مقایسة اثرات همودینامیک لوله‌گذاری تراشه با تیغة مکینتاش و میلر - جری‌نشین هاشم; صادقی‌زاده ندا; کریمی زهرا; عبدی نسیم; شوروئی محمد هادی; فکرت فریدون (مجله انجمن آنستزیولوژی و مراقبت‌های ویژه ایران, 2016)
مقدمه: لارنگوسكوپی و لوله گذاری داخل تراشه، تحریک دردناکی در حین بیهوشی عمومی می باشند که باعث افزایش فشارخون و تاكیكاردی می شود. افزایش فشارخون و تاكیكاردی میتواند در قلب ایسكمیك باعث تشدید ایسكمی و ایجاد آریتمی و انفاركتوس میوكارد شود. هدف از این مطالعه، مقایسه میزان اثرات همودینامیك لوله گذاری تراشه از طریق دو تیغه مکینتاش و تیغه میلر می باشد. مواد و روش ها: این پژوهش یک مطالعه کارازمایی بالینی می باشد که در سال 92-93 در دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان بر روی 203 بیمار کاندید عمل جراحی الکتیو به صورت تصادفی به دو گروه لارینگوسکوپی با تیغه مکینتاش( 103 نفر) و لارینگوسکوپی با تیغه میلر (100 نفر) تقسیم شدند. پارامترهای همودینامیک بیماران در مرحله پایه، بعد از القاء بیهوشی و قبل اینتوباسیون، بلافاصله بعد از اینتوباسیون و دقایق یک، سه و پنج بعد از اینتوباسیون اندازه گیری و ثبت شد. پس از ثبت اطلاعات بیماران، آنالیز داده های اماری با نرم افزار SPSS ویراست 19 انجام شد و از تست های آماری Chi-Square و T Test و Repeated ANOVA استفاده گردید. مقادیر معنی دار در نظر گرفته شد. نتایج: متغیرهای دموگرافیک بیماران دو گروه مشابه بودند. درجه مالامپاتی و دید لارنگوسکوپی در دو گروه مشابه بود. طول مدت لارنگوسکوپی در گروه مکینتاش به طور معناداری از گروه میلر کوتاه تر بود(001/0=p). پارامترهای میانگین فشار خون سیستولی، فشار خون دیاستولی، فشار خون متوسط شریانی و ضربان قلب فقط در زمانهای بلافاصله، یک و سه دقیقه بعد از اینتوباسیون در گروه میلر به صورت قابل توجهی از گروه مکینتاش بیشتر بود. نتیجه‌گیری: با توجه به زمان کمتر لارنگوسکوپی و تغییرات همودینامیک کمتر در لارنگوسکوپی با تیغه مکینتاش نسبت به لارنگوسکوپی با تیغه میلر به این نتیجه رسیدیم که لارنگوسکوپی با تیغه مکینتاش همراه با یک وضیعت کارائی بهتری است.