ملاحظات‌ اخلاقي‌ در قطع‌ حمايت‌ از حيات‌ مردگان‌ مغزي‌ - نظري‌ توكلي سعيد (مجله اخلاق پزشکی - علمی پژوهشی, 2016)
توسعه‌ شهرنشيني‌ به‌ همان‌ اندازه‌ كه‌ فرصت‌ زندگي‌ بهتر را فراهم‌ مي‌سازد، سلامت‌ روحي‌ و جسمي‌ انسان‌ را با خطرهاي‌ فراواني‌ نيز مواجه‌ كرده‌ است‌. هرچند حفظ‌ سلامت‌ و درمان‌ انسان‌هايي‌ كه‌ سلامت‌ آن‌ها با بروز بيماري‌ به‌ خطر افتاده‌، وظيفه‌ اصلي‌ جامعه‌ پزشكي‌ است‌؛ اما پزشكان‌ در روند درمان‌ بيماران‌ گاه‌ با رخدادهايي‌ روبرو مي‌شوند كه‌ عمل‌ به‌ آن‌ وظيفه‌ ذاتي‌ را مورد ترديد قرار مي‌دهد. شكي‌ نيست‌ كه‌ دانش‌ پزشكي‌ با وجود برخورداري‌ از تكنولوژي‌ برتر، همچنان‌ در درمان‌ برخي‌ از بيماري‌ها ناكام‌ است‌. اين‌ ناكامي‌ ما را با دو پرسش‌ اخلاقي‌ و به‌ دنبال‌ آن‌ حقوقي‌ مواجه‌ مي‌سازد: آيا عدم‌ اقدام‌ به‌ درمان‌ بيماراني‌ كه‌ بر اساس‌ داشته‌هاي‌ موجود پزشكي‌ قابل‌ درمان‌ نيستند، كاري‌ پسنديده‌ است‌؟ آيا خودداري‌ از ادامه‌ درمان‌ بيماراني‌ كه‌ روش‌هاي ‌مختلف‌ درماني‌ بر آنان‌ مؤثر نيست‌، روا است‌؟ پاسخ‌ مثبت‌ يا منفي‌ به‌ اين‌ دو پرسش‌، به‌ دنبال‌ خود بحثي‌ حقوقي‌ را در مسؤولت‌ و عدم‌ مسؤولت‌ پزشكان‌ و كادر درماني‌ كه‌ از درمان‌ خودداري‌ كرده‌ يا از ادامه‌ درمان‌ باز مي‌ايستند، در پي‌ خواهد داشت‌. بررسي‌هاي‌ انجام‌ شده‌ در اين‌ مقاله‌ نشان‌ مي‌دهد كه‌ پذيرش‌ روح‌ براي‌ انسان‌ در نظام‌ اخلاقي‌ و البته‌ حقوقي‌ اسلام‌، ما را به‌ اين‌ نتيجه‌ خواهد رساند كه‌ تا يقين‌ به‌ جدايي‌ روح‌ از جسم‌ (مرگ‌) به‌ وجود نيايد، انسان‌ محكوم‌ به‌ حيات‌ است‌. در چنين‌ حالتي‌، نه‌ تنها حفظ‌ حيات‌ انسان‌ امري‌ پسنديده‌ و اجتناب‌ از آن‌ ناپسند است‌، بلكه‌ كادر درماني‌ در صورت‌ خودداري‌ از درمان‌ يا اجتناب‌ از ادامه‌ آن‌، مسؤول‌ خواهند بود.