عدالت در حوزۀ سلامت با تأکید بر بیانات مقام معظّم رهبری - میرهادی تفرشی سید محمد رضا; یوسفی بتول (پژوهش در دین و سلامت, 2021)
سابقه و هدف: عدالت یکی از پرجاذبه‌ترین مفاهیم در تاریخ بشر بوده است و مجاهدان زیادی جان خویش را در این راه فدا نمودهاند. عدالت شقوق زیادی دارد و یکی از مهم‌ترین و فراگیرترین انواع آن عدالت اجتماعی است. عدالت اجتماعی نیز زیرشاخه‌ها و شاخص‌های فراوانی دارد و وضعیت سلامتی مردم یکی از مهم‌ترین معیارهای سنجش آن است که نگرشها و نظریههای متعدد و متنوعی در این حوزه طرح شده است. هدف از این مقاله بررسی عدالت در حوزۀ سلامت با تأکید بر بیانات مقام معظّم رهبری بوده است. روش کار: این مطالعه از نوع مروری و جست‌وجوی نظاممند است که با روشی توصیفی و با مرور مقالات در بهار سال 1399 از پایگاههای علمی همانند اسکوپوس، پایگاه سازمان بهداشت جهانی و نورمگز موضوع بررسی شده است؛ همچنین بر اساس پایگاههای رسمی جمهوری اسلامی و نیز دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیتالله خامنهای به بررسی اسناد راهبردی، قوانین اساسی و مدنی، سیاستهای ابلاغی پس از انقلاب 1357 تاکنون و سخنان رهبر جمهوری اسلامی ایران طی 41 سال زعامت و به تحلیل و تبیین دیدگاه ایشان در موضوع پرداخته شده است. مؤلفان مقاله تضاد منافعی گزارش نکرده‌اند. یافته‌ها: با توجه به یافته‌های پژوهش، عدالت در حوزۀ سلامت و توجه به مقولۀ بهداشت عمومی، جایگاهی مهم در اسناد بالادستی، قوانین و بودجهبندی در جمهوری اسلامی ایران دارد و مقام معظّم رهبری همواره بر این موضوع تأکید ویژه داشته‌اند. نتیجه‌گیری: برخی از اصول و شاخصهای نظری و عملی مقام معظّم رهبری را در حوزۀ سلامت میتوان توجه به اسناد بالادستی و راهبردی ازجمله سند چشم‌انداز بیستساله‌ و سیاست‌های کلی «سلامت» نام برد. شاخص دیگر تأکید بر رویکرد اسلامی و معنویت است که تأثیر این عامل در مهار کرونا مشهود بوده است. شاخص مهم دیگر در حوزۀ سلامت، عقلانیت است؛ زیرا عدالت از مقولاتی است که در آن علاوه‌بر تمهیدات نظری، به شاخص‌سازی و تدوین برنامۀ عملیاتی نیز نیاز است. نگرش مبنایی و پیشگیرانه، انکارنکردن واقعیتها و ارتقای جایگاه کادر سلامت و درمان از شاخصهای دیگر است. استناد مقاله به این صورت است: Mirhadi-Tafreshi SMR, Yousefi B. Justice in the Field of Health with an Emphasis on the Statements of the Supreme Leader. Journal of Pizhūhish dar dīn va salāmat. 2021;7(1):150-163. https://doi.org/10.22037/jrrh.v7i1.31116