نقش والدین در ارتقای سلامت معنوی کودکان در اسلام - مقدادی, محمدمهدی; جوادپور, مریم (مجله تاریخ پزشکی - علمی پژوهشی, 2017)
مقدمه: کودک به موجب شأن و کرامت انسانی، با گرایش درونی و جاذبه معنوی به نام فطرت خداجویی و خداخواهی ـ میان روح لطیف او و کانون هستی، یعنی مبدأ اعلی ـ متولد می‌شود که بر این اساس آمادگی رشد، شکوفایی و بالندگی را دارد و توجه به حفظ و ارتقای این گوهر ارزشمند، کمال انسانی و سلامت معنوی را به ارمغان می‌آورد. از این رو، نوشتار پیشِ رو درصدد پاسخ به این سؤال است که شالوده و بنيان تربیت معنوی کودک چیست و اصول پیشگیر‌ی از آسیب‌های معنوی و راه‌کارهای تأمین سلامت معنوی در شریعت جاودانی اسلام کدامند؟ روش: در این مطالعه که به روش تحلیل مفهومی انجام شد، از متون اسلامی برای پاسخ به سوالات پژوهش استفاده شده است. یافته‌ها: ظرفیت و ظرافت وجودی کودکان اقتضای آن را دارد که والدین به عنوان نخستین و مهم‌ترین مربیان هدایت‌گر و پرورش‌دهنده فطرت کودک، در راستای حفظ، نگهداری و حمایت از روح و روان آسیب‌پذیر او، بر پایه مصلحت و در سایه احیای شخصیت کودک، همراه با تأمین رفاه، ایجاد معرفت و تقویت فرهنگی، به دور از هر گونه افراط و خشونت و با آموزش تدریجی و سالم‌سازی محیط، می‌توانند در ارتقا و پرورش سلامت معنوی طفل، نقش محوری ایفا نمایند. بحث و نتیجه‌گیری: بر پایه آموزه‌های اسلامی، هر گونه انحراف و کج‌روی به صورت مستقیم یا غیر مستقیم، در جهت سرکوب فطرت توحیدی می‌تواند پیامدهای زیان‌باری در روح و روان طفل ایجاد نموده و سلامت معنوی وی را مورد آسیب قرار دهد. از این رو غفلت یا كم‌توجهی والدین به سلامت معنوی كودك نه تنها بالندگی و سعادت وی، بلکه خانواده و جامعه را تحت مخاطرات ناگواری قرار می‌دهد.