سلامت معنوی در مراقبت‌های نگهدارنده پایان حیات در نظام سلامت - عباسی محمود; شمسی گوشکی احسان; موحدی هدیه; صفاری صبا (مجله اخلاق پزشکی - علمی پژوهشی, 2014)
بشر همواره برای حیات تقلا می‌کند و این امر در مواجهه با مرگ بیشتر رخ می‌نماید. روبرو شدن با مرگ همیشه همراه با اضطراب و وحشت بوده است؛ و این موضوع زمانی تشدید می‌شود که فرد از مرگ حتمی خود آگاه گردیده و در فرآیند پایان حیات قرار می‌گیرد. نظر به اینکه در عصر حاضر به واسطۀ پیشرفت دانش پزشکی پروسۀ پایان حیات طولانی شده و اغلب، فرد این مرحله از زندگی را در بیمارستان، در انزوا و اضطراب سپری می‌نماید، اندیشیدن تدابیر و تمهیداتی جهت رفع این مسائل در مرحله پایان حیات، اهمیت می‌یابد. از جمله عوامل تأثیرگذار در تسکین رنج روانی و انزوای عاطفیِ ناشی از سپری شدن روند منتهی به مرگ، به خصوص در نهاد بیمارستانی، مراقبت معنوی‌ می‌باشد که با تقویت بعد معنوی بیماران، منجر به تقویت سلامت معنوی آن‌ها می‌گردد. با توجه به اهمیت جایگاه مراقبت معنوی در پایان حیات و ملازمت آن با مفهوم سلامت معنوی، در این پژوهش سعی شده با مرور مطالعات صورت گرفته در این حوزه، اهمیت ارائۀ این نوع خدمات و نحوۀ مکانیسم تأثیر آن بر سلامت معنوی بیمار مورد بررسی قرار گیرد و با ارزیابی نقاط ضعف و قوت پژوهش‌هایِ صورت گرفته، لزوم و چگونگیِ ارائۀ مراقبت معنوی در ایران را با توجه به پیش زمینه‌هایِ اعتقادی و فرهنگیِ آن نتیجه‌گیری نماید.