عوامل تعیین کننده در پذیرش کادر درمانی نسبت به واکسن کووید-19 - باقری شیخانگفشه فرزین; پاشا نسترن (فصلنامه نفس, 2024)
در دو سال اخیر جهان شاهد یک بحران انسانی بزرگ به دلیل شیوع کرونا ویروس 2019 بوده است که تمامی ابعاد زندگی در سراسر کره زمین را تحت تأثیر قرارداد و کشورهای جهان را وادار به اقدامات احتیاطی و کنترل‌های سختگیرانه برای مهار شیوع کووید-19 اعمال کرد که شامل فاصله‌گذاری اجتماعی و استفاده اجباری از پوشش ماسک می‌باشد با این‌حال، در همان ماه‌های نخستین مشخص شد که چنین اقدامات پیشگیرانه‌ای برای متوقف کردن گسترش کووید-19 ناکافی است؛ بنابراین جهان به‌اتفاق نظری در مورد تولید و توسعه واکسن به‌عنوان یکی از امیدوارکننده‌ترین استراتژی‌های مداخله بهداشتی برای کاهش شیوع کووید-19رسید (1). از دیرباز واکسن‌ها اختراع نجات‌دهنده‌ای شمرده شدند که عامل حذف و کنترل بسیاری از بیماری‌های عفونی در بسیاری از نقاط جهان بدند که علاوه بر ایجاد مصونیت مستقیم و پیشگیری از بیماری در بین افراد واکسینه شده، باعث مصونیت در برابر بیماری جامعه مورد نظر خواهد شد (2). پذیرش واکسیناسیون کووید -19 به‌عنوان یک عامل تعیین‌کننده لازم برای کنترل همه‌گیری به نظر می‌رسید اما این تصور که ویروس با نرخ بالای واکسیناسیون کاملاً کنترل می‌شود، با ظهور انواع عفونی بیشتری مانند دلتا، همراه با نسبت‌های قابل‌توجهی از افراد مردد در پذیرش واکسن در کشورها به چالش کشیده شد، از طرفی هم‌زمان با شیوع این بیماری دنیا دچار چالش بی‌اعتمادی و گسترش یافتن تئوری توطئه نیز شد و این باور توطئه درحالی‌که جوامع عمومی در انتظار تولید واکسن بودند به مسئله واکسیناسیون نیز سرایت کرد که منجر به تردید در پذیرش واکسیناسیون همگانی شد (3).