مقام انسان - در ادبيات با نگرش به قرآن مجيد - آذر, اسماعیل; نصرت‌زادگان, نسترن (مجله اخلاق پزشکی - علمی پژوهشی, 2016)
آياتي در قرآن مجيد راجع به «انسان» آمده كه (اختصاص به خلقت يا انسان اول ندارد و) شامل همه انسان‌ها و موجوديت انسان بر اساس مشي و ارادة خداوندي مي‌باشد همچنانكه نمونه‌هاي فراواني در مثنوي مولوي و يا آثار نظامي گنجوي از اين جهت وجود دارد. اطلاق واژة «انسان» به خاطر انس گرفتن او با ديگران براي ادامة زندگي اجتماعي است، چرا كه بدون برقرار كردن اين ارتباط انساني قادر به ادامه حيات نمي‌‌باشد. حق تعالي موجودي به نام انسان آفريد كه جامع تمام نيروهاي ظاهري و باطني، مادي و معنوي، ملكي و ملكوتي است. هر صفت و هر خاصيتي كه در طبيعت و ذات يك انسان وجود داشته باشد به طور طبيعي در طبيعت تمام انسانها يافت مي‌شود. بيشترين مضاميني كه در نيل انسان به حقيقت و عدالت در ادبيات فارسي آمده (مفهوم اصلي و پيام موجود در آنها) از قرآن مجيد اخذ شده است. انسان به هر اندازه كه به صفات خداوندي متصف شود به همان اندازه به خالق واحد نزديك شده است.