مشروعیت وثیقه گذاری اعضای بدن انسان زنده: رهن اعضای بدن - عامریان شقایق; کیخا مصطفی; احمدی میثم (مجله علمی - پژوهشی فقه پزشکی, 2022)
زمینه و هدف: امروزه ارتباط انسان با «اعضای بدن» خویش، در حل برخی موضوعات مستحدثه مانند رهن اعضای غیر رئيسه بدن بسیار مورد توجه قرار می‌گیرد. تعیین نوع رابطه و قلمرو این مهم، با ریشه‌یابی فقهی حقوقی و همچنین توجه به مالکیت اعضای بدن در حین حیات از جمله مباحثی است که باید مورد بازپژوهی قرار گیرد. امروزه اوضاع نابسامان اقتصادی و شرایط بد معیشتی به ویژه در خانواده‌های بی‏سرپرست باعث شده است که کمتر کسی به عنوان وثاقت و ضمانت برای آنان در امور مختلف پا پیش گذارد. همچنین با توجه به اینکه غالب مجرمین به عنوان مصداقی از مدیونین در بند، از ضعف اقتصادی و معیشتی برخوردارند و امکان تدارک دیه برای آنها یا عاقله آنان وجود ندارد و از طرفی ذی‌حق نیز خواهان حقوق خود است، فرد مدیون می‌تواند برخی از اعضای (غیررئيسه) بدن خود را به عنوان سرمایه‌ای که اکنون مالکیت دارد در رهن قرار دهد تا بتواند دیه را با اشتغال در جامعه فراهم سازد. حال بررسی این موضوع مهم است که آیا در صورت عدم تدارک، طبق قاعده «اذن در شیء اذن در لوازم آن نیز است» این اختیار برای ذی‌حق وجود خواهد داشت تا با درخواست قانونی و طی طریق رویه قضایی و معرفی به مؤسسات بهداشتی و درمانی، به اهداء و فروش اعضای غیر رئیسه بدن او بپردازد یا خیر؟ مواد و روش‌ها: پژوهش پیش رو با روش توصیفی تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانه‌ای پس از بررسی مالکیت داشتن اعضای بدن به بررسی امکان‌سنجی رهن اعضای بدن با توجه به ارکان عقد رهن می‏پردازد. نتیجه‌گیری: با عنایت به نظریه مشهور فقها، با قواعد و ادله‌ای ازجمله، «قاعده تسلیط»، «اصل اباحه»، «ابقای عین با استیفای منافع»، «اصل رضائی بودن توافقات»، «منافع عقلایی بر وجه مصلحت» و ... مشروعیت وثیقه‌گذاری اعضای بدن محرز می‌گردد.