مروری بر زندگی و آثار مشاهیر طب سنتی ایران و اسلام در منطقه خراسان - خرم‌پژوه, حمیده; فیض‌آبادی, زهره; خدابخش, مژده; ساکت, خدیجه (مجله تاریخ پزشکی - علمی پژوهشی, 2019)
پیشینه تاریخی هر ملتی جزئی از هویت آن ملت می‌باشد که باید از آن به عنوان میراث گران‌بهایی محافظت نمود. ملت ایران نیز با توجه به تمدن چندهزار ساله خود میراث‌دار گنج عظیمی از دانش و دانشمندان در علوم مختلف می‌باشند. به ویژه در طول تاریخ نام دانشمندان ایرانی در حوزه طب و داروسازی خوش درخشیده است. خراسان در گذشته، منطقه وسیع و پراهمیت از ایران بوده است و حکیمان و اطبای زیادی از این منطقه پا به عرصه علم طب گذاشته‌اند. می‌توان گفت طب سنتی ایران از سرزمین خراسان بزرگ شده، رشد کرده و به سرزمین‌های اطراف گسترش یافته است. در این مطالعه، با بررسی کتب تاریخ پزشکی ایران و متون طب سنتی ایران و بررسی مقالات تاریخ پزشکی چاپ‌شده، به معرفی زندگی و آثار پزشکان مشهوری که از منطقه خراسان برخاسته‌اند می‌پردازیم. قرن‌های چهارم و پنجم قمری، سده‌های پرافتخار در فرهنگ و تمدن اسلام و ایران می‌باشند، در قرن چهارم قمری اخوینی بخارایی، اولین کتاب جامع طب سنتی ایران به زبان فارسی ـ هدایه المتعلمین ـ و ابومنصور هروی، اولین کتاب داروسازی سنتی به زبان فارسی ـ الابنیه عن الحقایق الادویه ـ را نگاشتند. حکیم میسری کهن‌ترین اثر منظوم در طب به نام دانشنامه را به زبان فارسی نگاشته است. شیخ‌الرییس بوعلی سینا، بزرگ‌ترین دانشمند جهان اسلام و ایران ـ صاحب کتاب وزین قانون ـ و ابی صادق نیشابوری ملقب به بقراط ثانی، از پزشکان نامی خراسان می‌باشند. در قرون بعدی به دنبال حمله مغول به ایران دوره‌ای از افول در علم به وجود آمد و ردپایی از دانشمندان بزرگ و آثار آن‌ها در خراسان به چشم نمی‌خورد. در دوره صفویه (قرن 10 ق.)، حکیم یوسفی هروی چندین منظومه در پزشکی می‌نگارد. از دانشمندان قرن 12 از محمدحسین عقیلی خراسانی، پزشک نامدار و صاحب کتاب‌های خلاصه الحکمه و مخزن الادویه می‌توان نام برد.