بررسی روند تغییرات کیفیت آزمون عینی ساختارمند بالینی برای سنجش صلاحیت بالینی دانشجویان پزشکی در دانشگاه علوم پزشکی تهران - باستان حق, احسان (مجله انجمن آنستزیولوژی و مراقبت‌های ویژه ایران, 2023)
مقدمه: با توجه به آنکه در سالهای اخیر آزمون صلاحیت بالینی به منظور سنجش عملکرد دانشجویان پزشکی پیش از فارغ التحصیلی اجرا میشود، بررسی ویژگیهای سایکومتریک آن به منظور اتخاذ تصمیمات مدیریتی در زمینه برگزاری یک آزمون روا و پایا ضروری است. روش کار: در این مطالعهی گذشته نگر، تمامی دانشجویان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران که در طی سال تحصیلی 2017-2018 در آزمون صلاحیت بالینی شرکت کردند، وارد مطالعه شدند. نمرات شرکت کنندگان به تفکیک ایستگاهها و نمره کل آزمون آسکی جمعآوری و تحلیل شد. به منظور بررسی کیفیت آزمون آسکی صلاحیت بالینی، ضریب دشواری، ضریب تمیز، R2 و تمایز بین درجات با استفاده از نرم افزار SPSS محاسبه شد. پایایی آزمون با استفاده از آلفای کرونباخ تعیین شد. همبستگی بین معدل کل دانشجویان با نمره نهایی آسکی محاسبه شد. یافته‌ها: تعداد 327 نفر کارورز در قالب 4 دورهی برگزاری آزمون صلاحیت وارد مطالعه شدند. مقدار R2 برای هر آزمون به ترتیب از 33/0 تا 78/0، 75/0 تا 91/0، 63/0 تا 90/0 و 53/0 تا 89/0 بدست آمد. مقدار آلفای کرونباخ آزمون از 52/0 تا 76/0 به دست آمد. دامنه ضریب تمیز به ترتیب برای هر آزمون برابر 02/0- تا 52/0، 09/0- تا 64/0، 05/0- تا 64/0 و 94/0 تا 1 بود. دامنه ضریب دشواری به ترتیب برای هر آزمون برابر 68/0 تا 93/0، 21/0 تا 88/0، 62/0 تا 91/0 و 72/0 تا 96/0 بود. ضریب همبستگی بین معدل کل و نمره نهایی آسکی صلاحیت بالینی 56/0 (001/0 >P) محاسبه شد. نتیجهگیری: ضرایب تحلیل پس آزمون آسکی در نوبتهای مختلف اجرای میتواند به دلیل اثرات آموزشی اجرای آزمون بر یادگیری دانشجویان و بهبود کیفیت طراحی ایستگاهها تغییر کند. محاسبه شاخصهای سایکومتریک متناسب با آزمونهای مبتنی بر عملکرد برای تحلیل ایستگاهها و نیز تحلیل کل آزمون قابل اجرا است و اطلاعات مفیدی در خصوص نقاط مثبت و منفی آزمون در اختیار میگذارد که برای ارائه راهکارهای اصلاحی حائز اهمیت است. کلید واژه ها: صلاحیت، آزمون آسکی، پزشکی، کیفیت آزمون مقدمه ارزیابی عملکرد دانشجویان پزشکی همواره به عنوان یکی از حساسترین وظایف پیش رو موسسات آموزشی به شمار می‌آید (1). به این منظور متخصصان آموزش پزشکی در جستجوي روش‌هاي معتبري بوده‌اند كه به ‌طور مؤثر دانش و كارآيي باليني دانشجويان را ارزيابي كنند (2). مرور شواهد نشان میدهد با وجود روش‌های متعدد ارزشیابی بالینی، به طور معمول ارزیابی دانشجویان محدود به اطلاعات ذهنی بوده نه سنجش مهارت‌های بالینی و عملی دانشجویان (3). از بین آزمونهای مختلف معرفی شده، آزمون عینی ساختارمند بالینی با ارائه نتایج رضایتبخش، فرایند ارزیابی آموزشی را متحول کرده است (4). به علاوه در مقایسه با آزمون موارد بالینی سنتی، از عینیت و پایایی بهتری برای ارزیابی مهارتهای بالینی برخوردار میباشد (5).