عدم پایبندی به درمان با ریواروکسابان منجر به ترومبوز سیاهرگی عمقی و آمبولی ریه شد: یک گزارش مورد: ریواروکسابان , آمبولی ریه - مزدوریان, مهناز; حسین زاده, پژمان (فصلنامه نفس, 2026)
پیشینه: ترومبوآمبولی وریدی یکی از مهم‌ترین عوارض در بیماران بی‌تحرک یا دارای عوامل خطر ترومبوز است. داروهای ضدانعقاد مستقیم مانند ریواروکسابان نقش اساسی در پیشگیری از این عوارض دارند، اما اثربخشی آن‌ها به شدت وابسته به مصرف منظم و صحیح دارو است. عدم پایبندی به درمان می‌تواند خطر ایجاد و عود ترومبوز و بروز آمبولی ریه را افزایش دهد. معرفی بیمار: بیمار مرد ۴۰ ساله‌ای با درد ناگهانی قفسه سینه و هموپتزی به اورژانس مراجعه کرد. بیمار سابقه شکستگی تیبیا چهار هفته قبل داشت و تحت درمان با ریواروکسابان بود، اما مصرف دارو را طی چند روز قطع کرده بود. در معاینه، کاهش صدا در قاعده ریه راست وجود داشت. D-dimer افزایش یافته و سونوگرافی داپلر وجود ترومبوز ورید عمقی را تأیید کرد. CT آنژیوگرافی ریه، آمبولی سگمنتال در هر دو ریه همراه با افیوژن پلور راست را نشان داد. بیمار تحت درمان با هپارین قرار گرفت و سپس مجدداً درمان با ریواروکسابان آغاز شد. پس از سه ماه درمان ضدانعقادی، بهبود کامل حاصل شد و ارزیابی‌های تکمیلی، اختلالات افزایش انعقادپذیری را رد کرد. نتیجه گیری :این مورد نشان می‌دهد که قطع یا مصرف نامنظم ریواروکسابان می‌تواند به بروز ترومبوز و آمبولی ریه منجر شود. آگاهی‌بخشی به بیماران درباره ضرورت پایبندی دقیق به درمان ضدانعقادی برای پیشگیری از عوارض خطرناک ترومبوآمبولیک ضروری است.