ارتباط دینداری سنتی ـ پویا و بروز انفارکتوس قلبی - عباسی, محمود; اکرمی, فروزان (مجله اخلاق پزشکی - علمی پژوهشی, 2016)
زمینه و هدف: بررسی‌های بین فرهنگی‌ رابطه اعتقاد مذهبی با سلامت و بهبودی را نشان داده‌اند. از این رو مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط میزان دینداری سنتی ـ پویا و نوگرایی با بروز انفارکتوس قلبی انجام گرفته است. مواد و روش‌ها: مطالعه مورد ـ شاهدی حاضر با هدف تعیین ارتباط بین دینداری سنتی ـ پویا و بروز انفارکتوس قلبی بر روی بیماران مراجعه‌کننده به بیمارستان طالقانی ـ تهران وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در سال 1395 انجام شده است. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه محقق‌ساخته، 15 گویه‌ای با مقیاس لیکرت 5 امتیازی بوده است. نمونه‌گیری به صورت تمام‌شماری انجام شده و داده‌ها در افراد بی‌سواد به روش مصاحبه و در سایر شرکت‌کنندگان به روش خوداظهاری جمع‌آوری شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 20 انجام گرفت. ملاحظات اخلاقی: پس از بیان اهداف و فرایند پژوهش و تأکید بر بی‌نامی پرسشنامه‌ها و محرمانگی، رضایت شفاهی شرکت‌کنندگان اخذ گردید. یافته‌ها: گروه مورد شامل 165 (40%) نفر و گروه کنترل شامل 246 (60%) نفر بودند. اغلب شرکت‌کنندگان فارس، شیعه، 39-30 ساله، دارای تحصیلات متوسطه، کارمند و میزان درآمد ماهیانه ده میلیون ریال یا بالاتر، دارای فعالیت فیزیکی، و غیر سیگاری بودند. میانگین دینداری سنتی ـ پویا در کل بیماران مورد مطالعه 0/45±3/98 (5-0) بوده، 14% از شرکت‌کنندگان از سطح دینداری متوسط (70-48 درصد) و 86% از آنان از سطح دینداری مطلوب (بیشتر از 70%) برخوردار بودند. میانگین دینداری سنتی ـ پویا در دو گروه مطالعه (t=0/57 ، p=0/56) تفاوت معنی‌داری نداشت، اما در بین بیماران با و بدون فعالیت فیزیکی، سطوح تحصیلی مختلف، سطوح مختلف درآمد، قومیت‌های مختلف تفاوت معنی‌دار داشت(0/05>p). نتیجه‌گیری: عدم مشاهده تفاوت معنی‌دار در میزان دینداری سنتی ـ پویا در دو گروه مورد مطالعه، حاکی از آن است که برای کاهش بروز این واقعه لازم است بیماران مستعد با دریافت مراقبت معنوی با کمک مراقبین سلامت آموزش‌دیده، در راستای به کارگیری اعتقادات خود در کنترل استرس و سایر عوامل خطر توانمندی لازم را کسب نمایند. برنامه‌ریزی برای ارائه مراقبت معنوی در بیماران مستعد توسط سیستم مراقبت سلامت توصیه می‌گردد.