بررسی مناسب ‌بودن آسانسورهای استان مازندران برای استفاده نابینایان و افراد استفاده‌کننده از صندلی چرخدار در سال 1389 - گلستانی‌بخت, مهدی; ربيعي, خديجه; مجتهدزاده, مهران (مجله اخلاق پزشکی - علمی پژوهشی, 2013)
بر اساس قانون جامع حمايت از حقوق معلولان که در سال 1383 به تصويب مجلس شوراي اسلامي رسيد باید اماکن عمومي و خصوصي برای افرادکم‌توان همانند نابینایان و کسانی که از صندلی چرخدار استفاده می‌کنند، بر اساس استانداردهای کشوری و بین‌المللی باشد. این مطالعه به منظور بررسی وضعیت آسانسورهای این اماکن برای استفاده این افراد دراستان مازندران طراحی شد. پژوهش از نوع مطالعه توصیفی مقطعي و در تابستان سال 1389 انجام شد. با مشاوره و بر اساس منابع، چك‌ليستی شامل وجود در کشویی برقی آسانسور، مساحت مناسب داخل آسانسور برای افراد استفاده‌کننده از ویلچر، جایگاه و ارتفاع مناسب کلیدهای داخل و خارج آسانسور برای افراد استفاده‌کننده از ویلچر، کلیدهای داخل و خارج مخصوص نابینایان و کم‌بینایان براي این افراد تهیه شد. پایایی چك‌ليست با روش آزمون مجدد بررسی شد (0/77=r). ساختمان‌های با مصرف عمومی در 4 گروه آموزشی، درمانی، خدماتی، اقامتی ـ تفریحی به شکل تصادفی و برای مواردی که تعداد محدودی وجود داشت به روش سرشماری انتخاب شد. یافته‏ها با استانداردهاي كشوري و بين‏المللي مقايسه و جهت تجزیه و تحلیل داده‏ها از آمار توصیفی استفاده گردید. 3500 مركز شامل (53%) 1310 مركز خدماتي، (40%)1010 مركز اقامتي ـ تفريحي، (33%)830 مركز درماني و (14%)350 مركز آموزشي بررسي شدند. 94% مراکز اقامتی ـ تفریحی، 93% مراکز خدماتی، 92% مراکز درمانی و 83% مراکز آموزشی فاقد چهار فاکتور ضروری ذکرشده برای افراد استفاده‌کننده از ویلچر، نابینایان و کم‌بینایان بود. تحقيق نشان داد كه با وجود قانون برای رعایت استانداردهاي كشوري و بين‏المللي، اکثر قريب به اتفاق ساختمان‌های مورد نیاز افراد کم‌توان، برای آنها قابل استفاده نیست و یا به سختی و به شکل ناقص مورد استفاده قرار می‌‏‏گیرد. نقش قضایی، نظارتی و اجرایی دولت در اجرای درست این قانون لازم و ضروری مي‌باشد.