بررسی ارتباط بین توده های شکمی زیرجلدی و عمقی با خصوصیات جمعیت شناختی بیماران مراجعه کننده به بیمارستان امیرالمومنین(ع) تهران طی سال¬های 1391 تا 1402 - Shahmansouri, Marjan (مجله انجمن آنستزیولوژی و مراقبت‌های ویژه ایران, 2025)
مقدمه و هدف: با توجه به اهمیت، شیوع و عوارض بالای تودههای شکمی، این مطالعه با هدف تعیین شیوع ضایعات خوشخیم و بدخیم شکمی و ارتباط آن با خصوصیات جمعیتشناختی طی یک مطالعهی وسیع شش ساله انجام گرفت. مواد و روشها: در این مطالعهی تحلیلی- مقطعی، پروندههای بالینی 721 بیمار مبتلا به توده شکمی زیرجلدی و عمقی تحت جراحی در بیمارستان امیرالمومنین(ع) تهران طی سالهای 1402-1391، با توجه به معیارهای ورود، به روش در دسترس بررسی شد. اطلاعات دموگرافیک و پاتولوژی از این پروندهها استخراج گردید. یافتهها: در کل، 9/6 درصد (50 مورد) بدخیم و مابقی خوشخیم بودند. شایعترین تودههای خوشخیم، میوم (7/36 درصد) و هایپرپلازی پروستات (1/20 درصد) و شایعترین موارد بدخیم، بهترتیب: سرطانهای مثانه (0/16 درصد) و تخمدان (0/14 درصد) بود. سن افراد دچار تومورهای بدخیم، با تفاوت معنیداری بالاتر از افراد با تومورهای خوشخیم بود (23/15 ± 96/54 در مقابل 59/15 ± 42/45 سال و 001/0 > p). شیوع موارد بدخیمی در مردان به میزان معنیداری بالاتر از زنان بوده است (0/54 در مقابل 0/46 درصد و 001/0 > p). اما بین سابقه خانوادگی توده شکمی (055/0 = p) و سال مراجعه (259/0 = p) با نوع توده، ارتباط آماری معنیداری وجود نداشت. نتیجهگیری: تودههای بدخیم شکمی در سنین بالاتر و مردان، شایعتر است. واژگان کلیدی: شکم، بدخیمی، توده خوشخیم، مشخصات دموگرافیک