سخن سردبیر - عباسی محمود (مجله اخلاق پزشکی - علمی پژوهشی, 2016)
در پرتو فناوریهای نوین پزشکی و چالشهای فراروی آن همواره این سؤال مطرح است که چگونه باید الگوهای اخلاقی خود را انتخاب کنیم. گاهی این انتخاب چنان ساده به نظر میرسد که ما حتی این الگوها را نمیبینیم. مثلاً هیچگاه هوشیارانه تصمیم نمیگیریم که به تسلی خاطر دوست نزدیکی که فرزندش کشته شده بپردازیم بلکه ناخودآگاه این کار را انجام میدهیم. گاهی الگوهای انتخابی باعث پریشانی ما میگردد، مثلاً عدم اطمینان از مبادرت به سقط جنین یا مخالفت با جنگی قریبالوقوع یا دانستن آنچه که باید انجام دهیم ولی نمیدانیم چگونه، یا زمانی که تمام انتخابهای پیش رو قابل اعتراض به نظر میرسند یعنی هیچ یک ایدهآل نیستند و نمیخواهیم عواقب آنها را در زندگی خود بپذیریم. بهترین مثال در این زمینه «انتقامجویی» است که در داستان و فیلمی به همين نام توصیف شده است: یک افسر نازی، زنی لهستانی به نام سوفی را مجبور میكند تا یکی از فرزندانش را برای کشته شدن انتخاب کند. افسر به زن میگوید که در صورت انجام ندادن این کار هر دو آنها را میکشد. این زن بالاجبار انتخاب میکند و با عواقب این انتخاب زندگی میکند، حتی اگر «انتخاب نکردن» را انتخاب کند. بدون شک برخی از افراد در قبال مسائل اخلاقی بیتوجه بوده و کورکورانه علایق خودشان را دنبال میکنند و هرگز به تأثیر اعمالشان بر روی دیگران توجه ندارند. ما باید خوشحال باشیم که چنین افرادی بر دنیا حاکم نیستند، وگرنه در مدت زماني کوتاه اصلاً دنیایی باقی نمیماند که بتوان بر آن حکومت کرد. خوشبختانه اکثر مردم از ابعاد اخلاقی زندگی خود مطلع هستند، ولی متأسفانه بسیاری از ما ارزش و اهمیت این ابعاد را به طور کامل درک نمیکنیم، زیرا بینش و بصیرت اخلاقی ما محدود است. بسیاری از ما نقاط کور اخلاقی زیادی داریم. در اکثر مواقع که اطلاعات تاریخی، سیاسی، اقتصادی، روان شناختی و جامعه شناسی كه میتواند ما را از اعمال اخلاقی آگاه سازد، چشم پوشی میکنیم. برای انتخاب بهتر باید از گزینهها و اطلاعات پیش زمینهای مرتبط آگاه شویم و نتایج و عواقب اعمالمان را هم برای خودمان و هم برای دیگران ارزیابی کنیم. ما میتوانیم یاد بگیریم که تصمیمات اخلاقی آگاهانه بگيریم و اين مهم تنها با تلاش و تمرین محقق میگردد....