گزارش يک مورد بيمار مشکوک به هيپرترمي بدخيم به دنبال مصرف ايزوفلوران - عباسپور, هادی; شاهين‌فر, جواد; خاکساری, مهدی; کاملي, احمد (مجله انجمن آنستزیولوژی و مراقبت‌های ویژه ایران, 2016)
چکيده سابقه و هدف: هيپرترمي بدخيم از کنتراانديکانسيون‌هاي استفاده از سوکسنيل کولين وداروهاي هوشبر استنشاقي تبخير شونده و يک اختلال فارماکوژنتيک وحادثة تهديد کننده زندگي است. هدف در این مطالعه، بررسی يک مورد بيمار مشکوک به هيپرترمي بدخيم بدنبال ايزوفلوران است. معرفي بيمار: بيمار مرد، 18ساله با وزن 60 کيلوگرم کانديد عمل يورتروسکوپي بود. بيمارو اعضاء خانواده او هيچ سابقهاي از بيماري عصبي-عضلاني نداشتند. بيمار سابقة بیهوشی نداشت. القاء بیهوشی بيمار با پروپوفول شروع و با اکسيژن، نيتروس اکسايد، پروپوفول و ايزوفلوران ادامه يافت. بيمار بعد از اتمام عمل جراحي در ريکاوري رژيديتي عضلات ماستر داشت. درجه حرارت مرکزي بيمار با سرعت بالا وبه 41 درجه سانتيگراد رسيد. با توجه به اختلالات اسيد-باز و تاکيکاردي، تاکي‌پنه، افزايش دياکسيد کربن انتهاي بازدمي و عود مجدد بعد از 36 ساعت در اين بيمار مي‌تواند علائمي مبني بر بروز هيپرترمي بدخيم باشد. درمان با استفاده از دانترولن و درمان محافظتي انجام شد. نتيجهگيري: با اينکه تشخيص قطعي هيپرترمي بدخيم با بيوپسي عضلات است ولي در صورت بروز علائم دال بر هيپرترمي بدخيم درمان با دانترولن و درمان‌هاي نگهدارنده شروع ميشود که خود ميتواند از شدت علائم و عوارض احتمالي جلوگيري کند. طيف وسيعي از علائم قابل انتظار است. عود مجدد علائم ميتواند تا 36 ساعت بعد بدون محرک رخ دهد. گل‌واژگان: هيپرترمي بدخيم، ايزوفلوران، پروپوفول