رازداری و نقض آن در بیماری‌های مقاربتی از منظر مکاتب فلسفی نتیجه‌انگار و وظیفه‌انگار - شیخ طلیمی, میثم; عمانی سامانی, رضا (مجله اخلاق پزشکی - علمی پژوهشی, 2016)
زمینه و هدف: رازداری اصلی بنیادین در اخلاق پزشکی قلمداد می‌شود. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی رازداری و نقض آن در بیماری‌های مقاربتی از منظر مکاتب فلسفی نتیجه‌انگار و وظیفه‌انگار صورت گرفته است تا «خیر اخلاقی» در زمینه مورد نظر آشکار گردد. مواد و روش‌ها: در مطالعه مروری حاضر با بهره‌گیری از کلید واژه‌های بیماری‌های مقاربتی و رازداری و هشدار به شریک جنسی که طیف وسیعی از مطالعات اخلاق پزشکی را به خود اختصاص داده است، در پایگاه‌های اطلاعاتی PubMed، SID و Google Scholar جستجو و مقالات و متون مرتبط جستجو و مورد تحلیل قرار گرفت. ملاحظات اخلاقی: اصول اخلاقی در جستجو و استناد به متون رعایت شد. یافته‌ها: این دیدگاه‌ها خود دستخوش دیدگاه‌های جدیدی شده، چنانکه دیگر نمی‌توان رازداری مطلق را از مکتب وظیفه‌انگار دریافت، لذا در گام اول پزشک با بیان حقایق به بیمار، وی را رهنمون به گفتن موضوع به شریک جنسی‌اش نماید. اگر فرد مبتلا توانایی بیان موضوع به شریک جنسی‌اش را نداشته باشد، پزشک می‌تواند با راهنمایی‌ها و آموزش‌های لازم به بیمار، به وی در این راه کمک نماید و در صورتی که بیمار همچنان قادر به اقدام نباشد با کسب رضایت از او، این امر را بر عهده گیرد. از آنجایی که جستجو و شناسایی شریک جنسی مسؤولیت پزشک تلقی نمی‌شود، اگر شریک جنسی به پزشک مراجعه نماید، پزشک می‌تواند با رعایت بندهای پیشین، راز بیمار را در حد «ضرورت» با شریک جنسی وی در میان گذارد. هرگاه بیمار مبتلا فاقد اهلیت باشد و ضرورت اقتضا نماید، باید سرپرست یا اولیای وی را در جریان راز بیمار قرار داد، در غیر این صورت باید بهترین نفع بیمار مد نظر قرار گیرد. نتیجه‌گیری: در جمع‌بندی دیدگاه‌های موجود در اخلاق هنجاری، مناسب است از مطلق‌اندیشی دست شسته و با تجمیع دیدگاه‌ها در عین احترام به اصل رازداری، بهترین نفع را برای هیأت اجتماع و در رأس آن‌ها شریک جنسی بیمار بر اساس آنچه عقل سلیم آن را بدیهی می‌یابد، در نظر قرار داد.