور مثبت پیش‌بینی می‌کنند، و IU با انعطاف‌پذیری روان‌شناختی ارتباط منفی دارد. این مطالعه بر اهمیت پرداختن به انعطاف‌پذیری روانشناختی در پروتکل‌های درمانی IVF برای افزایش توانایی زنان برای مقابله با استرس و عدم قطعیت‌ها تاکید می‌کند. شناخت و پرورش انعطاف‌پذیری روانشناختی می‌تواند به کاهش استرس و تحمل ابهامات زنان تحت IVF کمک کند و در نهایت نتایج درمان را بهبود بخشد. Abstract:This essay explores the relationship between perceived stress, intolerance of uncertainty (IU), and psychological flexibility in women undergoing in vitro fertilization (IVF) treatment. IVF, a groundbreaking development in reproductive medicine, offers hope to couples dealing with infertility. However, the emotional challenges associated with IVF can lead to heightened stress levels in women. The study focuses on IU and psychological flexibility as key variables influencing perceived stress.IU, characterized by a negative response to unpredictable events, is linked to various psychological disorders. Psychological flexibility, defined as the ability to be fully connected with the present moment and aligned with personal values, has been recognized as a crucial factor in promoting well-being. The study aims to explore how psychological flexibility moderates the relationship between IU and perceived stress in women undergoing IVF.A total of 204 women participated in the study, and structural equation modeling (SEM) was employed to analyze the data. The results revealed positive correlations between IU, perceived stress, and psychological inflexibility, while psychological flexibility showed a negative correlation with IU and perceived stress. The structural regression model demonstrated that IU and psychological inflexibility positively predicted perceived stress, and IU was negatively associated with psychological flexibility. Mediation analysis confirmed that psychological flexibility partially mediated the relationship between IU and perceived stress. The study emphasizes the importance of addressing emotional flexibility in IVF treatment protocols to enhance women's ability to cope with challenges and uncertainties. Recognizing and nurturing emotional flexibility can contribute to better psychological resilience and well-being in women undergoing IVF, ultimately improving treatment outcomes. Further research is recommended to explore specific mechanisms and interventions for enhancing emotional well-being during IVF.   [1] Intolerance of Uncertainty [2] In Vitro Fertilization

برونکواسپاسم رویداد مخاطره آمیز در طی مراحل مختلف بیهوشی عمومی است . هدف از معرفی این بیمار ، بحث در مورد نکات کلیدی علل برونکواسپاسم حین بیهوشی و روش مدیریت آن می باشد . خانم 68 ساله ، با سابقه هایپرلیپیدمی ، زخم معده و انجام آندوسکوپی فوقانی ، با توجه به درد و تندرنس ناحیه RUQ با تشخیص کوله­سیستیت ، کاندید جراحی کوله­سیستکتومی باز  قرار گرفت  . در مشاوره بیهوشی ، معاینه قلب ، ریه و سایر ارگان­ها نرمال بود . بیمار تحت بیهوشی عمومی و تهویه مکانیکی با مد CMV قرار گرفت . در اواسط جراحی به طور ناگهانی دچار افت Spo2 و افزایش EtCo2 گردید . ماشین بیهوشی و کاپنوگرام نمای انسدادی را نشان دادند . با شک به برونکواسپاسم ، عمق بیهوشی بیمار افزایش داده شد ، اسپری سالبوتامول و هیدروکورتیزون تجویز شد . پس از انجام اقدامات فوق تهویه بیمار بهتر شد و Spo2 افزایش یافت . پس از خاتمه جراحی بیمار اکستوبه و به ICU منتقل شد . با گرفتن شرح حال مجدد ، مشخص شد ایشان به علت آسم تحت درمان با اسپری سالمترول و سالبوتامول بودند ولی در ارزیابی قبل عمل از گفتن این موضوع امتناع کرده بود . برونکواسپاسم ممکن است در هر مرحله ای از بیهوشی رخ ­دهد . تا به حال مقالات کیس ریپورت زیادی  در زمینه برونکواسپاسم به چاپ رسیده است ، ولی این کیس در نوع خود از نظر  زمان وقوع برونکواسپاسم در حین بیهوشی در جراحی منحصر به فرد است .

زمینه و هدف:  بی حسی نخاعی نخاعی یکی از روش های معمول بیهوشی است. امروزه مزایای استفاده از این روش در جراحی ها اندام تحتانی و یا جراحی های زیر ناف در مقایسه با بیهوشی عمومی مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. با توجه به گسترده بودن بازه دارو های قابل استفاده برای انجام این روش، مطالعات گوناگونی صورت گرفته تا هر یک مزایا و معایب یک یا چند عدد از از این دارو ها و یا ترکیب شان را مورد بررسی قرار دهد. هدف از این مطالعه تعیین جنبه های مفید و غیر مفید استفاده از 4 دوز مختلف روپی واکائین ایزوباریک در جراحی های اندام تحتانی و زیر ناف وارزیابی نتایج آن است.  مواد وروش ها: در این مطالعه تصادفی دو سوکور، بی حسی نخاعی با استفاده از روپیواکائین در چهار گروه 35 نفره انجام شد. بیماران به صورت رندوم در یکی از 4 گروه قرار گرفتند؛ گروه 1 ( دوز تزریقی 20 میلی گرم یا 4 سی سی)، گروه 2 ( دور تزریقی 22.5 میلی گرم یا 4.5 سی سی )، گروه 3 ( دوز تزریقی 25 میلی گرم یا 5 سی سی )، گروه 4 ( دوز تزریقی 27.5 میلی گرم یا 5.5 سی سی )؛ اطلاعات دموگرافیکی بیماران و همچنین شاخصه های همودینامیکی و تغیراتشان در طول عمل و رضایت بیمار و همچنین رضایت جراح از میزان شل بودن بیمار در پرسشنامه ثبت شده و توسط نرم افزار SPSS 26  مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته ها: بین میانگین زمان شروع بی حسی در گروه 1، 1.7±3.8 دقیقه و گروه 2، 0.7±5.2 دقیقه، گروه 3، 0.5±2.5 دقیقه و گروه 4، 0.7±1.8 دقیقه می باشند؛ در گروه ها تفاوت معنی دار یافت شد ( P value: 0.00). طول اثر دارو در گروه 1 با مدت زمان 0.3±2.01 ساعت، گروه 2 با 0.1±2.2 ساعت، گروه 3 با 0.2±2.5 ساعت و گروه 4 با 0.18±3.1 ساعت بدست آمد (P value: 0:00). در رابطه با عوارض جانبی تنها در گروه 4، 9 نفر (25.7%) دچار افت فشار خون > 20%  شدند(P value: 0:00). نتیجه گیری: استفاده از داروی روپی واکائین در جهت محقق سازی رضایتمندی مناسب بیمار و جراح و همچنین سریع تر شدن ریکاوری بیمار و بالاتر رفتن سرعت از بین رفتن اثرات دارو می تواند به طور جدی در نظر گرفته شود. این دارو در عین اینکه عوارض جانبی بسیار محدودی دارد و می توان با انتخاب درست دوز از وقوع کوچکترین عارضه هم جلوگیری همجنین در دوز های بالاترش شاخصه های onset-time و طول اثر، با دوز های معمول داروی مارکائین برای اسپاینال قابل مقایسه می گردد.

مقدمه: این مطالعه به ارزیابی رضایتمندی بیماران سزارین از حریم خصوصی در اتاق عمل بیمارستان امام خمینی (ره) اهواز پرداخته است، که حفظ آن در کاهش استرس و بهبود کیفیت مراقبت‌ها حیاتی است. روش کار: این مطالعه توصیفی-تحلیلی با شرکت 195 بیمار تحت عمل جراحی سزارین در بیمارستان امام خمینی (ره) اهواز انجام شد. پرسشنامه‌ ی 19آیتمی محقق ساخته با الفای کرونباخ 0.966 برای سنجش حریم خصوصی استفاده شد. نتایج: میانگین سنی شرکت‌کنندگان 26.82 سال و انحراف معیار 5.093 بود. تحصیلات بیماران عمدتاً در سطح کاردانی یا کارشناسی بوده که 39% بود. از نظر جغرافیایی، 41% در شهرها، 30.8% در شهرستان‌ها، و 28.2% در روستاها سکونت داشتند. 38.5% از کل جمعیت را قوم عرب شامل می‌شدند. 95.9% از بیماران تحت بیهوشی اسپینال بوده‌اند. از لحاظ عوامل استرس‌زا، بیشترین استرس در بیماران مربوط به رنگ اتاق عمل و مشاهده تجهیزات با 51.8% گزارش شده است. سایر عوامل استرس‌زا شامل ترکیب رنگ لباس کادر و مشاهده تجهیزات با 14.9%، و ترکیب رنگ لباس کادر و نحوه برخورد کادر با 8.7% هستند. در خصوص رضایتمندی، میانگین رضایت بیماران 72.46 با انحراف معیار 10.52 است. تجزیه و تحلیل نمرات رضایتمندی نشان داد که 62.1% از بیماران رضایت بسیار بالایی داشته‌اند، 30.3% رضایت بالا و 7.7% رضایت متوسط داشتند. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که رعایت حریم خصوصی در اتاق عمل تأثیر مستقیمی بر کاهش استرس و افزایش سطح رضایتمندی بیماران دارد. با وجود تنوع قابل توجه در جمعیت مورد بررسی، اکثر بیماران نسبت به نحوه حفظ حریم خصوصی خود ابراز رضایت بالایی کرده‌اند.

زمینه و هدف: این مطالعه با هدف بررسی سطح آگاهی پرستاران در مورد مدیریت فشار کاف لوله تراشه (ETT) در بیماران بستری در بخش‌های مراقبت ویژه (ICU) انجام شده است. روش‌ها: جمعیت مورد مطالعه شامل پرستارانی با حداقل یک سال سابقه کار در ICU بود. اهداف مطالعه برای شرکت‌کنندگان توضیح داده شد و تأکید شد که پاسخ‌های آن‌ها محرمانه و ناشناس خواهد بود. پرسشنامه مورد استفاده در این مطالعه شامل دو بخش بود: بخش A شامل اطلاعات دموگرافیک پرستاران و بخش B ارزیابی آگاهی مربوط به مدیریت فشار کاف لوله تراشه و عوارض مرتبط با آن. سوالات به عوارض ناشی از پر باد شدن و کم باد شدن کاف، حجم مناسب هوا برای باد کردن کاف، وضعیت بیمار در حین نظارت و فواصل مناسب برای نظارت پرداخته بود. نتایج: از میان شرکت‌کنندگان، 43 نفر (35%) مرد و 80 نفر (65%) زن بودند. میانگین سنی پرستاران 37.4 ± 5.2 سال بود. سن، جنسیت، وضعیت اشتغال و سطح تحصیلات با دانش پرستاران رابطه آماری معناداری نداشت (P > 0.05)؛ اما سابقه کار در ICU  با دانش پرستاران رابطه آماری معناداری داشت (P < 0.05). نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه نشان می‌دهد که توجه بیشتر به آموزش و به‌روزرسانی اطلاعات پرستاران در مورد مدیریت فشار کاف لوله تراشه می‌تواند به بهبود شرایط بالینی بیماران در بخش‌های مراقبت ویژه کمک کند.