مقایسه‌ی هوش معنوی وخودانضباطی پرستاران زن و مرد در بخش‌های ویژه و عمومی بیمارستان‌های شهر تهران - رضایی حقیقت, کبری; خدابخشی کولایی, آناهیتا (پژوهش در دین و سلامت, 2015)
سابقه و اهداف: برخورداری از هوش معنوی و خودانضباطی تأثیر بسزایی در خدمات‌رسانی کادر درمانی به بیماران دارد و دارا بودن این ویژگی در پرستاران بخش ویژه از اهمیت بیش‌تری برخوردار است. بنابراین در این پژوهش به بررسی هوش معنوی و خودانضباطی در مردان و زنان پرستارشاغل در بخشهای ویژه و عمومی بیمارستانهای شهر تهران پرداخته شده است. مواد و روش‌ها: مطالعه به صورت توصیفی- مقایسه‌یی است که بر روی 180 نفر از پرستاران زن و مرد شاغل در بیمارستانهای دانشگاهی تهران، به صورت تصادفی- خوشه‌یی چند مرحله‌یی انجام شد. برای جمع‌آوری دادهها، از پرسش‌نامه‌ی خودانضباطی و پرسش‌نامه‌ی هوش معنوی استفاده شد. در نهایت، تحلیل داده‌ها با استفاده از واريانس چندمتغيري(MANOVA) انجام پذیرفت. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد تفاوت معناداری بین پرستاران بخش ویژه و عمومی، از نظر هوش معنوي و خودانضباطی وجود ندارد(p<0.05). همچنین، تفاوت گروه‌های زن و مرد از نظر هوش معنوي معنيدار نیست(p<0.05)؛ اما تفاوت دو گروه زن و مرد پرستار، از نظر متغيرهاي خودانضباطی معني‌دار است(p<0.05) و زنان از خودانضباطی بالاتری برخوردارند. نتیجه‌گیری: با توجه به نتیجه‌های پژوهش حاضر، می‌توان گفت که خودانضباطی و هوش معنوی در کار با بیماران در بخش‌های درمانی، از متغیرهای روان‌شناختی مؤثر است و در امر آموزش و به کارگماری پرستاران باید به این موردهای خاص، توجه ویژه داشت.