طراحی مهارکننده های زیستی آنزیم رنین با هدف کنترل فشار خون و کاهش خطر ابتلا به التهاب ریه - توسلی زینب; تقدیر مجید; رنجبر بیژن (فصلنامه نفس, 2020)
یکی از راههای کنترل فشار خون بالا غیرفعال کردن سیستم رنین – آنژیوتنسین – آلدسترون (RAAS) است. همچنین مهار این سیستم تأثیر ضد التهابی بر ریه ها دارد. مهار رنین به عنوان مرحله محدود کننده سرعت در این سیستم یک روش مؤثر برای متوقف کردن آن است. از میان مهارکننده های طراحی شده برای رنین، آلیسکیرن تنها داروی تأیید شده توسط FDA برای درمان فشارخون بالا است که یک مهارکننده رقابتی بوده و به جایگاه اتصال رنین متصل می شود. از آنجایی که این ترکیب دارای ساختاری شیمیایی است و عوارض جانبی مخصوص به خود را دارد، طراحی هدفمند ترکیبات زیستی به منظور مهار رنین ضروری به نظر می رسد. در این تحقیق، ساختار کمپلکس رنین – آنژیوتنسینوژن و پیش آنزیم رنین (پرورنین) به عنوان الگوهایی برگرفته از طبیعت برای طراحی پپتیدهای مهارکننده رنین مورد بررسی قرار گرفت. این ساختارها دارای نواحی هستند که در جایگاه فعال قرار گرفته و میانکنش های پایداری با آن ایجاد می کنند. مقایسه ساختار این نواحی از نظر پایداری، الگوی میانکنش ها، مقادیر انرژی الکتروستاتیک و واندروالس و انرژی آزاد اتصال می تواند ارائه دهنده الگویی مناسب تر برای طراحی پپتیدهای مهارکننده رنین باشد. بر این اساس در این مطالعه روش های تئوری و محاسباتی از قبیل داکینگ مولکولی، شبیه سازی دینامیک مولکولی و آنالیز MM-PBSA برای بررسی کمپلکس رنین با پپتیدهای موردنظر به کار گرفته شد. نتایج این بررسی ها نشان می دهد که پپتید برگرفته از آنژیوتنسینوژن با ایجاد کمپلکس پایدارتر و اندرکنش های قوی تر با رنین، الگوی مناسب تری برای طراحی مهارکننده این آنزیم و انجام مطالعات بعدی می باشد.